Zarządzenie z 21 maja 2026, sygn. I C 350/25
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Sygn. akt I C 350/25
UZASADNIENIE
w postępowaniu uproszczonym
Powód (...) Spółka Jawna w G. (...) wniósł przeciwko T. (...)Spółce Akcyjnej w W.powództwo o zapłatę kwoty 1.610,77 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
W uzasadnieniu pozwu wyjaśnił, iż w dniu 15 stycznia 2022 roku doszło do zdarzenia komunikacyjnego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) należący do (...) Spółki Akcyjnej w W. i M. T.. Bank dokonał przelewu wierzytelności na M. T., który zlecił powodowi przeprowadzenie oględzin pojazdu oraz ustalenie wysokości powstałej szkody, a następnie w oparciu o sporządzony kosztorys zlecił naprawę pojazdu. Poszkodowany zlecił powodowi wykonanie usług i przeprowadzenie postępowania likwidacyjnego szkody przed ubezpieczycielem oraz dochodzenie odszkodowania przed sądem w zakresie nieuiszczonych kosztów naprawy pojazdu, i w tym celu dokonał na rzecz powoda cesji wierzytelności o zapłatę całego odszkodowania, z którego to tytułu powód wywodzi tytuł prawny do dochodzenia we własnym imieniu odszkodowania od pozwanego. Sprawca wypadku miał zawartą umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z pozwanym, dlatego pozwany jest odpowiedzialny za naprawienie szkody wynikającej ze zdarzenia. Ubezpieczyciel jeszcze przed wytoczeniem powództwa uznał roszczenie co do zasady i wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie, przyznając na podstawie własnej kalkulacji kwotę 5.949,19 zł brutto. Tymczasem rzeczywisty koszt naprawy pojazdu wyniósł 7.176,34 zł brutto. W toku likwidacji szkody obniżono stawki roboczogodzinowe, a w wyniku przeprowadzonej analizy ekonomiczno - finansowej oraz audytu technicznego Polska Izba Motoryzacyjna uznała, że koszt roboczogodziny w serwisie blacharsko - lakierniczym prowadzonym przez powoda winien wynosić 199 zł netto, która to stawka obrazuje rzeczywiste koszty funkcjonowania serwisu powiększone o rynkową marżę pozwalającą na utrzymanie serwisu. Nie uwzględniono także dodatku na materiał lakierniczy. Powód podał, że prowadzi serwis na wysokim poziomie, a stosowana przez niego stawka jest stawką rynkową, której wysokość uzasadniona jest profesjonalnym wykonaniem naprawy. Powyższą stawkę należy uznać za odpowiednią, a koszty naprawy za niezbędne i ekonomicznie uzasadnione, a tym samym podlegające zwrotowi przez pozwanego na podstawie art. 361 kc. Poszkodowany naprawił pojazd w warsztacie powoda, będącym autoryzowaną stacją obsługi dla marki (...), znajdującą się najbliżej okolicy miejsca jego zamieszkania. Wyjaśnił, że jedną z podstawowych zasad prawa pracy jest prawo pracownika do bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, co oznacza, że pracodawca ponosi odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa pracy i ma obowiązek chronić zdrowie i życie pracowników poprzez zapewnienie im bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, a powód jako odpowiedzialny pracodawca w związku z sytuacją epidemiologiczną uwzględnił w swojej działalności ryzyko zarażenia wirusem SARS-COV 2 dobierając odpowiednie działania w ramach wykonywania tego obowiązku, podczas gdy pozwany odmawia pokrycia kosztów dezynfekcji pojazdu przeprowadzanej przez zakład naprawczy wskazując, że pozycja ta nie pozostaje w normalnym związku przyczynowo - skutkowym ze szkodą. W ocenie powoda, od dnia 20 marca 2020 roku, tj. ogłoszenia stanu epidemii w Polsce obowiązkiem powoda jako pracodawcy było przestrzeganie ścisłego reżimu sanitarnego celem ograniczenia rozprzestrzeniania się wirusa Covid - 19. Powód odizolowuje pojazdy, przeprowadza ich dezynfekcję celem ograniczenia możliwości zarażenia swoich pracowników wirusem i odwrotnie izoluje klientów od możliwości zarażenia się wirusem oraz innymi chorobami przenoszonymi drogą kropelkową zgodnie z aktualnym stanem wiedzy na temat chorób zakaźnych. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego powód jako pracodawca odpowiada nie tylko za szkody wyrządzone wskutek działania umyślnego, lecz także z tytułu bezczynności i niepodejmowania właściwych środków do przeciwdziałania powstania szkody. Zakresem odpowiedzialności pozwanego objęte są nie tylko bezpośrednie następstwa wypadku, za które ponoszą odpowiedzialność sprawcy szkody i pozwany na zasadzie odpowiedzialności in solidum, ale także pośrednie skutki wynikające z procesu likwidacji szkody w okresie pandemii wirusa SARS-COV 2 określane w kalkulacji powoda jako koszty dezynfekcji i wliczane w koszty naprawienia szkody, za którą odpowiedzialność ponosi sprawca szkody objęty ubezpieczeniem OC u pozwanego. Podkreślił także, iż ubezpieczyciel nie ma prawa do narzucania poszkodowanemu warsztatu, w którym ma zostać dokonana naprawa pojazdu, jak również stawek za prace naprawcze czy rodzaju części zamiennych. Wyjaśnił, że dochodzone roszczenie stało się wymagalne w dniu 14 czerwca 2022 roku, tj. w pierwszym dniu roboczym po doręczeniu ostatecznej decyzji ubezpieczyciela, zgodnie z art. 819 § 4 kc, a na kwotę dochodzoną pozwem składa się: 1.227,15 zł tytułem kwoty głównej stanowiącej różnicę pomiędzy należnym a wypłaconym odszkodowaniem z tytułu naprawy pojazdu oraz 382,62 zł tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia wymagalności roszczenia, tj. 14 czerwca 2022 roku do dnia 12 lutego 2025 roku.
Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 29 maja 2025 roku, sygn. akt I Nc 356/25, Sąd Rejonowy w Świnoujściu orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.
Pozwany T. (...) Spółka Akcyjna w W. wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty (k. 49-52), w którym wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
W uzasadnieniu swojego stanowiska przyznał, że sprawca zdarzenia drogowego z dnia 15 stycznia 2022 roku posiadał ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej u pozwanego. Poszkodowany zgłosił pozwanemu szkodę, w związku z czym wszczęte zostało postępowanie likwidacyjne celem ustalenia odpowiedzialności za szkodę oraz wysokości należnego odszkodowania. Poszkodowany zlecił naprawę uszkodzonego pojazdu powodowi i zgodnie z przedłożoną przez powoda fakturą koszt naprawy wraz z czynnościami dodatkowymi wyniósł 7.176,34 zł netto. Poszkodowany w drodze cesji wierzytelności przeniósł na powoda przysługującą mu względem pozwanego wierzytelność z tytułu kosztów naprawy pojazdu. Pozwany po przeanalizowaniu dokumentów dotyczących zgłoszenia tych roszczeń przyznał odszkodowanie w łącznej kwocie 5.949,19 zł netto, a ustalona kwota pozwala na dokonanie naprawy przywracającej pojazd do stanu sprzed zaistnienia szkody przy użyciu pełnowartościowych części zakupionych poza ASO i wykonaniu prac naprawczych w warsztatach stosujących przeciętne, rynkowe stawki za roboczogodzinę, a w związku z tym pozwany zweryfikował między innymi stawki za prace blacharskie i lakiernicze do wysokości stawek stosowanych przez warsztaty na terenie miejsca zamieszkania poszkodowanego, a także zakres naprawy pojazdu wyłączając czynności nie pozostające w normalnym związku ze szkodą. Pozwany zakwestionował wysokość roszczenia powoda wskazując, że koszty naprawy przedstawione przez powoda, a wynikające z faktury VAT są zawyżone i nie stanowią normalnego następstwa szkody w rozumieniu art. 361 § 1 i 2 kc. Zarzucił, że powód rozszerza zakres naprawy o niezasadne pozycje, m.in. dezynfekcję pojazdu czy polerowanie. Pozwany nie uwzględnił również narzuconego przez powoda „współczynnika odchylenia” zwiększającego koszt materiałów lakierniczych. Przedstawiona przez warsztat kalkulacja naprawy została przygotowana w systemie (...), z wykorzystaniem metody lakierowania według (...), a przyjęty w tej metodzie sposób ustalania kosztów materiałów lakierniczych został opracowany dla wszystkich dostępnych w systemie pojazdów, zaś koszt materiałów lakierniczych według tej metody określony jest dla odpowiednich rodzajów lakierów. Pozwany zweryfikował stawki za prace blacharskie i lakiernicze do wysokości stawek stosowanych przez warsztaty na terenie miejsca zamieszkania poszkodowanego. Podkreślił, że zgodnie z art. 354 § 1 kc i art. 355 § 1 kc obowiązkiem poszkodowanego jest podejmowanie działań zmierzających do zminimalizowania szkody, z którego to obowiązku wynika powinność poszkodowanego do optymalizowania swoich wydatków. Poszkodowany nie może obciążać ubezpieczyciela nadmiernymi kosztami naprawy, a pozwany nie może ponosić odpowiedzialności za wybór warsztatu naprawczego, czy też ustalenia stron co do wysokości kosztów naprawy, bowiem stanowiłoby to nieuprawnione rozszerzenie odpowiedzialności pozwanego. Podniósł, że powód na potwierdzenie swojego stanowiska przedkłada jedynie fakturę VAT, która jest dokumentem prywatnym, a w postępowaniu sądowym ewentualny dowód z dokumentu w postaci faktury, czy prywatnej wyceny kosztów naprawy korzysta wyłącznie z domniemania, że sporządziła go osoba, która się pod nim podpisała. Tym samym dowód taki nie stanowi dowodu na okoliczność niezbędnych kosztów naprawy pojazdu, czy też na okoliczność zasadności roszczenia powoda. Koszty niezbędne do naprawy pojazdu powinny odpowiadać średnim wartościom cen obowiązującym za dane usługi na rynku lokalnym, a nie cenom ustalonym pomiędzy warsztatem naprawczym a poszkodowanym, bowiem poszkodowany i podmiot przeprowadzający naprawę mogą uregulować łączącą ich umowę w sposób swobodny. Ponadto naprawienie szkody ma wyrównać ubytek majątkowy poszkodowanego, ale nie może prowadzić do wzbogacenia go. Pozwany zakwestionował zasadność i wysokość roszczenia powoda dotyczącego zwrotu kosztów dezynfekcji pojazdu podkreślając, że koszty te nie pozostają w normalnym związku ze szkodą z dnia 15 stycznia 2021 roku, a powyższe działania powoda stanowią w zasadzie koszt prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i w ten sposób powinny zostać one przez powoda rozliczane, podczas gdy powód sztucznie próbuje obciążyć powyższym kosztem pozwanego. Zarzucił, że powód do chwili obecnej nie wykazał, iż w rzeczywistości wykonał usługi wskazane w fakturze VAT - w aktach sprawy brak jest dowodów świadczących chociażby, że powód faktycznie dezynfekował pojazd zastępczy. W ocenie pozwanego na uwzględnienie nie zasługuje także wniosek o zasądzenie skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie, bowiem pozwany spełnił świadczenie w terminie przewidzianym przepisami prawa, a odsetki dochodzone przez od kwoty głównej są nienależne, gdyż samo roszczenie jest bezpodstawne.
W piśmie procesowym z dnia 07 lipca 2025 roku (k. 199-201) powód wskazał, że pozwany bezpodstawnie kwestionuje swoją odpowiedzialność, w szczególności w zakresie kosztów roboczogodziny, tj. zastosowanej przez powoda stawki 199 zł netto. Z decyzji z dnia 13 czerwca 2022 roku oraz z informacji zamieszczonej na zweryfikowanej fakturze wynika, że pozwany wypłacił odszkodowanie w kwocie brutto i w takiej też kwocie powód dochodzi dopłaty dalszej części odszkodowania. Wyjaśnił, iż wszystkie operacje naprawcze ujęte w fakturze VAT oraz ich nakład pracy pozostają w adekwatnym związku ze szkodą, a ich wykonanie miało uzasadnienie w technologii producenta, wobec czego uwzględnienie ich w procesie naprawy było konieczne celem przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu sprzed szkody. Powód podtrzymał, iż zasadnie uwzględnił w kosztach naprawy operację dezynfekcji oraz polerowania. Zaprzeczył twierdzeniom pozwanego jakoby pojazd można było naprawić zgodnie z normami producenta i jego zaleceniami za kwotę 5.949,19 zł netto w szczególności, że stawka roboczogodziny przyjęta przez powoda pozostaje rynkowa i nie odbiega od cen obowiązujących na rynku lokalnym, a koszt naprawy przeprowadzonej przez serwis - oraz usług koniecznych do jej wykonania - zawsze będą pozostawać w adekwatnym związku ze zdarzeniem szkodowym i nie powinny być traktowane jako przekroczenie zasady minimalizacji rozmiaru szkody, o ile nie odbiegają w sposób rażący od cen i stawek rynkowych. W związku z tym obliczanie średnich czy przeciętnych stawek, jest w ocenie powoda bezzasadne. Zasadne było również uwzględnienie współczynnika odchylenia lakierowania, skoro zgodnie z przeprowadzonym audytem i analizą, przed wprowadzeniem współczynnika korekcyjnego warsztat notował stratę w wykonywanych zleceniach z tytułu wykorzystanych materiałów lakierniczych, która stanowiła różnicę pomiędzy kosztem użytych materiałów lakierniczych i pomocniczych, a wartością realną sprzedaży tych produktów. Współczynnik ten nie został arbitralnie ustalony przez powoda, lecz stanowił wynik przeprowadzonego w jej przedsiębiorstwie audytu. Powód stosuje współczynnik odchylenia w wysokości 119,46%. Wyjaśnił, iż wykonał polerowanie, ponieważ różnica w nowych elementach malowanych a starych daje złudzenie różnych kolorów, co oczywiście nie było widoczne na pojeździe przed szkodą. Polerowanie przeprowadzone zostało celem zniwelowania różnic w elementach lakierowanych oraz nielakierowanych i jednocześnie celem uniknięcia lakierowania całego pojazdu. Zgodnie z instrukcją (...) szlifowanie/ polerowanie w zakresie usuwania wad dotyczy zawsze tylko świeżo polakierowanych powierzchni elementów, wobec czego polerowanie dotyczyło elementów przylegających do tych na których bezpośrednio wykonywano prace lakiernicze. Bezsporne przy tym jest, że pozwany nie spełnił świadczenia w terminie 30 dni od dnia zgłoszenia szkody, w związku z czym zasadnym jest zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie zgodnie z żądaniem pozwu.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 15 stycznia 2022 roku doszło do zdarzenia szkodowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki (...)model (...) o numerze rejestracyjnym (...) stanowiący własność M. T. oraz (...) Spółki Akcyjnej w W.. Podczas oczekiwania w kolejce do przeprawy promów miejskich (...) kierujący pojazdem marki R. K. wykonując manewr cofania uderzył w prawe przednie drzwi pojazdu marki (...).
Pojazd sprawcy w chwili zaistnienia szkody objęty był umową obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych zawartą zT. (...) S.A. w W.
Poszkodowany zdecydował się zrealizować naprawę uszkodzonego pojazdu w (...) Spółce jawnej w G. (...) Oddział S. - U. prowadzącej autoryzowany serwis blacharsko - lakierniczy, gdzie nabył przedmiotowy pojazd, a następnie go serwisował, z uwagi na wysoką jakość świadczonych usług i profesjonalną obsługę. W związku z powyższym po uprzednim nabyciu na podstawie umowy cesji wierzytelności z dnia 12 kwietnia 2024 roku od (...) S.A. w W. - będącego współwłaścicielem uszkodzonego pojazdu - wszelkich praw wynikających z polisy ubezpieczeniowej wydanej przez (...) do dochodzenia odszkodowania z tytułu wystąpienia zdarzenia objętego ubezpieczeniem, tj. szkody komunikacyjnej nr (...) z dnia 15 stycznia 2022 roku, pojazd marki (...) nr rejestracyjny (...), w dniu 15 kwietnia 2024 roku poszkodowany M. T. na podstawie umowy przelewu wierzytelności zbył na rzecz (...) s.j. w G. (...)przysługującą mu wierzytelność o wypłatę odszkodowania za szkodę majątkową powstałą w związku ze zdarzeniem z dnia 15 stycznia 2022 roku. Cedent zaś przejął wierzytelność o wypłatę odszkodowania z tytułu wskazanej szkody, w części pozwalającej mu na zaspokojenie wynagrodzenia określonego w fakturze/ach VAT z tytułu pokrycia kosztów naprawy pojazdu lub kosztów najmu przez cesjonariusza samochodu zastępczego wraz z wszelkimi związanymi z nią prawami, w szczególności z roszczeniem o należności uboczne.
Mimo, iż koszt naprawy pojazdu ustalony został przez powoda w oparciu o kosztorys sporządzony w systemie (...) i wskazany w fakturze VAT nr (...) na kwotę 7.176,34 zł brutto - z uwzględnieniem współczynnika odchylenia w wysokości 115,97% oraz kosztu dezynfekcji pojazdu w wysokości 50 zł i kosztu polerowania w wysokości 100 zł - to pozwany w postępowaniu likwidacyjnym wypłacił tytułem odszkodowania na rzecz (...) Spółka jawna kwotę w łącznej wysokości 5.949,19 zł wskazując, iż uznał części, które można kupić poza autoryzowanymi stacjami obsługi oraz zastosował stawki za prace blacharskie i lakiernicze występujące na rynku lokalnym.
( dowód: kopia dowodu rejestracyjnego - k. 15-16, 110,
umowa przelewu wierzytelności z 12.04.2024r. - k. 17-18,
pełnomocnictwo - k. 19, 20,
umowa przelewu wierzytelności z 15.04.2024r. - k. 21-22,
decyzja ubezpieczeniowa z 13.06.2022r. - k. 23-24, 57, 162 odwrót-180,
zweryfikowana kalkulacja naprawy z 31.05.2022r.- k. 25-31, 58 odwrót-61,
faktura VAT nr (...) - k. 32-33, 58, 161,
rozliczenie do faktury VAT nr (...) - k. 34,
certyfikaty powoda - k. 35, 38,
audyt średniego zużycia materiałów - k. 36-37,
wydruki ze stron internetowych - k. 39-40,
decyzja ubezpieczeniowa z 02.03.2022r. - k. 56, 126 odwrót-129,
akta szkody - k. 62 (płyta CD),
zgłoszenie szkody - k. 75-76,
wydruk wiadomości - k. 76 odwrót,
pisma pozwanego z 26.01.2022r. z załącznikami - k. 77-83,
wydruk wiadomości - k. 84,
pismo pozwanego z 27.01.2022r. - k. 84 odwrót-85,
wydruk z portalu HistoriaPojazdu.gov.pl - k. 85 odwrót-86,
wydruk wiadomości - k. 86 odwrót,
zdjęcia - k. 87-95, 101 odwrót-102, 108-109, 112-113, 143, 144-145,
wydruk wiadomości - k. 96,
wycena naprawy pojazdu - k. 97-101,
wydruk wiadomości e-mail - k. 103,
kalkulacja naprawy z 28.01.2022r. - k. 104-107, 117 odwrót-120,
upoważnienie - k. 107 odwrót,
kserokopia prawa jazdy - k. 111,
informacje poufne (...) k. 114,
wspólne oświadczenie o zdarzeniu drogowym - k. 115-116,
pismo pozwanego z 28.01.2022r. - k. 116 odwrót,
wydruk wiadomości - k. 117,
wydruk wiadomości e-mail - k. 121, 125,
pisma pozwanego z 18.02.2022r. - k. 122-123, 124 odwrót,
wydruk wiadomości - k. 124, 126,
wydruk wiadomości e-mail - k. 130,
umowa najmu pojazdu zastępczego - k. 130 odwrót, 159 odwrót, 185,
protokół zdawczo - odbiorczy pojazdu - k. 131, 160,
Ogólne Warunki Najmu Pojazdu - k. 131 odwrót, 186,
kalkulacja naprawy z 26.05.2022r. - k. 132-135, 136 odwrót-139,
wydruk wiadomości e-mail - k. 135 odwrót-136,
wydruk wiadomości - k. 140,
pismo pozwanego z 30.05.2022r. - k. 140 odwrót -142,
wydruk wiadomości e-mail - k. 143 odwrót,
kalkulacja naprawy z 31.05.2022r. - k. 146-153,
wydruk wiadomości e-mail - k. 154-159, 186 odwrót- 188,
pismo pozwanego z 15.06.2022r. - k. 183-184,
wydruk wiadomości e-mail - k. 184 odwrót,
zeznania świadka M. T. - protokół rozprawy z
29.04.2026r. - k. 351-351 odwrót )
Koszt naprawy szkody powstałej w wyniku zdarzenia z dnia 15 stycznia 2022 roku w pojeździe marki (...)o numerze rejestracyjnym (...) bez uwzględnienia współczynnika odchylenia kosztów materiału lakierniczego w wysokości 115,97%, ale z dodatkiem za lakier perłowy, w dacie szkody opiewa na kwotę 6.778 zł brutto, podczas gdy z uwzględnieniem współczynnika odchylenia kosztów materiału lakierniczego na kwotę 6.788,22 zł brutto.
Ustalony przez audytora współczynnik w wysokości 115,97% był przyjęty dla lakierowania z użyciem lakierów z efektem perłowym bądź typu „mica”, wobec czego nie było zasadne dodatkowe powiększenie w kosztorysie naprawy sporządzonym przez powoda o 15% kosztów niezbędnego do realizacji naprawy materiału lakierniczego.
Naprawa i odtworzenie powłoki lakierowej w pojeździe marki (...) przeprowadzona została na poszyciu drzwi przednich prawych, a zatem mogło by być zasadne polerowanie elementów sąsiednich, czyli błotnika przedniego prawego i poszycia drzwi tylnych prawych, gdyby dla tych elementów nie zostało zastosowane lakierowanie wierzchni (tzw. cieniowanie) mające na celu wyrównanie ich wyglądu i zniwelowanie różnic względem poszycia drzwi przednich prawych.
Stawki za roboczogodzinę prac blacharskich i lakierniczych stosowane przez ASO w dużym stopniu zależą od marek pojazdów, dla których serwisy posiadają autoryzację. Powód jako jedyny na terenie województwa (...) posiada autoryzację marki (...).
Średnie stawki za roboczogodzinę prac blacharsko - lakierniczych na rynku lokalnym dla powoda w przypadku pojazdów klasy wyższej, do których należą pojazdy marki(...), w 2022 roku opiewały na kwotę od 180 do 250 zł netto za roboczogodzinę. Stosowana przez powoda stawka w wysokości 199 zł netto za roboczogodzinę nie odbiegała od stawek stosowanych w 2022 roku przez inne ASO z tego samego terenu naprawiające pojazdy wyższej klasy.
W okresie pandemii wirusa Covid-19, kiedy powód realizował naprawę uszkodzonego pojazdu, dezynfekcja pojazdu stanowiła czynność niezbędną, a kwota 50 zł netto za czynność tego rodzaju jest adekwatna do związanego z nią nakładu czasu pracy i kosztów zużytych materiałów. Koszt ten nie wchodził w koszty normalnej działalności zakładu naprawczego i jego uwzględnienie w kosztorysie nie stanowi błędu.
( dowód: opinia biegłego sądowego W. K. z 10.08.2025r. - k.
230-251,
opinie uzupełniające biegłego sądowego W. K. z
04.11.2025r. - k. 285-288, z 25.01.2026r. - k. 310-311, z 26.03.2026r. - k.
339-340 )
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.
Poza sporem w niniejszej sprawie pozostawała odpowiedzialność strony pozwanej wynikająca z umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej sprawcy zdarzenia szkodowego za szkodę doznaną przez pierwotnych wierzycieli - właścicieli pojazdu marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) M. T.oraz (...) Spółki Akcyjnej w W.. Bezsporne pozostawało także i to, że w toku postępowania likwidacyjnego pozwany wypłacił tytułem odszkodowania na pokrycie kosztów przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody kwotę 5.949,19 zł brutto. Spór dotyczył natomiast wysokości poniesionej szkody, która zdaniem powoda przekracza przyznane i wypłacone w toku postępowania likwidacyjnego odszkodowanie, a w konsekwencji także zakresu odpowiedzialności pozwanego ubezpieczyciela.
Zgodnie z treścią art. 822 kc przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia. Istota ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej sprowadza się zatem do tego, że w sytuacji zaistnienia szkód wskazanych w § 2 powołanego przepisu, zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia odszkodowania osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za te szkody ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia. Na uwadze należy mieć także regulację art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. z 2025r., poz. 367), zgodnie z treścią którego z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Z kolei zgodnie z treścią art. 35 tej ustawy ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu. Nie budzi przy tym wątpliwości, że w obowiązkowym ubezpieczeniu komunikacyjnym OC ma zastosowanie zasada pełnego odszkodowania wyrażona w art. 361 § 2 kc, a ubezpieczyciel z tytułu odpowiedzialności wypłaca poszkodowanemu świadczenie pieniężne w granicach odpowiedzialności sprawczej posiadacza lub kierowcy pojazdu mechanicznego. Suma pieniężna wypłacona przez zakład ubezpieczeń nie może być jednak wyższa od poniesionej szkody (art. 824 1 § 1 kc). Zważyć warto również na treść art. 363 § 1 kc, zgodnie z którym naprawienie szkody winno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Z powyższego wynika zatem, iż w przypadku uszkodzenia pojazdu naprawienie szkody winno przybrać postać naprawy auta, bądź wypłaty odszkodowania odpowiadającego kosztom tej naprawy, albo też gdy naprawa jest niemożliwa bądź nieopłacalna poszkodowany może domagać się zapłaty odszkodowania odpowiadającego wartości samochodu przed szkodą, pomniejszonego o wartość pozostałości. Wybór co do sposobu naprawienia szkody należy co do zasady do poszkodowanego, przy czym przywrócenie stanu poprzedniego polega w zasadzie na doprowadzeniu dóbr i interesów poszkodowanego dotkniętych uszczerbkiem do stanu, w jakim znajdowały się przed wyrządzeniem szkody. Nie zawsze musi chodzić o stan identyczny, ale przykładowo rzecz powinna odzyskać swoje walory użytkowe i estetyczne, aby była zdolna - jak przed wyrządzeniem szkody- zaspokoić potrzeby poszkodowanego (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2003 roku, sygn. akt V CKN 1690/00).
W myśl z kolei art. 509 § 2 kpc, w przypadku zawarcia umowy przelewu wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w tym roszczenie o zaległe odsetki. W wyniku przelewu przechodzi na nabywcę (cesjonariusza) ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi (cedentowi), który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki łączył go z dłużnikiem. Wierzytelność, jak i prawo do jej dochodzenia przechodzi na nabywcę w takim kształcie, w jakim przysługiwała cedentowi w chwili zawarcia umowy przelewu. W konsekwencji powyższego na uwadze należy mieć w szczególności to, iż szkoda jest zjawiskiem dynamicznym, a wielkość roszczenia odszkodowawczego może ulegać zmianom w czasie, bowiem jest zależna od okoliczności, które nastąpiły po zdarzeniu szkodzącym. Roszczenie odszkodowawcze nie ulega petryfikacji i nie staje się utrwalonym i niezmiennym składnikiem majątku poszkodowanego. Naprawienie szkody następujące zaś w postępowaniu sądowym obejmuje pokrycie tego uszczerbku, który nadal istnieje w dacie zamknięcia rozprawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 2021 roku, sygn akt IV CNPP 1/21) .
Przekładając powyższe na okoliczności faktyczne niniejszej sprawy zważyć należy, iż wierzytelność przysługująca pierwotnie poszkodowanym właścicielom uszkodzonego pojazdu stanowiła przedmiot kolejno następujących po sobie umów cesji, z których ostatnia zawarta została w dniu 15 kwietnia 2022 roku przez powoda działającego jako nabywca wierzytelności.
Mając na względzie przedłożone przez powoda dokumenty oraz zeznania świadka M. T. nie budzi wątpliwości, że powód nabył - na podstawie umowy przelewu tej wierzytelności - od poprzednika prawnego roszczenie przysługujące pierwotnie poszkodowanym wobec pozwanego, co skutkowało wstąpieniem powoda w prawa i obowiązki wierzyciela, i w konsekwencji uzyskaniem legitymacji procesowej czynnej do występowania na gruncie niniejszej sprawy. Co warte zważenia, ważności czy skuteczności następujących po sobie umów przelewu wierzytelności nie kwestionował sam pozwany.
Wątpliwość budziła zaś, w szczególności wobec znacznej rozbieżności kwot wynikających ze sporządzonych przez strony prywatnych kosztorysów, wysokość w jakiej rzeczona wierzytelność przysługiwała pierwotnym wierzycielom i w konsekwencji powyższego w jakiej wysokości przeniesiona mogła zostać na rzecz powoda.
W związku z tym, iż ocena istotnych dla sprawy okoliczności, a w szczególności: ustalenie zakresu i wysokości niezbędnych kosztów naprawy pojazdu marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) powstałych na skutek zdarzenia szkodowego z dnia 15 stycznia 2022 roku oraz ustalenie średnich stawek za prace naprawcze i lakiernicze obowiązujące w warsztatach naprawczych w miejscu zamieszkania poszkodowanego, w cenach z dnia powstania szkody, a także ustalenie czy warsztaty naprawcze zwyczajowo doliczają do kosztów naprawy pojazdów koszty związane z dezynfekcją pojazdu, czy jest to koszt związany z prowadzoną działalności (zarówno w przypadku klientów indywidualnych, jak i szkód likwidowanych w ramach OC i wysokości średnich kosztów z tym związanych w dacie i miejscu szkody, a nadto sporządzenie kalkulacji naprawy pojazdu w dwóch wariantach, tj. z uwzględnieniem narzutu na materiał lakierniczy w wysokości 115,97% oraz z pominięciem tego narzutu, wymagała wiadomości specjalnych, Sąd przy ich badaniu skorzystał z dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i wyceny pojazdów.
Biegły sądowy wskazał, że koszt naprawy szkody powstałej w wyniku zdarzenia z dnia 15 stycznia 2022 roku w pojeździe marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) bez uwzględnienia współczynnika odchylenia kosztów materiału lakierniczego w wysokości 115,97%, ale z dodatkiem za lakier perłowy, w dacie szkody opiewa na kwotę 6.778 zł brutto, podczas gdy z uwzględnieniem współczynnika odchylenia kosztów materiału lakierniczego na kwotę 6.788,22 zł brutto. Wyjaśnił przy tym, że ustalony przez audytora współczynnik w wysokości 115,97% był przyjęty dla lakierowania z użyciem lakierów z efektem perłowym bądź typu „mica”, wobec czego nie było zasadne dodatkowe powiększenie w kosztorysie naprawy sporządzonym przez powoda o 15% kosztów niezbędnego do realizacji naprawy materiału lakierniczego. Naprawa i odtworzenie powłoki lakierowej w pojeździe marki (...) przeprowadzona została na poszyciu drzwi przednich prawych, a zatem mogło by być zasadne polerowanie elementów sąsiednich, czyli błotnika przedniego prawego i poszycia drzwi tylnych prawych, gdyby dla tych elementów nie zostało zastosowane lakierowanie wierzchni (tzw. cieniowanie) mające na celu wyrównanie ich wyglądu i zniwelowanie różnic względem poszycia drzwi przednich prawych. Biegły zważył również, że stawki za roboczogodzinę prac blacharskich i lakierniczych stosowane przez ASO w dużym stopniu zależą od marek pojazdów, dla których serwisy posiadają autoryzację. Powód jako jedyny na terenie województwa (...) posiada autoryzację marki (...), a średnie stawki za roboczogodzinę prac blacharsko - lakierniczych na rynku lokalnym dla powoda w przypadku pojazdów klasy wyższej, do których należą pojazdy marki (...), w 2022 roku opiewały na kwotę od 180 do 250 zł netto za roboczogodzinę. Stosowana zatem przez powoda stawka w wysokości 199 zł netto za roboczogodzinę nie odbiegała od stawek stosowanych w 2022 roku przez inne ASO z tego samego terenu naprawiające pojazdy wyższej klasy. Wyjaśnił również, że w okresie pandemii wirusa Covid-19, kiedy to powód realizował naprawę uszkodzonego w zdarzeniu z dnia 15 stycznia 2022 roku pojazdu, dezynfekcja pojazdu stanowiła czynność niezbędną, a kwota 50 zł netto za czynność tego rodzaju jest adekwatna do związanego z nią nakładu czasu pracy i kosztów zużytych materiałów. Koszt ten nie wchodził w koszty normalnej działalności zakładu naprawczego i jego uwzględnienie w kosztorysie nie stanowi błędu.
Zastrzeżenia do opinii biegłego sądowego zgłosiły obie strony. Pozwany podniósł, że choć biegły sądowy przyjął stawki za roboczogodzinę w wysokości wskazywanej przez powoda, która w jego ocenie nie odbiega od stawek występujących na wolnym rynku, to jednak nie przedstawił żadnego materiału pozwalającego na weryfikacje tych ustaleń, podczas gdy stawka ta jest zawyżona, w szczególności, że należy rozróżnić cenę usługi od wartości rynkowej. Zdaniem pozwanego nie sposób zaaprobować stanowiska biegłego co do zasadności uwzględnienia narzutu na materiał lakierniczy, jak również uwzględnienia w kosztach naprawy pojazdu nieuzasadnionej pozycji w postaci dezynfekcji pojazdu, która to czynność wykonywana była niewątpliwie dla zwiększenia zadowolenia klienta i poprawienia wizerunku warsztatu, wobec czego winna być poczytywana za operację marketingową uwzględnianą w kosztach prowadzonej przez powoda działalności gospodarczej, a zatem w stawce robocizny danego warsztatu. Powód z kolei zakwestionował opinię w zakresie, w jakim biegły nie uznał kosztów polerowania sąsiadujących powierzchni przy lakierowanych elementach oraz narzutu na materiał lakierniczy w wysokości 15,97%, wskazując przy tym, iż biegły wykroczył poza granice sporu w sprawie poprzez dokonanie weryfikacji bezspornych kosztów naprawy, w szczególności co do kosztów części zamiennych i kosztów materiałów lakierniczych przyjmując cennik z dnia 01 stycznia 2022 roku, podczas gdy strony przyjęły koszt części zamiennych oraz materiałów lakierniczych z dnia 01 maja 2022 roku. Biegły ustosunkował się do zarzutów, uzasadniając rzeczowo swoje stanowisko i podtrzymując wnioski opinii głównej. Wyjaśnił, że stawek wynikających z umów zawieranych z warsztatami naprawczymi przez ubezpieczycieli nie można uznać za rynkowe, a zastosowana przez powoda stawka odpowiada wysokości stawek, jakie w analizowanym okresie występowały na rynku lokalnym. Odnosząc się do kwestii współczynnika odchylenia kosztów materiałów lakierniczych wskazał, że powód przedstawił w tym zakresie certyfikat wystawiony przez niezależną firmę consultingową oraz wyniki audytu, na podstawie którego firma ustaliła sporny współczynnik, a różnica w kosztach naprawy wynikająca z obu wariantów przedstawionych w opinii opiewa na symboliczną w zasadzie kwotę około 10 zł z podatkiem VAT. Wskazał również na zasadność uwzględnienia kosztów dezynfekcji pojazdu, przy jednoczesnym braku podstaw do uwzględnienia kosztów polerowania, podkreślając przy tym, że opinię sporządził zgodnie z postanowieniem Sądu, wobec czego nie wykroczył poza granicę sporu stron.
Także i ta opinia - uzupełniająca - została zakwestionowana zarówno przez pozwanego jak i powoda, którzy zasadniczo rozwinęli jedynie podniesione już uprzednio zarzuty. Powód podkreślił, iż biegły pominął w opinii bezsporne między stronami pozycje naprawcze ujęte w kosztorysie sporządzonym przez warsztat, co skutkowało ustaleniem przez biegłego kosztów niezbędnych napraw w kwocie niższej o 366,91 zł brutto aniżeli należna wskazując, że pozycje pominięte przez biegłego sądowego zostały zaakceptowane przez pozwanego, a wypłacone odszkodowanie uwzględniało koszt ich wykonania. Wyartykułowane przez strony zarzuty nie zmieniły jednak wniosków opinii głównej oraz uzupełniających biegłego sądowego.
Ocena dopuszczonych w sprawie opinii - tak głównej, jak i uzupełniających - biegłego z zakresu techniki samochodowej i wyceny pojazdów dokonana została przez Sąd z zastosowaniem art. 233 § 1 kpc, na podstawie właściwych dla ich przedmiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków.
Sporządzone w sprawie opinie biegłego sądowego - zarówno główną, jak i uzupełniające - Sąd uznał za przydatne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Opinie sporządzone zostały przez osobę posiadającą wiadomości specjalne, w sposób rzetelny, logiczny i wyczerpujący, a przedstawione przez biegłego wnioski znajdowały oparcie zarówno w zgromadzonym materiale dowodowym, jak i w zasadach wiedzy technicznej oraz doświadczenia zawodowego. Biegły odniósł się szczegółowo do zarzutów obu stron, przedstawiając przekonującą argumentację uzasadniającą przyjęte przez siebie stanowisko. Uwzględniając to, Sąd podzielił stanowisko biegłego w zakresie dotyczącym rynkowego charakteru zastosowanej przez powoda stawki za roboczogodzinę prac blacharsko-lakierniczych, zasadności uwzględnienia kosztów dezynfekcji pojazdu oraz dopuszczalności zastosowania współczynnika odchylenia kosztów materiału lakierniczego. Powód wykazał zasadność zastosowania współczynnika poprzez przedłożenie stosownej dokumentacji, w tym certyfikatu wystawionego przez niezależną firmę consultingową oraz wyników audytu stanowiących podstawę jego ustalenia, a okoliczność ta została następnie potwierdzona również przez biegłego sądowego, który jednoznacznie wskazał, iż współczynnik ten był właściwy dla lakierów z efektem perłowym bądź typu „mica”. Jednocześnie Sąd nie podzielił stanowiska biegłego w zakresie, w jakim pominął w kosztach naprawy pozycje odpowiadające kwocie 366,91 zł brutto, choć nie sposób czynić zarzutu pod adresem biegłego w tym zakresie biorąc pod uwagę treść sformułowanych przez strony tez dowodowych. Niezależnie jednak od tego, nie można było pominąć, że z materiału dowodowego sprawy wynika, iż pozycje te - podobnie jak cały zakres uszkodzeń kwalifikujących się do naprawy - pozostawały pomiędzy stronami bezsporne. Co więcej, zostały one uprzednio zaakceptowane przez pozwanego i uwzględnione przy wypłacie części odszkodowania, w konsekwencji czego brak było podstaw do ich ponownej weryfikacji i pominięcia przy ustalaniu całkowitych kosztów naprawy pojazdu. W tym zakresie Sąd przyznał rację stronie powodowej. Odnosząc się natomiast do kosztów dezynfekcji pojazdu, Sądowi wiadomym jest, iż w orzecznictwie dominuje pogląd, zgodnie z którym koszty mycia, ozonowania czy dezynfekcji pojazdu co do zasady nie stanowią normalnego następstwa szkody komunikacyjnej i jako takie nie podlegają refundacji przez ubezpieczyciela, niemniej jednak realia niniejszej sprawy miały charakter szczególny. Naprawa pojazdu była bowiem wykonywana w okresie pandemii wirusa COVID-19, kiedy obowiązywały ponadstandardowe wymogi sanitarne oraz powszechnie stosowano środki mające na celu ograniczenie ryzyka zakażeń. W tych wyjątkowych okolicznościach dezynfekcja pojazdu nie mogła zostać uznana wyłącznie za działanie o charakterze marketingowym, zmierzające do poprawy wizerunku warsztatu czy zwiększenia satysfakcji klienta, lecz stanowiła adekwatną odpowiedź na istniejące wówczas warunki epidemiczne i obowiązujące standardy bezpieczeństwa. Koszt tej czynności pozostawał zatem uzasadniony i pozostawał w adekwatnym związku z procesem naprawy uszkodzonego pojazdu.
Sąd w pełni aprobuje funkcjonujące w orzecznictwie stanowisko, iż poszkodowany ma prawo dokonać naprawy pojazdu w wybranym przez siebie warsztacie naprawczym, którego ceny nie odbiegają znacząco od średniej obowiązującej na lokalnym rynku (por. wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 04 lipca 2013 roku, sygn. akt VIII Ga 221/13). Nadmienić także należy, iż ugruntowane jest stanowisko zgodnie z którym ubezpieczyciel nie może zmuszać poszkodowanego do korzystania z wybranych przez siebie podmiotów, zaś oferowane pozwanemu przez współpracujące warsztaty stawki są preferencyjne i nie odzwierciedlają realiów rynku.
Nie sposób upatrywać naruszenia przez poszkodowanego obowiązku minimalizacji szkody w samym fakcie skorzystania z usług świadczonych przez powoda. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że wybór warsztatu naprawczego nie miał charakteru przypadkowego ani dowolnego. Poszkodowany nabył bowiem pojazd właśnie u powoda, następnie korzystał z jego usług serwisowych oraz wykonywał tam wcześniejsze naprawy, pozostając zadowolonym zarówno z jakości świadczonych usług, jak i czasu realizacji napraw. Okoliczności te w pełni uzasadniały zaufanie poszkodowanego do wybranego warsztatu i decyzję o powierzeniu mu również naprawy szkody objętej niniejszym postępowaniem. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, iż warsztat powoda znajduje się w stosunkowo niewielkiej odległości od miejsca zamieszkania poszkodowanego, co dodatkowo przemawiało za racjonalnością dokonanego wyboru. Poszkodowany miał zatem uzasadnione podstawy, aby skorzystać z usług podmiotu, z którym pozostawał już związany jako klient i który zapewniał mu dotychczas właściwy standard obsługi. Sąd miał również na uwadze, że pojazd marki (...) nie stanowił wyłącznej własności poszkodowanego, bowiem jego współwłaścicielem pozostawał bank finansujący zakup pojazdu. Nie sposób zatem czynić poszkodowanemu zarzutu z tego, iż zdecydował się na naprawę pojazdu w jedynym na terenie województwa (...) warsztacie posiadającym autoryzację marki(...). Wybór autoryzowanego serwisu dla pojazdu objętego finansowaniem bankowym należy uznać za działanie racjonalne, zgodne z zasadami należytej dbałości o stan techniczny pojazdu oraz jego wartość rynkową. Sam fakt, że naprawa została wykonana w autoryzowanym serwisie, nie może prowadzić do automatycznego przyjęcia, iż poszkodowany naruszył obowiązek współdziałania z ubezpieczycielem czy obowiązek minimalizacji rozmiaru szkody.
Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie załączonych do akt sprawy dokumentów, których autentyczność nie była kwestionowana przez strony postępowania oraz w szczególności na odstawie opinii sporządzonej przez biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i wyceny pojazdów, jak również na podstawie zeznań świadka M. T..
Mając na uwadze całokształt poczynionych powyżej rozważań, przy uwzględnieniu wypłaconego przez (...) Spółkę Akcyjną w W. w toku postępowania likwidacyjnego odszkodowania w kwocie 5.949,19 zł na rzecz powoda jako nabywcy wierzytelności - należało zasądzić kwotę 1.610,77 zł stanowiącą różnicę między odszkodowaniem wypłaconym a należnym, tj. kwotę 1.227,15 zł oraz kwotę 382,62 zł naliczonych od tej należności skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie za okres od dnia następującego po wydaniu przez ubezpieczyciela ostatecznej decyzji ubezpieczeniowej, tj. 14 czerwca 2022 roku do dnia 12 lutego 2025 roku. Zgodnie bowiem z treścią art. 481 § 1 i 2 kc, wierzyciel może domagać się odsetek za czas opóźnienia w spełnieniu świadczenia pieniężnego, zaś odsetki te - po ich naliczeniu za okres poprzedzający wytoczenie powództwa - mogą zostać objęte żądaniem pozwu jako należność główna. Skapitalizowanie odsetek polega przy tym na obliczeniu należnych odsetek za oznaczony okres opóźnienia i doliczeniu ich do dochodzonego roszczenia, co skutkuje możliwością dochodzenia od tak ustalonej sumy dalszych odsetek od dnia wniesienia pozwu. W niniejszej sprawie pozwany, mimo upływu terminu likwidacji szkody, nie spełnił świadczenia w pełnej należnej wysokości, pozostając w opóźnieniu co do części odszkodowania dochodzonej przez powoda.
Uwzględniając powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.610,77 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 29 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty.
O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II. sentencji wyroku na podstawie art. 98 § 1 i 1 1 kpc w związku z art. 108 § 1 kpc zgodnie z ogólną zasadą, że strona która proces przegrała jest zobowiązana do zwrotu przeciwnikowi poniesionych przez niego kosztów procesu i obciążył tymi kosztami pozwanego. Koszty poniesione przez powoda obejmowały kwotę 2.117 zł, na którą składały się: 200 zł opłaty sądowej od pozwu, 900 zł wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem ustalonego na podstawie § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2026r., poz. 215), 1.000 zł zaliczki na wynagrodzenie biegłego sądowego oraz 17 opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Koszty procesu zasądzone zostały wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku. Zgodnie bowiem z art. 98 § 1 1 kpc od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.
W punkcie III. sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 83 ust. 2 w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2025r., poz. 1228). Zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy, w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd orzeka o poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa wydatkach, stosując odpowiednio przepisy art. 113. Przepis art. 113 ust. 1 stanowi zaś, że kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Nieuiszczonymi kosztami sądowymi w niniejszej sprawie w wysokości 552 zł był koszt wynagrodzenia biegłego sądowego ((1.408 zł + 660 zł + 484 zł) - 2.000 zł zaliczki) w zakresie przewyższającym uiszczone przez strony zaliczki. Wobec powyższego, mając na uwadze wynik sprawy, w której to pozwany uległ w całości żądaniu pozwu, rzeczoną kwotę 552 zł należało pobrać na rzecz Skarbu Państwa w całości od pozwanego.
SSR Agnieszka Trytek – Błaszak
ZARZĄDZENIE
1. (...)
2. (...)
3. (...)
4. (...)
Dnia 21 maja 2026 roku
SSR Agnieszka Trytek - Błaszak