Zarządzenie z 25 maja 2026, sygn. I C 82/26

UZASADNIENIE

wyroku w postępowaniu uproszczonym

Powód (...) Spółka Akcyjna w W. wniósł przeciwko Z. S. powództwo o zapłatę kwoty 2.011,31 zł z odsetkami ustawowymi liczonymi od kwot: 1.811,21 zł od dnia 18 lutego 2009 roku do dnia zapłaty i 200,10 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nadto wniósł o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego podwyższonych o opłatę skarbową od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu pozwu wyjaśnił, że pozwany zawarł z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w W. umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych nr (...) w dniu 11 października 2007 roku, na podstawie której usługodawca świadczył na jego rzecz usługi telekomunikacyjne i z tego tytułu wystawiał pozwanemu faktury VAT. W związku z rozwiązaniem umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych z przyczyn leżących po stronie abonenta (...) Spółka z o.o. obciążyła pozwanego karą umowną na zasadach określonych w regulaminie świadczenia usług telekomunikacyjnych. Pozwany nie uiścił należności z tytułu następujących faktur VAT oraz not obciążeniowych: faktura nr (...) z dnia 03 listopada 2007 roku w kwocie 148,03 zł, faktura nr (...) z dnia 03 grudnia 2007 roku w kwocie 85,86 zł, faktura nr (...) z dnia 03 stycznia 2008 roku w kwocie 77,32 zł oraz nota obciążeniowa nr (...) z dnia 18 marca 2008 roku w kwocie 1.500 zł. Umową przelewu wierzytelności z dnia 29 października 2009 roku (...) Spółka z o.o. przeniosła na rzecz powoda opisaną wierzytelność przysługującą wobec pozwanego w kwocie 1.811,21 zł tytułem należności głównej oraz w kwocie 200,10 zł tytułem odsetek ustawowych wyliczonych na dzień 17 lutego 2009 roku oraz dalsze odsetki ustawowe od dnia 18 lutego 2009 roku do dnia zapłaty, zawiadamiający pozwanego o przelewie wierzytelności oraz wzywając do zapłaty. Wierzytelność nie została spłacona w terminie.

Nakazem zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym z dnia 06 października 2010 roku, sygn. akt XVI Nc-e 256104/10 Sąd Rejonowy w Lublinie orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

Wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty przez pozwanego w dniu 13 lipca 2025 roku, w treści którego wniósł o oddalenie powództwa w całości, podnosząc zarzuty: braku legitymacji procesowej czynnej powoda, nieudowodnienia roszczenia dochodzonego pozwem co do zasady i co do wysokości, przedwczesności, braku wymagalności roszczenia, przedawnienia roszczenia, sprawa została przekazana do rozpoznania w trybie zwykłym Sądowi Rejonowemu w Świnoujściu.

Pismem procesowym z dnia 19 lutego 2026 roku (k. 51-54) powód wyjaśnił, iż wobec wyegzekwowania w toku postępowania egzekucyjnego roszczenia dochodzonego pozwem, roszczenie nie jest bezzasadne i podlega uwzględnieniu w całości. Powodowi przekazana została na poczet zadłużenia kwota 6.005,21 zł, a kluczowe znaczenie w sprawie ma uchwała Sądu Najwyższego z dnia 09 czerwca 2017 roku, sygn. akt III CZP 118/16. Wyjaśnił, że w związku z zawarciem przez (...) Spółka z o.o. z pozwanym umów na czas określony, pozwanemu przyznane zostały preferencyjne warunki świadczenia usług oraz zakupu sprzętu, a po wypowiedzeniu przez operatora kontraktu z przyczyn leżących po stronie pozwanego w oparciu o postanowienia Regulaminu świadczenia usług telekomunikacyjnych przez (...) Spółkę z o.o. i Regulaminu Oferty Promocyjnej oraz zgodnie z unormowaniem art. 57 ust. 6 ustawy Prawo telekomunikacyjne - pozwany wezwany został do zwrotu części wartości uzyskanej przez niego ulgi wynikającej z przyznanych preferencyjnych warunków. Zgodnie z powyższym przepisem, w przypadku zawarcia umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, w tym o zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci telekomunikacyjnej, związanego z ulgą przyznaną abonentowi, wysokość roszczenia z tytułu jednostronnego rozwiązania umowy przez abonenta lub przez dostawcę usług z winy abonenta przed upływem terminu, na jaki umowa została zawarta, nie może przekroczyć wartości ulgi przyznanej abonentowi pomniejszonej o proporcjonalną jej wartość za okres od dnia zawarcia umowy do dnia jej rozwiązania. Wartość ulgi każdorazowo określona jest w podpisanej przez strony umowie, a jeżeli ulga została udzielona w związku ze świadczonymi usługami, a także w związku z zakupem sprzętu, to każdorazowo w umowie oddzielnie określona jest wartość tej ulgi. Przy obciążeniu strony pozwanej obowiązkiem zwrotu ulgi operator stosownie do przywołanej regulacji zażądał zwrotu części ulgi przyznanej abonentowi pomniejszonej o proporcjonalną jej wartość za okres od dnia zawarcia każdej umowy do dnia jej rozwiązania, jednak pozwany nie zapłacił obciążającej go opłaty.

Pozwany Z. S. w odpowiedzi na pozew (k. 92-94) wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki prawem przepisanej, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz poniesionych przez pozwanego kosztów korespondencji w wysokości 7,80 zł za każdy list polecony. Podniósł zarzuty: braku legitymacji czynnej powoda, nieudowodnienia roszczenia co do zasady i wysokości, stosowania w treści umowy będącej źródłem zobowiązania klauzul niedozwolonych w rozumieniu art. 385 ^{( 1)} § 1 kc.

W uzasadnieniu swojego stanowiska zakwestionował wszelkie kserokopie i niepodpisane elektroniczne wydruki składane przez powoda celem wykazania okoliczności faktycznych podnosząc, że moc dowodową zgodnie z art. 129 § 2 kpc ma jedynie kserokopia poświadczona za zgodność z oryginałem, podczas gdy kopia bez takiego poświadczenia czy też wydruk nie są dokumentami w świetle regulacji Kodeksu postępowania cywilnego. Podkreślił, że jeżeli pismo nie może być uznane za dokument, to nie może ono również być podstawą do prowadzenia dowodu w trybie art. 308 kpc. Podnosząc zarzut braku legitymacji czynnej wskazał, że powód nie udowodnił stosownie do treści art. 6 kc, że mu ona przysługuje, bowiem nie przedstawił żadnego dowodu na fakt objęcia umową cesji rzekomej wierzytelności przysługującej wobec pozwanego. Wierzytelność objęta pozwem nie została w odpowiedni sposób zindywidualizowana w przedłożonej umowie cesji, przez co nie sposób uznać, że powód ją nabył. Wskazał, iż w celu wykazania istnienia i zasadności roszczenia powód powołuje się jedynie na wydruki komputerowe umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, które to wydruki nie pozwalają na poczynienie ustaleń stanu faktycznego zgodnych z twierdzeniami powoda, a nadto powód nie wykazał, że umowa została zawarta w sposób ważny i skuteczny. Brak jest także oświadczeń woli w zakresie rozwiązania stosunku prawnego rzekomo łączącego strony oraz cennika warunków standardowych, co uniemożliwia obliczenie realnej i rzeczywistej wysokości przyznanej ulgi. Zaprzeczył, aby w związku z zawarciem umowy otrzymał realną ulgę, a dodatkowo - jak wynika z noty obciążeniowej - żądana kwota stanowi karę umowną, a nie jak powód wskazuje zwrot udzielonej ulgi abonenckiej. Tymczasem art. 57 ust. 6 Prawa telekomunikacyjnego nie jest podstawą roszczenia pieniężnego wobec abonenta w każdym przypadku wcześniejszego rozwiązania przez niego umowy zawartej na czas określony, a roszczenie przysługuje przedsiębiorcy tylko wtedy, gdy w umowie została przyznana abonentowi ulga. O uldze można mówić tylko wtedy, gdy istnieją jakieś standardowe ceny lub stawki, które w przypadku konkretnej umowy ulegają obniżeniu, przy czym muszą one rzeczywiście występować w obrocie, a nie istnieć tylko teoretycznie. Jeśli ulga ma jedynie charakter teoretyczny, to wykazuje znaczące podobieństwo do praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, a polegającej na stosowaniu „permanentnych promocji” i udzielaniu rabatów od rzekomo standardowych cen, które jednak w praktyce w ogóle nie są stosowane. Wskazał, że postępowanie komornika sądowego przeprowadzone pod sygn. akt Km 872/25 jest wadliwe, bowiem prowadzone było w oparciu o nieprawomocny - z uwagi na nieprawidłowe doręczenie - tytuł wykonawczy, wobec czego stanowiło przymusową spłatę długu nie zaś dobrowolnie dokonaną przez pozwanego. Podkreślił, że wystąpił do powoda o zwrot nienależnie wyegzekwowanej kwoty.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 11 października 2007 roku pozwany Z. S. zawarł z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w W. umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych na okres 24 miesięcy, która dotyczyła numeru telefonu (...) w ofercie podstawowej (...). W umowie zastrzeżono karę umowną wynikającą z regulaminu promocji w wysokości 1.500 zł.

( dowód: umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych z 11.10.2007r. - k. 61,

oświadczenie z 11.10.2007r. - k. 62,

kserokopia dowodu osobistego - k. 63,

Regulamin świadczenia usług telekomunikacyjnych - k. 64 )

(...) Spółka z o.o. wystawił w dniu 19 listopada 2007 roku fakturę: nr (...) na kwotę 148,03 zł tytułem opłat abonamentowych za okres od dnia 11 października 2007 roku do dnia 30 listopada 2007 roku, nr (...) na kwotę 85,86 zł tytułem opłat abonamentowych za okres 01 grudnia 2007 roku do dnia 31 grudnia 2007 roku, nr (...) na kwotę 77,32 zł tytułem opłat abonamentowych za okres od dnia 01 stycznia 2008 roku do dnia 31 stycznia 2008 roku oraz notę obciążeniową nr (...) na kwotę 1.500 zł tytułem opłaty specjalnej za przedterminowe rozwiązanie umowy.

( dowód: faktura VAT nr (...) z załącznikiem - k. 65-66,

faktura VAT nr (...) z załącznikiem - k. 67-68,

faktura VAT nr (...) z załącznikiem - k. 69-70,

nota obciążeniowa nr (...) - k. 71 )

W 29 października 2009 roku (...) S.A. w W. zawarła - w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej - z (...) Spółką z o.o. w W. umowę przelewu wierzytelności, której przedmiotem miała być między innymi wierzytelność przysługująca pierwotnemu wierzycielowi wobec Z. S. na kwotę 1.811,21 zł, wynikająca z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawartej z (...) Spółką z o.o. w W. dla numeru abonenta (...).

( dowód: umowa przelewu wierzytelności z 29.10.2009r. - k. 56-58,

wezwanie do zapłaty z 27.11.2009r. - k. 72,

zawiadomienie o przelewie wierzytelności z 13.11.2009r. - k. 73 )

Z wniosku powoda toczyło się przeciwko pozwanemu Z. S. na podstawie nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym z dnia 06 października 2010 roku, sygn. akt XVI Nc-e 256104/10, postępowanie egzekucyjne przed Komornikiem Sądowym przy Sądzie Rejonowym w Myśliborzu Anną Zielińską, sygn. akt Km 872/25.

( dowód: postanowienie komornika sądowego z 07.08.2025r., sygn. akt Km 872/25 -

k. 74 )

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zasady wykonywania usług telekomunikacyjnych podlegały przepisom ustawy z dnia 16 listopada 2004 roku Prawo telekomunikacyjne, w szczególności przepis art. 56 ust. 1 i 2 oraz następne tej ustawy, który stanowi, że świadczenie usług telekomunikacyjnych odbywa się na podstawie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawiera się w formie pisemnej lub elektronicznej za pomocą formularza udostępnionego na stronie internetowej dostawcy usług. Wymóg formy pisemnej lub elektronicznej nie dotyczy umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawieranej przez dokonanie czynności faktycznych obejmujących w szczególności umowy o świadczenie usług przedpłaconych świadczonych w publicznej sieci telekomunikacyjnej, publicznie dostępnych usług telefonicznych świadczonych za pomocą aparatu publicznego lub przez wybranie numeru dostępu do sieci dostawcy usług. Po myśli zaś art. 57 ust. 6 analizowanej ustawy w przypadku zawarcia umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, w tym o zapewnienie przyłączenia do publicznej sieci telekomunikacyjnej, związanego z ulgą przyznaną abonentowi, wysokość roszczenia z tytułu jednostronnego rozwiązania umowy przez abonenta lub przez dostawcę usług z winy abonenta przed upływem terminu, na jaki umowa została zawarta, nie może przekroczyć wartości ulgi przyznanej abonentowi pomniejszonej o proporcjonalną jej wartość za okres od dnia zawarcia umowy do dnia jej rozwiązania. Roszczenie nie przysługuje w przypadku rozwiązania przez konsumenta umowy przed rozpoczęciem świadczenia usług, chyba że przedmiotem ulgi jest telekomunikacyjne urządzenie końcowe.

W myśl art. 509 § 2 kpc w przypadku zawarcia umowy przelewu wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w tym roszczenie o zaległe odsetki. W wyniku przelewu przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki łączył go z dłużnikiem. Wierzytelność, jak i prawo do jej dochodzenia przechodzi na nabywcę w takim kształcie, w jakim przysługiwała cedentowi w chwili zawarcia umowy przelewu. Warunkiem więc otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi.

W polskim systemie prawnym obowiązuje zasada, iż między stronami stosunku cywilnoprawnego obowiązek udowodnienia (ciężar dowodu) faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 6 kc). Zasada kontradyktoryjności i dyspozycyjności zobowiązuje strony do wskazania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne (art. 232 kpc). Stosownie do zasady wyrażonej w art. 3 kpc, a rozwiniętej m.in. w art. 232 zd. 1 kpc, strony są obowiązane przedstawiać dowody, a rozkład ciężaru dowodu wynikający także z art. 6 kc powoduje to, że strona, która chce dochodzić roszczeń wymagających dowodzenia środkami dowodowymi, z których może skorzystać, powinna liczyć się z koniecznością przedstawienia takich dowodów, gdyż w przeciwnym razie jej powództwo może być oddalone.

Podkreślić należy, że to powód powinien stosownie do treści art. 6 kc już na etapie składania pozwu wykazać istnienie roszczenia zgłoszonego w pozwie, w tym jego wymagalność oraz jego wysokość.

Sąd po dokonaniu analizy przedłożonego przez powoda materiału dowodowego doszedł do przekonania, iż powód nie udźwignął obciążającego go ciężaru dowodowego i to pomimo tego, że ocena całokształtu przedłożonych w poczet akt sprawy dokumentów pozwoliła na ustalenie, że umowa o świadczenie usług komunikacyjnych została skutecznie zawarta przez pozwanego z poprzednikiem prawnym powoda - pod umową widnieje własnoręczny podpis pozwanego - czemu zresztą nie zaprzeczał sam pozwany.

Przy pomocy zaoferowanych dowodów powód nie wykazał jednak skutecznego wypowiedzenia umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, które warunkowałoby z kolei nałożenie na pozwanego opłat specjalnych. Na próżno szukać w materiale dowodowym zasad, na jakich udzielona miała zostać pozwanemu rzekoma ulga, która ostatecznie legła według twierdzeń powoda u obciążenia pozwanego karą umowną. Choć powód odwoływał się do zapisów Regulaminu Świadczenia Usług Telekomunikacyjnych, w oparciu o które wystawiona miała zostać nota obciążeniowa na kwotę 1.500 zł tytułem opłaty specjalnej za przedterminowe rozwiązanie umowy, to w przedłożonym Regulaminie (k. 64) brak jest jakichkolwiek postanowień regulujących to zagadnienie, a już w szczególności brak jest § 16 pkt 13, do którego odsyłał świadczeniodawca w treści noty obciążeniowej z dnia 01 kwietnia 2008 roku (vide: k. 71). Nie zostało wykazane również zaistnienie przesłanek uprawniających pierwotnego wierzyciela do rozwiązania (wypowiedzenia) umowy z abonentem z jego winy, a nie sposób nie zważyć i na to, że wobec luk w materiale dowodowym brak było możliwości ustalenia jakie to w ogóle przesłanki musiały ku temu zaistnieć. Dochodzone przez powoda roszczenie nie zostało wykazane również co do wysokości. Skoro nie wiadomo kiedy umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych została pozwanemu rzekomo wypowiedziana, to nie sposób ustalić w jakiej ewentualnie wysokości pozwany miałby być zobowiązany do zwrotu części ulgi wynikającej z przyznanych mu preferencyjnych warunków, która to opłata specjalna - według twierdzeń powoda w piśmie procesowym z dnia 19 lutego 2026 roku - nie mogła przekroczyć wartości przyznanej ulgi pomniejszonej o proporcjonalną jej wartość za okres od dnia zawarcia umowy do dnia jej rozwiązania. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy w ogóle nie zostało wykazane, aby pozwany skorzystał z jakichkolwiek preferencyjnych warunków przy zawieraniu umowy, w której powód upatruje źródła pierwotnego zobowiązania pozwanego. Podkreślić przy tym należy, że nie można utożsamiać faktury czy noty obciążeniowej z umową, a sam fakt wystawienia dokumentu księgowego nie świadczy automatycznie o tym, iż istniały ku temu podstawy faktyczne. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto, iż faktura stanowi powszechnie przyjęty dokument rozliczeniowy, a jej doręczenie umożliwia dłużnikowi podjęcie czynności mających na celu sprawdzenie, czy świadczenie jest zasadne, tak co do istnienia jak i wysokości, umożliwiając również podjęcie czynności zmierzających do spełnienia świadczenia (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1987 roku, sygn. akt IV CR 461/86). Faktura, jako dokument rozrachunkowy nie stanowi jednak dowodu wykonania umowy w sposób wystarczający i uzasadniający żądanie zapłaty, podobnie jak wystawienie noty obciążeniowej nie stanowi dowodu zaistnienia przesłanek wystawienia takiego dokumentu. Dłużnik obowiązany jest świadczyć to co stwierdzono w dokumencie rozliczeniowym, gdy wynika to z zawartej umowy. Z przedłożonej zaś do materiału dowodowego umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych nie wynika wysokość świadczeń, jakich dochodzi od pozwanego powód.

Powód nie udowodnił także, iż posiada legitymację czynną do występowania w niniejszej sprawie. Tylko bowiem istniejąca wierzytelność mogła być przedmiotem skutecznego przelewu w rozumieniu art. 509 kc wraz z należnymi od niej odsetkami. Nawet zaś gdyby hipotetycznie uznać, że rzekoma wierzytelność wobec pozwanego faktycznie istniała, to nie implikuje to wniosku, że stanowiła ona przedmiot umowy cesji zawartej w dniu 29 października 2009 roku. Choć powód przedłożył umowę cesji wierzytelności, to jednak z jej treści nie wynika w sposób dostateczny, aby obejmowała ona również wierzytelność rzekomo przysługującą wobec pozwanego. Brak jest bowiem dokumentów pozwalających na jednoznaczną identyfikację tej konkretnej wierzytelności jako objętej przelewem. Nie przedłożono w szczególności załączników do umowy cesji, wykazów wierzytelności bądź innych dokumentów umożliwiających ustalenie danych dłużnika, podstawy zobowiązania, wysokości wierzytelności oraz jej wymagalności. Podkreślenia wymaga, że wierzytelność będąca przedmiotem przelewu musi zostać w sposób wystarczający zindywidualizowana, a oznaczenie wierzytelności powinno umożliwiać jej bezsporne odróżnienie od innych wierzytelności przysługujących cedentowi. Samo zaś ogólne powołanie się na zawarcie umowy cesji nie stanowi wystarczającego dowodu nabycia konkretnej wierzytelności dochodzonej pozwem.

Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie dokumentów, których ocena została przedstawiona przez Sąd w rozważaniach prawnych.

Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił powództwo w całości, o czym orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku.

O kosztach procesu w punkcie II. sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 kpc w związku z art. 99 kpc i art.108 § 1 kpc, zgodnie z ogólną zasadą, że strona która proces przegrała jest zobowiązana do zwrotu przeciwnikowi poniesionych przez niego kosztów procesu i obciążył tymi kosztami powoda jako stronę przegrywającą proces w całości. Na koszty poniesione przez pozwanego składa się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego będącego radcą prawnym w kwocie 900 zł ustalone stosownie do treści § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026r., poz. 118), opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz koszty korespondencji w łącznej kwocie 31,20 zł (4 x 7,80 zł). Koszty procesu zasądzone zostały z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku. Zgodnie bowiem z art. 98 § 1 ¹ kpc od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

SSR Agnieszka Trytek - Błaszak

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

4.  (...)

Dnia 25 maja 2026 roku

SSR Agnieszka Trytek - Błaszak