Postanowienie SN z 14 czerwca 2012, sygn. I CZ 44/12
Data orzeczenia
14 czerwca 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Hubert Wrzeszcz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 14 czerwca 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
SSA Andrzej Niedużak
w sprawie ze skargi W. S. o wznowienie postępowania
w sprawie z powództwa W. S.
przeciwko Polskiemu Związkowi Łowieckiemu w W.
o ochronę dóbr osobistych, ustalenie i nakazanie,
zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego
z dnia 11 sierpnia 2011 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 14 czerwca 2012 r.,
zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 16 grudnia 2011 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
2
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę W. S. o
wznowienie postępowania, albowiem nie została ona oparta na ustawowej
podstawie wznowienia (art. 410 § 1 k.p.c.).
Z uzasadnienia postanowienia wynika, że W. S. w piśmie procesowym z dnia
16 sierpnia 2011 r. domagał się wznowienia postępowania zakończonego
prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 11 sierpnia 2011 r., wydanym
w sprawie z powództwa W. S. przeciwko Polskiemu Związkowi Łowieckiemu w W.
o ochronę dóbr osobistych, ustalenie i nakazanie, prowadzonej pod sygn. akt I ACa
…. . W uzasadnieniu skargi wskazał, że w Polskim Związku Łowieckim działa
zorganizowana grupa przestępcza, której członkowie wyłudzili od niego kilka
tysięcy złotych, dopuścili się wielu przestępstw i wyrządzili szkodę Skarbowi
Państwa. W ocenie żądającego wznowienia postępowania sędziowie Sądu
Apelacyjnego, w sprawie, której dotyczy skarga o wznowienie, orzekali pod
nadzorem członków wskazanej grupy przestępczej. W piśmie z dnia 17
października 2011 r. W. S. podał, że ustawową podstawę żądania wznowienia
postępowania stanowi art. 399, art. 401, art. 403 k.p.c. i art. 32 i art. 45 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej.
Powołując się na orzecznictwo, Sąd Apelacyjny przyjął, że badanie
dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania nie ogranicza się do oceny,
czy wskazane przez żądającego wznowienia postępowania okoliczności dają się
podciągnąć pod przewidzianą w ustawie podstawę wznowienia, lecz obejmuje
także ustalenie, czy podstawa wznowienia rzeczywiście zachodzi. W ocenie Sądu
skarga W. S., w istocie oparta na podstawie przewidzianej w art. 403 § 1 pkt 2
k.p.c., podlega odrzuceniu, ponieważ nie ma podstaw do przyjęcia, że wskazana
postawa wznowienia rzeczywiście zachodzi.
W zażaleniu pełnomocnik W. S. zarzucił, że Sąd z naruszeniem art. 410 § 1
k.p.c. zbadał także kwestię rzeczywistego wystąpienia wskazanej podstawy
wznowienia postępowania. W konkluzji zażalenia wniósł o uchylenie zaskarżonego
postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
3
Zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c. skarga o wznowienie postępowania nieoparta
na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu. W orzecznictwie Sądu
Najwyższego dominuje stanowisko, że przewidziana w przytoczonym przepisie
kontrola skargi obejmuje badanie, czy skarga została oparta na ustawowych
podstawach wznowienia wskazanych w art. 401, art. 4011
i art. 403 k.p.c. oraz czy
powołana w skardze podstawa wznowienia rzeczywiście zachodzi. W wyniku
przeprowadzenia tej kontroli skarga o wznowienie postępowania ulega więc
odrzuceniu nie tylko wtedy, gdy została ona oparta na innej podstawie wznowienia
niż wskazana w ustawie, lecz także wtedy, gdy podstawa wznowienia
sformułowana w sposób odpowiadający ustawie w rzeczywistości nie występuje
(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67,
OSNC 1968, nr 6-8, poz. 154, z dnia 15 czerwca 2005 r., IV CZ 50/05, z dnia
7 lipca 2005 r., IV CO 6/05, z dnia 14 grudnia 2006 r., I CZ 103/06, z dnia 30 maja
2007 r., I CZ 40/7, z dnia 10 lipca 2008 r., III CZ 28/08, niepubl.).
Przeprowadzając ocenę skargi o wznowienie postępowania na podstawie
rozumianego w wyżej przedstawiony sposób art. 410 § 1 k.p.c., Sąd Apelacyjny –
wbrew odmiennym zapatrywaniom skarżącego – nie przekroczył określonych w tym
przepisie granic kontroli skargi. Zarzut wydania zaskarżonego postanowienia
z naruszeniem tego przepisu należało więc uznać za nieuzasadniony.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji
postanowienia (art. 39814
w związku z art. 3941
§ 3 k.p.c.).
jw