Uzasadnienie z 18 maja 2026, sygn. I C 592/25

UZASADNIENIE

Pozwem wniesionym w dniu 18 września 2025 roku powódka (...) Spółka z o.o. w K. wystąpiła przeciwko pozwanemu T. (...) S.A. wW. z powództwem o zasądzenie kwoty 2.993,55 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 07 lipca 2025 roku do dnia zapłaty. Ponadto powódka wniosła o zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu pozwu wskazano, że w dniu 12 kwietnia 2025 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzone zostało auto poszkodowanego marki (...)o numerze rej. (...). W dacie zdarzenia pojazd był ubezpieczony u pozwanego na mocy polisy ubezpieczeń komunikacyjnych, w tym dobrowolnego ubezpieczenia AC. Pierwotnie pozwany oszacował koszty naprawy pojazdu poszkodowanego na kwotę odpowiadającą zaledwie ułamkowej część odszkodowania. Uznając wycenę kosztów naprawy pozwanego za zaniżoną warsztat naprawy sporządził własną kalkulację naprawy wykonaną w programie eksperckim. Pozwany zweryfikował rzeczoną kalkulację, uwzględnił w całości koszty naprawy, po czym zaniżona stawka za roboczogodzinę pracy warsztatu naprawczego związane z przygotowaniem pojazdu do naprawy oraz czynności wykonywanych po naprawie m.in. mycie pojazdu, prace związane z likwidacją szkody. Warsztat naprawy dokonał naprawy pojazdu pierwotnego poszkodowanego, po czym, z tytułu wykonania naprawy wystawił fakturę VAT opiewającą na kwotę 18.079,19 zł Pozwany wypłacił na rzecz warsztatu naprawczego jedynie kwotę 15.085,64 zł. Celem zwolnienia się z obowiązku uiszczenia kosztów naprawy swojego pojazdu poszkodowany dokonał przelewu przysługującej mu wierzytelności.

Pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powódki kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwany wskazał, iż przyznane powódce odszkodowanie po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego zostało ustalone na kwotę 15.085,64 zł. Wysokość odszkodowania została ustalona w oparciu o §15 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia (...) Dochodzona przez powódkę kwota dodatkowego odszkodowania została obliczona w sposób sprzeczny z postanowieniami OWU obowiązującymi w przedmiotowej sprawie. Poszkodowany związując się z pozwanym umową ubezpieczenia AC zaakceptował wszystkie postanowienia z umowy wynikające. Stąd też dla ustalenia wysokości ewentualnego należnego powódce odszkodowania winny mieć zastosowanie warunki ustalone w umowie ubezpieczenia. W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z odpowiedzialnością deliktową, ale odpowiedzialnością kontraktową w ramach ubezpieczenie dobrowolnego autocasco. Tym samym w niniejszej sprawie nie obowiązuje zasada pełnej kompensacji szkody. Pozwany w szczególności zweryfikował wysokość stawki za prace blacharskie i lakiernicze do kwoty 205 zł netto. Stawka ta odpowiada wysokości średniej stawki stosowanej przez warsztaty rekomendowane nie ASO, odpowiednio do kategorii warsztatu wykonującego naprawę działające na terenie województwa, w którym znajduje się warsztat. Pozwany kwestionuje także zasadność roszczenia powódki stanowiącego zwrot kosztów mycia pojazdu przed i po szkodzie oraz związanych z techniczną obsługą szkody. Roszczenia te nie zostały objęte zakresem umowy ubezpieczenia zawartej pomiędzy ubezpieczonym a pozwanym. Działania powódki stanowią w zasadzie koszt prowadzenia przez nią działalności gospodarczej i w taki sposób powinny być przez nią rozliczane. Nie ulega wątpliwości, że działania w postaci mycia pojazdu i sporządzania kalkulacji kosztów naprawy nie stanowią w zasadzie dodatkowych czynności, są one wykonywane każdorazowo przy przyjęciu przez warsztat naprawczy do naprawy pojazdu. Koszt obsługi szkody jest kosztem biurowym, nie mającym nic wspólnego z technologią naprawy pojazdu zawartą w systemach eksperckich. Koszt ten powinien być uwzględniony w kosztach ogólnozakładowych, a tym samym w stawce za roboczogodzinę warsztatu. Uwzględnienie każdorazowo kosztów zewnętrznego mycia pojazdu nie jest uzasadnione z uwagi na fakt, że nie każdy pojazd wymaga takiej operacji. W większości określenie zakresu uszkodzeń jest możliwe bez mycia pojazdu przed naprawą. Z kolei mycie pojazdu po naprawie, w tym usunięcie pyłków, zabrudzeń i past polerskich zawarte jest w normach nakładów czasowych operacji przygotowania do lakierowania. Również w tym przypadku nie jest znana praktyka obciążania klientów kosztem mycia pojazdu przed czy po szkodzie, w przypadku gdy płatnikiem jest klient indywidualny. Koszt mycia samochodu w wysokości narzuconej przez powódkę, jawi się jako wręcz abstrakcyjny, zwłaszcza na tle średnich stawek dla tego typu czynności. Analogicznie nie można zaaprobować kosztu obsługi zlecenia naprawy. W niniejszej sprawie powód nie wykazał, jakie dokładnie czynności składały się na sporną pozycję kosztorysową, zaś sam koszt obsługi w świetle zasad doświadczenia życiowego został znacznie zawyżony o oderwany od rzeczywiście podjętych czynności i ich kosztu, co zresztą jest pochodną tego, iż powód w istocie zastosował w tym wypadku koszt ryczałtowy.

Powódka w piśmie procesowym z dnia 24 listopada 2025r. wniosła o uznanie zapisu ograniczającego prawo pokrzywdzonego zamieszczonego w 15 OWU za niedozwoloną klauzulę umowną.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 12 kwietnia 2025 roku doszło do zdarzenia szkodowego, w którym uszkodzony został pojazd marki (...), o numerze rejestracyjnym (...), stanowiący własność J. S.

W dniu zdarzenia pojazd poszkodowanej objęty był umową dobrowolnego ubezpieczenia AC potwierdzoną polisą nr (...), zawartą z pozwanym T. (...) S.A. w W..

Poszkodowany skorzystał z możliwości bezgotówkowej likwidacji szkody, a naprawa pojazdu zrealizowana została przez autoryzowany serwis (...) S.A. w S. (U.), na podstawie sporządzonego przez rzeczony serwis kosztorysu. Całkowity koszt likwidacji szkody skalkulowany został na kwotę 18.079,19 zł.

Poszkodowana zbyła na rzecz (...) S.A. w S. wierzytelność przysługującą jej z tytułu odszkodowania z polisy AC w związku ze szkodą z dnia 22 kwietnia 2025 roku.

(dowód: umowa przelewu wierzytelności z dnia 22.04.2025 r. – k. 12,

pełnomocnictwo – k. 12,

faktura – k. 15,

dowód rejestracyjny – k. 16,

polisa – k. 39-41,

ogólne warunki ubezpieczenia – k. 42-44)

Pozwany T. (...) S.A. w W. zweryfikował przedłożony przez warsztat (serwis) kosztorys oraz fakturę VAT i przyznał odszkodowanie w wysokości 15.085,64 zł brutto, uznając, iż zasadnym jest przyjęcie stawki za roboczogodzinę na poziomie 205 zł netto oraz odmawiając przyjęcia odpowiedzialności za pozycje ujęte w fakturze jako „obsługa szkody” oraz „mycie pojazdu przed i po naprawie”.

(dowód: decyzja ubezpieczeniowa z dnia 16.06.2025 r. – k. 17,

zweryfikowana kalkulacja naprawy z dnia 17.03.2025 r. – k. 18-19.

decyzja ubezpieczeniowa z dnia 30.04.2025 r. – k. 45,

W oparciu o umowę powierniczego przelewu wierzytelności z dnia 25 czerwca 2025 roku (...) S.A. w S. powierzyła powódce (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K. podjęcie czynności zmierzających do odzyskania istniejącej i wymagalnej wierzytelności przysługującej cedentowi od T. (...) S.A. w W. w związku z działaniami podjętymi w ramach zaistniałej szkody z dnia 12 kwietnia 2025 roku.

Ostatecznym przedsądowym wezwaniem do zapłaty z dnia 14 lipca 2025 roku powódka wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 2.993,55 zł wraz z ustawowymi odsetkami licząc od dnia wymagalności do dnia zapłaty tytułem różnicy między wypłaconym odszkodowaniem, a faktycznie należną kwotą oraz kwoty 40 euro na podstawie art. 10.1 pkt 1 stawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania.

Pozwany pismem z dnia 12 sierpnia 2025 roku odmówił zapłaty.

(dowód: umowa powierniczego przelewu wierzytelności z dnia 23.04.2025 r. – k. 11,

pełnomocnictwa – k. 13-14,

ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty z dnia 14.07.2025 r. – k. 21,

pismo pozwanego do powódki z dnia 12.08.025 r. – k. 23)

Uzasadniony koszt naprawy marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) po szkodzie z dnia 12 kwietnia 2025r. bez kosztów mycia po naprawie wynosi 17.295,40 zł.

(dowód: pisemna opinia biegłego sądowego z dnia 15.02.2026r. – k. 89-107)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie jedynie w części.

Pierwszorzędnie należy wskazać, iż poza sporem w niniejszej sprawie pozostawała odpowiedzialność strony pozwanej wynikająca z umowy dobrowolnego ubezpieczenia autocasco za szkodę doznaną przez poprzednika prawnego powódki, tj. właściciela pojazdu marki (...) o numerze rej. (...) J. S.. Bezsporne pozostawało także i to, że w toku postępowania likwidacyjnego pozwany ubezpieczyciel wypłacił na rzecz poprzednika prawnego powoda kwotę 15.085,64 zł. Spór dotyczył natomiast wysokości poniesionej szkody – która zdaniem powoda przekracza przyznane i wypłacone odszkodowanie - a w konsekwencji powyższego także zakresu odpowiedzialności pozwanego.

Zgodnie z art. 805 §1 kc, przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Jak wynika z §2 pkt 1 analizowanego przepisu - świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie, przy ubezpieczeniu majątkowym, określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku. Już w tym miejscu warto wskazać – a na co wskazuje się również w orzecznictwie – że odszkodowanie, o jakim mowa w art. 805 §2 pkt 1 kc nie musi być tożsame z odszkodowaniem unormowanym w art. 361-363 kc. Ustawodawca nieprzypadkowo bowiem posługuje się tutaj pojęciem „określonego odszkodowania”, a więc ustalonego wedle reguł przyjętych w umowie ubezpieczenia (polisie i ogólnych warunkach ubezpieczenia), co jest pojęciem odmiennym, aniżeli zasada pełnego odszkodowania, gdy podstawą jest roszczenie o charakterze deliktowym (zob. wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 2 marca 2021 roku, sygn. akt XIII Ga 960/20). Ubezpieczenie autocasco (AC) ma podstawę umowną i jest ubezpieczeniem dobrowolnym, w ramach którego strony na zasadzie swobody umów mogą wprowadzać regulacje ograniczające odpowiedzialność odszkodowawczą ubezpieczyciela. W praktyce owe regulacje mogą polegać wprost na przedmiotowym wyłączeniu odpowiedzialności ubezpieczyciela za określone zdarzenie lub na ograniczeniu jego odpowiedzialności w taki sposób, że odszkodowanie nie będzie rekompensowało w pełni doznanej na skutek zdarzenia ubezpieczeniowego szkody. Strony umowy ubezpieczenia AC mogą również w taki sposób ukształtować łączący je stosunek prawny, że odszkodowanie będzie przewyższać poniesioną szkodę, ale to wymaga wyraźnego zastrzeżenia umownego (art. 824 1 §1 kc). Powyższe prowadzi do wniosku, że możliwe jest zarówno, aby świadczenie było niższe od poniesionej szkody, jak i aby przewyższało poniesioną szkodę. Umowa ta jest również umową, gdzie składka ubezpieczającego skalkulowana jest z ryzykiem zaistnienia szkody oraz jej potencjalną wysokością.

W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy niewątpliwym było, że w dniu 12 kwietnia 2025 roku uszkodzeniu uległ pojazd marki (...) o numerze rej. (...). Na etapie likwidacji szkody pozwany kwestionował wysokość ujętej w fakturze (...) nr (...) stawki roboczogodziny, mycia pojazdu po naprawie opiewających na kwotę 175 zł oraz kosztów obsługi szkody opiewających na kwotę 861 zł.

Po pierwsze, nie sposób zgodzić się z prezentowanym przez stronę powodową poglądem, jakoby usługa mycia pojazdu po naprawie oraz czynność przyjęcia likwidacji szkody były niezbędne w procesie naprawy uszkodzonego pojazdu. W ocenie Sądu, mycie pojazdu po wykonaniu naprawy jest elementem oderwanym od samego zakresu szkody i faktu jej zaistnienia oraz wynika jedynie ze sposobu i wymogów pracy przy urządzeniach lakierowych. Konieczność czyszczenia pojazdu pozostaje uzależniona zarówno od samego procesu naprawy, jak wcześniejszego stanu pojazdu. Choć niewątpliwie zdarzają się sytuacje, w których mycie pojazdu stanowi składnik procedury skutecznej naprawy wykonywanej przez autoryzowane warsztaty, to jednak zdaniem Sądu zarówno mycie pojazdu, jak również szereg czynności około naprawczych niezwiązanych ściśle ze zdarzeniem szkodzącym jest zawarte w stawce za roboczogodzinę prac i wobec tego brak jest podstaw do tego, by czynności te były ujmowane w kosztorysie jako osobne pozycje.

Odnosząc się natomiast do zawartego w kalkulacji serwisu naprawczego kosztu „obsługi szkody” należy mieć na względzie, że choć faktycznie zakłady ubezpieczeniowe obecnie coraz więcej czynności związanych z procesem likwidacji szkody przenoszą na warsztaty naprawcze, to często procedura ta podlega znacznemu uproszczeniu. Zauważalne jest wprawdzie w orzecznictwie Sądu Najwyższego, a także sądów powszechnych uwzględnianie przy ujmowaniu kosztów likwidacji szkód komunikacyjnych w osobnej pozycji kosztów sporządzenia kalkulacji kosztów naprawy (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2019 roku, sygn. akt III CZP 68/18), jednak podkreślić trzeba, że sam fakt poniesienia pewnych kosztów nie przesądza automatycznie o tym, że zakład ubezpieczeń powinien je zwrócić. W niniejszej sprawie koszt ten został nieprecyzyjnie ujęty, a powódka nie wykazała jakie to dokładnie czynności składały się na sporną pozycję kosztorysową generującą koszt w kwocie 861 zł. Brak było zatem możliwości oceny czy koszt ten nawet jeśli rzeczywiście został poniesiony to nie pozostaje bezsprzecznie w całkowitym oderwaniu od samego zdarzenia, z którego wynikła szkoda, a wobec czego nie podlega refundacji przez ubezpieczyciela. Nie sposób nadto nie zważyć i na to, że określone koszty związane z obsługą szkody wpisują się w działalność gospodarczą prowadzoną przez poprzednika prawnego powoda – warsztat naprawczy i wiążą się z określonym ryzykiem i kosztem prowadzenia tejże działalności, a ryzyko takowe nie powinno być przerzucane na klientów.

W sprawie przeprowadzony został dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i wyceny pojazdów. Określając wysokość należnego powódce odszkodowania Sąd oparł się na opinii biegłego sądowego W. K. z dnia 15 lutego 2026r. z pominięciem kosztów mycia pojazdu po naprawie w kwocie 175 zł. Sąd zgodnie z wnioskiem strony pozwanej dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu wyceny pojazdów. Biegły w opinii w sposób przekonujący i poparty doświadczeniem zawodowym wyjaśnił, że stawka przyjęta przez autoryzowany warsztat (...) w wystawionej fakturze odpowiadała stawkom tego rodzaju warsztatów aut luksusowych dla klientów indywidualnych w roku 2024. Po drugie biegły podkreślał, iż pozwany nie przedstawił umów łączących jego z warsztatami określonymi przez niego jako rekomendowane, a zatem brak jest możliwości ustalenia przez biegłego stawek za robociznę wynikających z tych umów. Sąd zatem wskazuje, iż o ile zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2) lit. a) OWU w przypadku gdy naprawa pojazdu nastąpiła w innym warsztacie niż warsztat rekomendowany, stosuje się stawkę z 1 roboczogodzinę na poziomie średniej arytmetycznej stawek stosowanych przez warsztaty rekomendowane ASO, odpowiednio do kategorii warsztatu wykonującego naprawę, działające na terenie województwa, w którym znajduje się ten warsztat, to na stronie pozwanej ciążył obowiązek wykazania, jaka jest faktycznie ta średnia arytmetyczna wynikająca z umów zawartych przez pozwanego z warsztatami rekomendowanymi. W szczególności, że strona powodowa w swych pismach procesowych kwestionowała, iż uznana przez pozwanego stawka jest to stawka średnia arytmetyczna ustalona zgodnie z zapisami OWU. Tymczasem mimo, iż jak wskazywała strona pozwana – wypłacając odszkodowanie –zweryfikowała stawkę za roboczogodzinę do poziomu średniej arytmetycznej stawek stosowanych przez warsztaty rekomendowane ASO, odpowiednio do kategorii warsztatu wykonującego naprawę, działające na terenie województwa, w którym znajduje się ten warsztat to nie przedstawiła umów zawartych przez nią z warsztatami rekomendowanymi. Słusznie zatem biegły odnotował tę okoliczność w sporządzonej opinii. Zdaniem Sądu skoro pozwany – mimo zarzutów stawianych przez powódkę co do sposobu ustalenia stawki przedłożył tych umów to tym samym brak było miarodajnego materiału dowodowego, na podstawie którego biegły mógłby ustalić stawki za robociznę wynikające z tych umów. Należy mieć również na uwadze, że mające zastosowanie do umowy ubezpieczenia OWU nie zawierają listy warsztatów rekomendowanych przez pozwanego, w tym działających na terenie województwa (...), natomiast to na pozwanym jako przedsiębiorcy spoczywa obowiązek jasnego i czytelnego konstruowania wzorców umowy, którymi się posługuje, a w takich sytuacjach to interes konsumenta podlega ochronie. Stąd właśnie zgodnie z art. 385 § 2 kc wzorzec umowy powinien być sformułowany jednoznacznie i w sposób zrozumiały, a postanowienia niejednoznaczne tłumaczy się na korzyść konsumenta. Chodzi tu zatem o uniemożliwienie czerpania korzyści z niejednoznacznej treści wzorca przez tę stronę, która się nim posługuje – w praktyce stosunków konsumenckich będzie to przedsiębiorca. Z kolei w myśl art. 385 ^{( 1)} § 1 kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne); nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Z przedstawionych zaś powyżej względów nie sposób uznać, aby wzorzec umowy w rozpatrywanym przypadku był jednoznaczny i umożliwiał konsumentowi ustalenie rzeczywistej treści umowy, którą się związał, a obejmującej wspomniane ograniczenie w możliwości naprawy samochodu w warsztacie autoryzowanym marki samochodu (...). Sąd ustalając wysokość należnego odszkodowania pominął wskazane w opinii koszty mycia pojazdu po naprawie. Sąd w tym zakresie podzielił stanowisko pozwanego, że tego rodzaju koszty nie zostały objęte umową ubezpieczenia, a tego rodzaju prace powinny być uwzględnione w normach nakładów czasowych operacji przygotowania do lakierowania. Zgodzić się należy również z pozwanym, że nie jest wystarczającym w tym zakresie odwołanie się do rekomendacji Ogólnopolskiej Motoryzacyjnej Rady Technicznej.

W pozostałym zakresie Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie załączonych do akt sprawy dokumentów, których autentyczność nie była kwestionowana przez strony postępowania oraz na podstawie zeznań świadka J. S..

Mając na uwadze całokształt poczynionych powyżej rozważań Sąd ustalił, iż przy uwzględnieniu wypłaconego przez pozwanego w toku postępowania likwidacyjnego odszkodowania w kwocie 15.085,64 zł na rzecz powódki należało zasądzić kwotę 2.209,76 zł tytułem różnicy między odszkodowaniem wypłaconym, a odszkodowaniem należnym (17.295,40 zł - 15.085,64 zł)

Uwzględniając powyższe Sąd orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.209,76 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od dnia 07 lipca 2025 roku do dnia zapłaty. Jako datę wymagalności odsetek od kwoty brakującego odszkodowania Sąd ustalił wskazaną przez powoda w pozwie datę, uwzględniając przy tym treść przepisów art. 481 § 1 i 2 kc w zw. z art. 817 §1 kc. Wymagalność roszczenia w stosunku do zakładu ubezpieczeń powstaje w terminie 30 dni licząc od dnia otrzymania zawiadomienia o wypadku, chyba, że w powyższym terminie wyjaśnienie okoliczności koniecznych do ustalenia jego odpowiedzialności lub wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe. Z akt sprawy wynika, iż decyzja ubezpieczyciela w przedmiocie wypłaty odszkodowania została wydana w dniu 02 kwietnia 2025 roku, w związku z czym zasadnym było przyznanie odsetek na rzecz powódki zgodnie z jej żądaniem.

W punkcie II. sentencji wyroku Sąd oddalił powództwo w pozostałej części.

O kosztach procesu w punkcie III. sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1, 1 ¹ i 3 kpc w związku z art. 99 kpc w zw. z art. 109 § 2 kpc zgodnie z ogólną zasadą, że strona która proces przegrała jest zobowiązana do zwrotu przeciwnikowi poniesionych przez niego kosztów procesu. Stosownie zaś do treści art. 100 kpc w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty należy wzajemnie znieść lub stosunkowo rozdzielić. Powództwo w niniejszej sprawie zostało uwzględnione częściowo - co do kwoty 2.209,79 zł i w takiej części powódka wygrała proces, zaś pozwany przegrał. Powódka wygrała zatem proces w około 73,82 %. Na koszty procesu poniesione przez powódkę w łącznej kwocie 1.117 zł składa się: wynagrodzenie pełnomocnika powoda będącego radcą prawnym w kwocie 900 zł ustalone stosownie do treści § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935), kwota 200 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu oraz kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Z kolei na koszty poniesione przez pozwanego w łącznej kwocie 2.149 zł składa się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego będącego radcą prawnym w kwocie 900 zł, kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i kwota 1.232 zł tytułem uiszczonej przez pozwanego zaliczki na wynagrodzenie biegłego sądowego (nadpłacona zaliczka w kwocie 768 zł została zwrócona pozwanemu). Powódka tytułem zwrotu kosztów procesu powinna otrzymać od pozwanego kwotę 824,57 zł (73,82 % z 1.117 zł), zaś pozwany od powódki 562,61 zł (26,18 % z 2.149 zł). Po wzajemnej kompensacji roszczeń o zwrot kosztów procesu na rzecz powódki podlegała kwota 261,96 zł (824,57 zł - 562,61 zł). W tym zakresie w wyroku zaistniał błąd rachunkowy, który został sprostowany postanowieniem z dnia 18 maja 2026r.

SSR Mariusz Grobelny