Wyrok z 13 maja 2026, sygn. XI GC 68/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

X., dnia 13 maja 2026 r.

Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie XI Wydział Gospodarczy w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Andrzej Muzyka

Protokolant: Sekretarz sądowy Kornelia Biel

po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2026 r. w X.

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w V.

przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w U.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w U. na rzecz powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w V. kwotę 1636,18 zł (jeden tysiąc sześćset trzydzieści sześć zł osiemnaście gr) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od dnia 20 listopada 2025 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 105,32 zł (sto pięć złotych trzydzieści dwa grosze) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 20 listopada 2025 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 171,11 zł (sto siedemdziesiąt jeden złotych jedenaście groszy) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 20 listopada 2025 r. do dnia zapłaty z tytułu rekompensaty za koszty odzyskiwania należności;

II.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1117 zł (jeden tysiąc sto siedemnaście złotych) tytułem kosztów procesu, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

III.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 363,72 zł (trzysta sześćdziesiąt trzy złote siedemdziesiąt dwa grosze) tytułem kosztów postępowania zabezpieczającego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

IV.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 225 zł (dwieście dwadzieścia pięć złotych) tytułem kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu zabezpieczającym wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

SSR Andrzej Muzyka

Sygn. akt XI GC 68/26

UZASADNIENIE

- sporządzone w trybie art. 505(8) § 4 kpc

Powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w V. wniosła pozew przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w U. o zapłatę kwoty 1636,18 zł (jeden tysiąc sześćset trzydzieści sześć zł osiemnaście gr) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od dnia 20 listopada 2025 r. do dnia zapłaty oraz kwoty 105,32 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 20 listopada 2025 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 171,11 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 20 listopada 2025 r. do dnia zapłaty z tytułu rekompensaty za koszty odzyskiwania należności.

Przewóz nastąpił na trasie S. – X. wobec czego zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe. Zgodnie z 90 w sprawach nieunormowanych w ustawie oraz w przepisach wydanych w jej wykonaniu i w przepisach szczególnych stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego.

Podstawa prawną żądania powoda był przepis art. 774 kc, który stanowi, że przez umowę przewozu przewoźnik zobowiązuje się w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do przewiezienia za wynagrodzeniem osób lub rzeczy.

Przyjęcie, że strony były związane umową spedycji nie zmienia rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym podstawą prawną żądania powoda będzie wówczas art. 794 § 1 kc, stosownie do którego przez umowę spedycji spedytor zobowiązuje się za wynagrodzeniem w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do wysyłania lub odbioru przesyłki albo do dokonania innych usług związanych z jej przewozem.

Odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych oraz należność w kwocie równowartości 40 Euro orzeczono na podstawie ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.

Strony wchodzą do katalogu podmiotów (art. 2) i zakresy przedmiotowego (art. 3) ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.

Umowa łącząca strony jest transakcją handlową w rozumieniu art. art. 4 pkt 1 ww. ustawy. W rozumieniu tego przepisu transakcja handlowa to umowa, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2, zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ww. ustawy, w transakcjach handlowych - z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny - wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki: 1) wierzyciel spełnił swoje świadczenie; 2) wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie.

Powyższe przesłanki zostały w niniejszej sprawie spełnione.

W konsekwencji strona powodowa nabyła roszczenie o rekompensatę za koszty odzyskiwania należności.

Stosownie bowiem do art. 10 ust. 1 ww. ustawy, wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1, przysługuje od dłużnika, bez wezwania, rekompensata za koszty odzyskiwania należności, stanowiąca równowartość kwoty:

1) 40euro - gdy wartość świadczenia pieniężnego nie przekracza 5000 złotych;

2) 70 euro - gdy wartość świadczenia pieniężnego jest wyższa niż 5000 złotych, ale niższa niż 50 000 złotych;

3) 100 euro - gdy wartość świadczenia pieniężnego jest równa lub wyższa od 50 000 złotych.

W myśl art. 10 ust. 1 a ww. ustawy, równowartość kwoty rekompensaty, o której mowa w ust. 1, jest ustalana przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne.

W konsekwencji powodowi tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności przysługuje kwota: 171,11 zł.

Podstawą żądania odsetek ustawowych za opóźnienie od skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych był przepis art. 482 § 1 kc. Stosownie do którego od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa, chyba że po powstaniu zaległości strony zgodziły się na doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy.

Wobec powyższego orzeczono jak w pkt I wyroku.

Podstawą żądania kosztów procesu był przepis art. 98 § 1 i §1(1) kpc. Zgodnie z § 1 ww. artykułu strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). W myśl § 1(1) ww. artykułu od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Jeżeli orzeczenie to jest prawomocne z chwilą wydania, odsetki należą się za czas po upływie tygodnia od dnia jego ogłoszenia do dnia zapłaty, a jeżeli orzeczenie takie podlega doręczeniu z urzędu - za czas po upływie tygodnia od dnia jego doręczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty. O obowiązku zapłaty odsetek sąd orzeka z urzędu.

Na koszty powoda składała się opłata sądowa 200 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł, wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w stawce minimalnej 900 zł.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w sprawach o prawa majątkowe pobiera się od pisma opłatę stałą ustaloną według wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia wynoszącej: ponad 1500 złotych do 4000 złotych - w kwocie 200 złotych;

Z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, z § 2 pkt 3 wynika, że stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy: powyżej 1500 zł do 5000 zł - 900 zł.

Wobec powyższego orzeczono jak w pkt II wyroku.

W pkt III i IV wyroku orzeczono o kosztach postępowania zabezpieczającego w kwocie 363,72 zł i kosztach zastępstwa prawnego w postępowaniu zabezpieczającym w kwocie 225 zł. Zgodnie z art. 745 § 1 kpc o kosztach postępowania zabezpieczającego sąd rozstrzyga w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie, a o kosztach postępowania zabezpieczającego później powstałych rozstrzyga na wniosek strony sąd, który udzielił zabezpieczenia. Zastosowanie miały również art. 98 § 1 i § 1(1) kpc. Kwotą 363,72 zł Sąd był związany (postanowienie, k. 91). Kwota 225 zł wynika z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 7 tego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w sprawach: egzekucyjnych przy egzekucji z nieruchomości - 50% stawki obliczonej na podstawie § 2, a przy egzekucji innego rodzaju - 25% tej stawki.

Stawka minimalna 900 zł wynika zaś z § 2 pkt 3 ww. rozporządzenia. Stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy: powyżej 1500 zł do 5000 zł - 900 zł.

Pozwana broniła się zarzutem potrącenia.

Zarzut potrącenia był niedopuszczalny. W ocenie Sądu nie ma obecnie rozróżnienia pomiędzy zarzutem potrącenia oraz zarzutem umorzenia zobowiązania na skutek dokonanego przed procesem oświadczenia o potrąceniu.

Zgodnie z art. 498 § 1 gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym. W myśl § 2 wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej.

Stosownie do art. 499 kc potrącenia dokonywa się przez oświadczenie złożone drugiej stronie. Oświadczenie ma moc wsteczną od chwili, kiedy potrącenie stało się możliwe.

Wymiana palet była zastrzeżeniem umownym do umowy z dnia 12 sierpnia 2024 r. nr (...) (k. 56), a więc do innej umowy niż objęta żądaniem pozwu. Żądaniem pozwu objęto umowę nr (...) (fakturę VAT nr (...)).

Zgodnie z art. 203(1) § 1 kpc podstawą zarzutu potrącenia może być tylko wierzytelność: 1) pozwanego z tego samego stosunku prawnego co wierzytelność dochodzona przez powoda, chyba że wierzytelność ta jest niesporna, stwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu, orzeczeniem sądu polubownego, ugodą zawartą przed sądem albo sądem polubownym, zatwierdzoną przez sąd ugodą zawartą przed mediatorem, lub uprawdopodobniona dokumentem potwierdzającym jej uznanie przez powoda; 2) o zwrot spełnionego świadczenia przysługująca jednemu z dłużników solidarnych wobec pozostałych współdłużników.

Nie ma żadnego dowodu na to, że wierzytelności pozwanego o zwrot należności za palety była niesporna.

Zarzut potrącenia był niedopuszczalny.

Dodatkowo, pozwana nie wykazała, że wysłała do powoda i doręczyła pozwanemu oświadczenie o potrąceniu (art. 499 kc). Nie wykazała więc, że złożyła oświadczenie woli o potrąceniu.

Zgodnie z 361 § 1 kc zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W myśl § 2 ww artykułu w powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Dodatkowo, pozwana nie wykazała szkody, na którą powołuje się w sprzeciwie co do wysokości. Z treści dokumentów przewozowych nie wynika pobranie 33 sztuk palet.

Sąd nie dopuścił warunkowo do udziału w sprawie pełnomocnika pozwanego, albowiem w dniu 13 maja 2026 r., zamierzał zamknąć rozprawę i wydać wyrok. O rozprawie pełnomocnik pozwanego został zawiadomiony w dniu 24 lutego 2026 r.

Wobec powyższego orzeczono jak w pkt I-IV wyroku.

SSR Andrzej Muzyka

Sygn. akt XI GC 68/26, dnia 2 czerwca 2026 r.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)