Postanowienie SN z 31 maja 2012, sygn. II CNP 11/12
Data orzeczenia
31 maja 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Krzysztof Pietrzykowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 31 maja 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krzysztof Pietrzykowski
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 31 maja 2012 r.,
skargi E. W.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia
Sądu Rejonowego
z dnia 20 sierpnia 2009 r.,
wydanego w sprawie z wniosku J. B. i W. B.
przy uczestnictwie E. W.
o wyrażenie zgody na czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu
oraz sprawy z wniosków E. W.
przy uczestnictwie J. B. i W. B.
o wyrażenie zgody na czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu
oraz ustalenie sposobu korzystania,
odrzuca skargę.
2
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 4244
zdanie ostatnie k.p.c., podstawą skargi o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, tak jak skargi kasacyjnej,
nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Tymczasem
wyłącznie tego dotyczą sformułowane w skardze zarzuty. Ponadto za odrzuceniem
skargi przemawia brak szkody – wskazywany ewentualny dochód z wynajęcia
pokoju zajmowanego przez byłego męża to jedynie szkoda ewentualna,
bo niepewność wynajęcia tego pokoju za pożądaną cenę jest tak duża, że nie
pozwala przyjąć tego za lucrum cessans. Istnieją co najmniej trzy podstawy
do odrzucenia niniejszej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia. Po pierwsze, skarga została złożona na postanowienie
sądu pierwszej instancji, a tymczasem, zgodnie z art. 4241
§ 1 k.p.c., przysługuje
ona co do zasady od orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie
w sprawie. Ponieważ nie zachodzą okoliczności przewidziane w art. 4241
§ 2
k.p.c., już to tylko przesądza o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej. Po drugie,
zgodnie z art. 4241
§ 1 k.p.c., skarga przysługuje, jeżeli zmiana lub uchylenie
kwestionowanego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest
możliwe. W tej sprawie wniesiono właściwe środki prawne, tyle że apelacja
wnioskodawców została oddalona, a apelacja uczestnika postępowania odrzucona.
Po trzecie, podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów
(art. 4244
k.p.c.), a tymczasem w tej sprawie podstawą skargi uczyniono błędne
ustalenia faktyczne – wskazanie, co Sąd nietrafnie przyjął jako części wspólne
nieruchomości.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248
§ 1
k.p.c. orzekł, jak w sentencji.