Uzasadnienie z 19 czerwca 2026, sygn. II W 783/25

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

T. D., użytkownik samochodu B. zaparkował swój pojazd
na parkingu w rejonie bl. (...) przy ul. (...) około godz. 15:00. Około godz. 21:00 do jego żony zatelefonowali znajomi, którzy poinformowali ją, że ktoś zaparkował swój samochód obok jego pojazdu w taki sposób, że nie będzie on mógł do niego wsiąść. Wówczas T. D. zszedł na parking, gdzie stwierdził, że kierowca samochodu G. (...) zaparkował tak blisko jego B., że nie mógł on wsiąść do auta od strony kierowcy, a podczas uruchamiania pojazdu jego elektrycznie otwierane lusterko oparło się o G.. Stwierdził również uszkodzenie w postaci otarcia tylnego lewego błotnika. Wykonał wówczas dokumentację zdjęciową oraz wezwał na miejsce zdarzenia Policję.

/dowód: zeznania świadka T. D. k. 35 v./

W dniu 01 lipca 2025 roku patrol (...) w I. w składzie st. post. V. J. i sierż. szt. Ł. L., na polecenie oficera dyżurnego (...)udali się na ul. (...), gdzie w rejonie bl. (...) miało dojść do uszkodzenia prawidłowo zaparkowanego samochodu marki B. (...) o nr rej. (...). Na miejscu zastali zgłaszającą oraz użytkownika uszkodzonego samochodu B.. Po przybyciu na miejsce policjanci stwierdzili, że obok uszkodzonego pojazdu, od strony kierowcy, zaparkowany jest samochód osobowy marki G. (...) koloru białego o nr rej. (...) w taki sposób, że uniemożliwiał otwarcie drzwi B. i swobodne wejście do tego pojazdu.

/dowód: notatka urzędowa k. 3, zeznania świadka V. J. k. 14 – 15, 36, płyta CD
z dokumentacją zdjęciową k. 16, zdjęcia z opinii biegłego k. 46, zeznania świadka T. D. k. 35 verte/

W rozmowie z użytkownikiem samochodu B. policjanci ustalili, że pojazd, który jest własnością F. E. został uszkodzony najprawdopodobniej podczas wykonywania manewru parkowania przez kierującego samochodu G. (...), a powstałe w wyniku tego zarysowania odpowiadają zarysowaniom znajdującym się na pojeździe marki G..

/dowód: notatka urzędowa k. 3, zeznania świadka T. D. k. 35 verte, zeznania świadka V. J. k. 14 – 15, 36/

W związku z tym policjanci dokonali oględzin obu samochodów, podczas których ujawnili, że na lewym błotniku samochodu marki B. znajdują się zarysowania powłoki lakierniczej na wysokości od 50 do 69 cm od podłoża, które pokrywały się z uszkodzeniem powłoki lakierniczej samochodu G. znajdującymi się na jego prawym tylnym błotniku, na wysokości od 50 do 68 cm od podłożą. Były to uszkodzenie „świeże”.

Na G. w tym samym miejscu, jednak nieco niżej, znajdowały się także starsze uszkodzenia, na co wskazywała znajdująca się na nich korozja. Te starsze uszkodzenia nie odpowiadały uszkodzeniom powstałym na B.. Z oględzin pojazdów funkcjonariusze sporządzili protokoły. Wykonali także dokumentację zdjęciową miejsca zdarzenia, jak i powstałych w jego wyniku uszkodzeń pojazdów. Ponieważ kierowcy samochodu G. (...) nie było na miejscu wystawiono dla niego wezwanie, które pozostawiono
na pojeździe.

/dowód: notatka urzędowa k. 3, protokoły oględzin pojazdów k. 4 i 5, zeznania świadka V. J. k. 14 – 15, 36, płyta CD z dokumentacją zdjęciowa k. 16/

Użytkownik samochodu G. (...), którym okazał się obwiniony F. F., stawił się w (...) w I., jednak nie przyznał się do spowodowania zarysowań na samochodzie B.. W dniu 21 lipca 2025 roku około godz. 21:00 przyjechał do swojej partnerki zamieszkałej w bl. (...). Samochód zaparkował na parkingu wjeżdżając pomiędzy dwa zaparkowane samochody, których marek w chwili przesłuchania nie pamiętał. Nie zauważył, aby podczas parkowania ‘w jakikolwiek kogoś zahaczył”, a uszkodzenia znajdujące się na jego samochodzie były już wówczas kiedy pobierał go z wypożyczalni, co zostało potwierdzone na karcie wynajmu pojazdu.

/dowód: wyjaśnienia F. F. k. 7 - 8 , 38 v., zeznania świadka J. I. k. 39, karta wynajmu k. 9/

Uszkodzenia nadkola błotnika tylnego lewego samochodu marki B. (...) o nr rej. (...) korelują z uszkodzeniami nadkola błotnika tylnego prawego samochodu marki G. (...) o nr rej. (...), znajdującymi się na wysokości około 58 do 68 cm od podłoża. Uszkodzenia nadkola błotnika tylnego lewego samochodu B. mogły powstać w okolicznościach opisanych w zarzucie wniosku o ukaranie, czyli w czasie wjeżdżania samochodu marki G. (...) o nr rej. (...) na miejsce parkingowe, obok zaparkowanego samochodu B. (...). W samochodzie G. (...) zarysowania występowały na wysokości od 53 cm do 68 cm od podłoża, a ich charakter był zróżnicowany. Zarysowania przebiegały wzdłużnie liniowo z widoczną głębokością aż do podkładu. W obszarze od 58 cm do 68 cm również przebiegały wzdłużnie, jednak były wyraźnie płytsze. W samochodzie B. (...) zarysowania powłoki lakierniczej błotnika tylnego lewego występowały w obszarze 59 cm do 69 cm od podłoża na długości 20 cm. Charakter zarysowań powłoki lakierniczej błotnika lewego tylnego B. (...) korelował z charakterem zarysowań powłoki lakierniczej błotnika tylnego prawego G. (...), znajdującymi się w obszarze 58 cm do 68 cm od podłoża. Występowała również korelacja długościowa tych uszkodzeń, a różnica w położeniu wysokościowym wynosząca 1 cm od podłoża nie może być czynnikiem wykluczającym korelację wysokościową w położeniu śladów kontaktu między samochodami, bowiem zderzenia - otarcia pojazdów są zjawiskami dynamicznymi.

/dowód: opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego k. 43 - 50/

Właściciel uszkodzonego pojazdu marki B., F. E. wskazał, że uszkodzony samochód jest stary, jego uszkodzenia są powierzchowne i nie zamierza on go naprawiać.

/dowód: zeznania świadka F. E. k. 73 v./

F. F. nie był w przeszłości karany za wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w ruchu drogowym.

/informacja o naruszeniach wpisanych do ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi k. 17/

Obwiniony zarówno na etapie czynności sprawdzających, jak i w toku postępowania sądowego nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu wykroczeń. Wyjaśnił, że w dniu zdarzenia około godziny 21.00 przyjechał pod blok swojej partnerki. Na parkingu były inne pojazdy, jednakże nie było wyznaczonych liniami miejsc parkingowych. Zaparkował swoje auto na wolnym miejscu. Samochód G. (...) był wypożyczony z wypożyczalni pojazdów. Na jego powłoce lakierniczej znajdowały się zarysowania, które były potwierdzone w protokole wynajmu auta. Parkując samochód obwiniony w żaden sposób nie „zahaczył” żadnego ze stojących już pojazdów.

/dowód: wyjaśnienia obwinionego F. F. k. 7 – 8, 38 v./

Sąd zważył, co następuje:

Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala przyjąć, iż obwiniony F. F.
jest sprawcą zarzucanych mu wykroczeń. Wyjaśnienia obwinionego nieprzyznającego się
do sprawstwa nie zasługują na uwzględnienie, albowiem nie znajdują one jakiegokolwiek potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i w zasadzie sprowadzają się do polemiki z pozostałymi przeprowadzonymi w sprawie dowodami, a w szczególności
z opinią biegłego z zakresy ruchu drogowego, która dla Sądu jest kluczowa i w pełni wiarygodna, bowiem wydana została przez osobę posiadającą wiedzę specjalistyczną
oraz doświadczenie w ocenie tego typu zdarzeń.

Fakt zaparkowania przez obwinionego swojego pojazdu w sposób uniemożliwiający swobodny dostęp do prawidłowo zaparkowanego samochodu B. (...) nie budzi żadnych wątpliwości Sądu. Wskazują bowiem na to dowody w postaci zeznań pokrzywdzonego, policjantów interweniujących na miejscu zdarzenia, jak i w pełni obiektywna dokumentacja zdjęciowa wykonana przez nich, jak i samego pokrzywdzonego. Widoczny na zdjęciach sposób zaparkowania samochodu G. (...) w zasadzie nie tylko nie uniemożliwia wejście do samochodu B. drzwiami od strony kierowcy, ale powoduje, że nawet przejście między oboma pojazdami jest niezwykle utrudnione, a dla osób o większych gabarytach w zasadzie niemożliwe.

Sąd uznał, że wyjaśnienia obwinionego są jedynie polemiką z prawidłowymi
i zgodnymi z zasadami sztuki ustaleniami funkcjonariuszy policji, którzy posiadają odpowiednie przeszkolenia oraz doświadczenie zawodowe w ocenie tego typu zdarzeń,
a które to ustalenia potwierdzone zostały kluczową opinią biegłego z zakresu ruchu drogowego.

Zeznania V. J. Sąd uznał za w pełni wiarygodne, albowiem były one spójne, logiczne i konsekwentne w toku całego postępowania. Zaznaczyć należy, iż świadek ten jako funkcjonariusz Policji jest tzw. osobą zaufania publicznego
i chociażby już z tego tytułu jego zeznania nie powinny budzić wątpliwości.

Za wiarygodne Sąd uznał również zeznania świadka T. D. (k. 35 verte),
który jest dla obwinionego osobą obcą i nie miał żądnego interesu w tym, aby zeznawać nieprawdę lub zatajać prawdę. Dochodził jedynie swoich praw wynikających
z obowiązujących uregulowań prawnych.

Zeznania właściciela wypożyczalni pojazdów – J. I., Sąd uznał natomiast za mające niewielkie znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, bowiem są zbyt lakoniczne. Co prawda potwierdził on, iż uszkodzenia samochodu G. (...) istniały w chwili jego wypożyczenia, jednak istnienie tych uszkodzeń na nadkolu G. stwierdzili przecież również funkcjonariusze (...) w I. interweniujący na miejscu zdarzenia. Zaznaczyć jednak należy, że ocenili oni te uszkodzenia jako powstałe znacznie wcześniej, co ocenili na podstawie istniejącej na nich korozji oraz miejsca ich położenia,
tzn. poniżej uszkodzeń w górnej części nadkola. W swojej ocenie przebiegu zdarzenia oparli się zś na uszkodzeniach świeżych, które korelowały z uszkodzeniami na samochodzie marki B..

Reasumując powyższe rozważania Sąd uznał, iż wina F. F. w kwestii zarzucanego mu zachowania nie budzi wątpliwości.

Odpowiedzialności karnej określonej w art. 97 kw podlega uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze publicznej, strefie zamieszkania bądź w strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu, który wykracza przeciwko innym przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym. Jest to więc przepis blankietowy, którego zastosowanie jest możliwe w związku z przepisami ruchu drogowego. Art. 3 wspomnianej ustawy stanowi, iż uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga - szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Przez działanie rozumie się również zaniechanie.

Zachowanie obwinionego polegające na tym, że w dniu 1 lipca 2025 roku około godziny 21.00 na parkingu samochodowym przy ulicy (...) w I.,
woj. (...), kierując samochodem marki G. (...) o nr rej. (...), nie zachował bezpiecznej odległości obok zaparkowanego samochodu marki B. (...) o nr rej.
(...), doprowadzając do jego uszkodzenia, czym działał na szkodę F. E., wyczerpuje dyspozycję art. 97 KW w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy Prawo
o ruchu drogowym. Zachowanie obwinionego było zawinione, bowiem nieumyślnie naruszył dyspozycje wymienionych wcześniej przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym nie zachowując należytej ostrożności podczas parkowania pojazdu. Jako osoba dorosła posiadająca uprawienia do kierowania pojazdami, obwiniony powinien mieć pełną świadomość jak prawidłowo zachować się podczas parkowania pojazdu.

Dyspozycję art. 97 kw w zw. z art. 49 tego przepisu wyczerpuje także czyn obwinionego polegający na tym, że w dniu 1 lipca 2025 roku około godziny 21.00
na parkingu samochodowym przy ulicy (...) w I., woj. (...), będąc kierującym samochodem marki G. (...) o nr rej. (...), naruszył warunki postoju, zatrzymując pojazd w miejscu utrudniającym dostęp do innego prawidłowo zaparkowanego pojazdu marki B. (...) o nr rej. (...), uniemożliwiając swobodny dostęp do miejsca kierowcy.

Przy wymiarze kary w zakresie zarzuconych obwinionemu czynów Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 33 kw oraz szczególnie w art. 24 § 1 i 3 kw, ustawowymi granicami zagrożenia przewidzianymi przez ustawodawcę. Sąd ocenił, iż czyn obwinionej był szkodliwy społecznie, a wymierzona obwinionemu kara grzywny
w wysokości 100 złotych jest współmierna do stopnia jego zawinienia, jak i do stopnia społecznej szkodliwości zarzucanych mu czynów, a także spełnia cele kary w zakresie jej oddziaływania ogólnospołecznego i w zakresie represji indywidualnej. Jest ona również współmierną reakcją na wykroczenie, tym bardziej, że właściciel uszkodzonego pojazdu zeznał, iż uszkodzony samochód „jest stary”, zarysowania są powierzchowne i nie zamierza on ich naprawiać.

Na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku
o opłatach w sprawach karnych /tekst jednolity Dz. Ust. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm./ Sąd zasądził od F. F. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 złotych tytułem opłaty oraz na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 119 kpw kwotę 1647,07 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków w sprawie, na które składa się także koszt opinii wydanej
w przedmiotowej sprawie na wniosek obrońcy obwinionego.