Wyrok z 30 kwietnia 2025, sygn. I C 1723/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 kwietnia 2025 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	SSO Wojciech Wacław
Protokolant:	sekretarz sąd. Natalia Kostrzewa

po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2025 r. w O.

na rozprawie

sprawy z powództwa M. C.

przeciwko Skarbowi Państwa – Zakładowi Karnemu w B.

o zapłatę

I oddala powództwo;

II nie obciąża powoda kosztami procesu na rzecz Skarbu Państwa

Sygn. akt I C 1723/23

UZASADNIENIE

Powód M. C. wniósł o zasądzenie od pozwanego – Zakładu Karnego w B. na jego rzecz kwoty 200 000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych oraz doznane krzywdy. Nadto wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania.

W uzasadnieniu pozwu podał, że:

- w okresie od stycznia 2022 r. do stycznia 2023 r. przebywał jako osoba tymczasowo aresztowana w Zakładzie Karnym w B. w celach czteroosobowych, których metraż wynosił poniżej 3m ² powierzchni użytkowej na osobę;

- ze względu na zamontowane na zewnątrz okien matowe z pleksiglasu, w celach w których przebywał, brak było wystarczającego dostępu do światła dziennego;

- w godzinach od 9:00 do 15:00 w celach wyłączano światło, wobec czego w pochmurne dni powód nie mógł czytać książek i kształcić się we własnym zakresie;

- umywalka nie znajdowała się w kąciku sanitarnym, lecz w miejscu gdzie trzymane były miski, kubki i żywność przez co sytuowanie umywalki skutkowało brakiem intymności;

- w celi powód dysponował jedną miską, która służyła zarówno do mycia jak i prania oraz płukania ścierki do mycia podłogi;

- materac, na którym spał powód nie posiadał atestu;

- w celach brak było cyrkulacji powietrza ze względu na niedrożne kominy i „blindy” w oknach;

- w upalne dni powód nie otrzymywał dodatkowych napojów;

- powód nie miał całodobowego dostępu do ciepłej wody;

- w celach nie było włączników światła ani lampek;

- okna otwierały się jedynie częściowo pod kątem 45 stopni;

- powód musiał spożywać posiłki z plastikowych półmisków i sztućców wielokrotnego użytku. (pozew – k. 6)

Na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2025 r. powód cofnął zarzuty dotyczące posiłków, które otrzymywał, będąc osadzonym u pozwanego. (protokół rozprawy k.168)

W odpowiedzi na pozew Skarb Państwa – Zakład Karny w B. wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając swoje stanowisko, wskazał iż powód w celach, w których przebywał w Zakładzie Karnym w B. miał zapewnioną odpowiednią powierzchnię użytkową. Nie jest prawdą, iż zamontowane w oknach przesłony niemalże całkowicie ograniczały dostęp do światła dziennego. Ponadto każda cela wyposażona była w sztuczne oświetlenie uzależnione od wielkości celi oraz dodatkowe oświetlenie kącika sanitarnego. Powód nie zgłaszał potrzeby włączenia oświetlenia w celi w godzinach, kiedy było ono wyłączane oraz nie zwracał się z prośbą o dodatkową lampkę. Dostęp do ciepłej wody odbywał się zgodnie grafikiem zatwierdzonym przez dyrektora pozwanej jednostki, natomiast dostęp do zimnej wody zapewniony był przez całą dobę.

Co do braku cyrkulacji w celach mieszkalnych pozwany wskazał, że instalacja wentylacyjna w Zakładzie Karnym w B. poddawana jest raz do roku przeglądowi i w razie stwierdzenia nieprawidłowości jej czyszczenie odbywa się na bieżąco. W stosunku do powoda zostały zachowane również normy żywieniowe dotyczące osadzonych. Podobnie w przypadku materacy, które użytkują osadzeni, posiadają one niezbędne atesty i certyfikaty. Są one wymieniane i dezynfekowane przy użyciu specjalistycznych środków czyszczących według instrukcji producenta. Znajdująca się w celi miska przypadała na 4 – osadzonych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2016 r. w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych. Z w/w rozporządzenia nie wynika w jakim celu miska ma być użytkowana. Pozwany podkreślił, że powód do spożywania posiłków otrzymał kompletny sprzęt stołowy wielokrotnego użytku, zaś wydane mu naczynia i sztućce posiadały świadectwo jakości zdrowotnej. (odpowiedź na pozew k. 74-81)

Sąd ustalił, co następuje:

Powód w okresie osadzenia w Zakładzie Karnym w B. przebywał w następujących celach mieszkalnych:

- w celi nr (...), oddział (...)w okresie od 27.12.2022 do 07.02.2023,

- w celi nr (...), oddział (...) w okresie od 14.12.2022 do 27.12.2022,

- w celi nr (...), oddział (...) w okresie od 13.09.2022 do 14.12.2022,

- w celi nr(...), oddział (...) w okresie od 10.08.2022 do 13.09.2022,

- w celi nr (...), oddział (...) w okresie od 12.07.2022 do 10.08. 2022,

- w celi nr (...), oddział (...) w okresie od 12.07.2022 do 09.06.2022,

- w celi nr (...), oddział (...) w okresie od 24.01.2022 do 09.06.2022.

We wszystkich celach, w których przebywał powód, został zachowany parametr 3m ² na każdego osadzonego. W pozwanej jednostce dokonuje się obmiaru i obliczania powierzchni w budynkach zakwaterowania osadzonych zgodnie z polską normą PN-ISO 9836 „Właściwości użytkowe w budownictwie - określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych."

Budynek aresztu (...), w którym przebywał Powód wybudowany został zgodnie z pozwoleniem na budowę Nr (...) z dnia 28 czerwca 2006 r. Zastosowane w projekcie rozwiązania techniczne pozostają zgodne z zobowiązującymi przepisami prawa. Standardy rozwiązań technicznych zastosowanych w ww. obiekcie opierają się na „Wytycznych programowo-funkcjonalnych oraz wymaganiach technicznych dla pawilonów zakwaterowania osadzonych" Zastępcy Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 05.09.2006 r. BKW-210/1/06/1417 w pkt 5.1. dopuszczają przesłony w otworach okiennych.

Cele, w których przebywał powód wyposażone były w sztuczne oświetlenie uzależnione od wielkości celi oraz dodatkowe oświetlenie kącika sanitarnego, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Oświetlenie było wyłączane jedynie w godzinach określonych w porządku wewnętrznym pozwanej jednostki. Jednakże w przypadku dokonanego zgłoszenia przez osadzonego istniała możliwość włączenia oświetlenia. Po uzyskaniu zgody istniała również możliwość używania dodatkowej lampki.

Każdy osadzony, w tym powód, posiadał dostęp do ciepłej wody zgodnie z grafikiem zatwierdzonym przez dyrektora pozwanej jednostki, natomiast dostęp do bieżącej zimnej wody zapewniony był przez całą dobę.

Zamontowana w Zakładzie Karnym w B. instalacja wentylacyjna poddawana jest raz do roku przeglądowi przez uprawnionego kominiarza i w razie stwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości, jej czyszczenie odbywa się na bieżąco. Wszystkie budynki oraz pomieszczenia, w tym cele mieszkalne poddawane są również okresowym przeglądom elektrycznym, kominiarskim, sanitarnym oraz budowalnym.

Procedura związana z żywieniem osadzonych w w/w zakładzie odbywa się zgodnie z Zarządzeniem nr 22/19 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie gospodarki żywnościowej w jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej. W czasie kiedy powód był osadzony, w Zakładzie Karnym w B. przestrzegano norm określonych w: § 20.1. pkt 9 - wydawanie kompotu lub napoju do drugich dań w ilości 100-150 g; w § 20.1. pkt. 10 - kawę lub herbatę do śniadań i kolacji w ilości 500 g. Zasadą jest, że ilość płynów przypadających na jednego osadzonego nie zwiększa się odpowiednio do warunków pogodowych. W przypadku stwierdzenia przez osadzonego nieprawidłowości związanych z otrzymanym posiłkiem istnieje możliwość zgłoszenia tego faktu w momencie odbierania posiłku. Z czynności sporządzany jest protokół.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2016 r. w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (zał. nr 3 tab. Nr 1 poz. 12) w skład podstawowego wyposażenia celi mieszkalnej wchodzi plastikowa miska w ilości jednej sztuki na 4 osadzonych. Ze wskazanego rozporządzenia nie wynika w jakim celu miska ma być użytkowana.

Materace, które użytkują w zakładzie osadzeni, w tym powód posiadają, niezbędne do ich użytkowania atesty oraz certyfikaty. W przypadku zabrudzenia lub zużycia materacy dokonywana jest ich wymiana. Materace poddawane są również dezynfekcji i czyszczeniu zgodnie z instrukcją Dyrektora Zakładu Karnego w B. z dnia 16 kwietnia 2013 r. Dezynfekcję i czyszczenie przeprowadza się przy użyciu pary wodnej o temperaturze 150ºC, co najmniej 60s na każdy m ² czyszczonej powierzchni. Ostateczne czyszczenie odbywa się zużyciem specjalistycznych środków czyszczących według instrukcji producenta.

Stan techniczny cel i pomieszczeń oceniany jest codziennie sprawdzany przez oddziałowego lub wychowawcę, którzy wizytują cele. W przypadku stwierdzenia usterki jest to odnotowywane w oddziałowym zeszycie usterek jak i zgłaszane telefonicznie dla funkcjonariuszy pionu remontowego. W zależności od rodzaju czy też ważności usterki niektóre z nich usuwane są bezzwłocznie po uzyskaniu takiej informacji przez pion remontowy, a niektóre w ciągu kilku kolejnych dni. Raz w roku dokonywany jest przegląd wszystkich cel i pomieszczeń na terenie Zakładu, z którego tworzony jest protokół.

Powód, przebywając w Zakładzie Karnym w B. tak jak pozostali osadzeni, otrzymał do spożywania posiłków kompletny sprzęt stołowy wielokrotnego użytku. Wydawane naczynia i sztućce posiadały świadectwo jakości zdrowotnej.

Powód w okresie wskazanym w pozwie nie zgłaszał nieprawidłowości związanych ze stanem przedmiotów, które stanowią podstawowe wyposażenie celi, w szczególności materaca. Nie zgłaszał prośby o wyrażenie zgody na otrzymanie jakiegokolwiek dodatkowego wyposażenia cel, w których przebywał. Nie informował też, że sztućce którymi spożywa posiłki są nieodpowiednie.

(dowód: pismo z dnia 26.09.2024 r. k. 86-87; pismo z dnia 02.10.2024 r. k. 88; zarządzenie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 17 kwietnia 2019 r. k. 89-101; pismo z dnia 02.10.2024 r. wraz załącznikiem nr 1 k. 101-102; 109-115; świadectwo jakości zdrowotnej k. 103; tabela nr 3 k. 104; tabela nr 1 k. 105-106; tabela nr 6 k. 107; warunki techniczne kompletu materaca k. 109-115; atest higieniczny k.116; raporty z badań k.117-122; zeznania świadka A. G. k. 155-156; zeznania świadka P. S. k. 159-159v; zeznania świadka Ł. P. k. 161-161v)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo jako bezzasadne podlegało oddaleniu.

Sąd przy tym dokonał ustaleń stanu faktycznego w sprawie na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności dokumentów przedłożonych przez pozwanego. Tak też sąd uznał za wiarygodne ustalenia i wnioski wynikające z załączonej do odpowiedzi na pozew dokumentacji. Sąd oparł się również na pozostałych dokumentach i dostrzegając co prawda, że zostały one podpisane również przez osoby będące pracownikami jednostek pozwanego, tym niemniej powód, któremu doręczono odpowiedź na pozew nie zakwestionował ich w żaden sposób, w szczególności nie zaprzeczył, by np. cele w których przebywał były całkowicie pozbawione dostępu do wody bieżącej, dostępności do wody ciepłej i tym samym nie były zgodne z obowiązującymi w tej mierze przepisami wykonawczymi. Jakkolwiek też dostępność do wody ciepłej w niektórych celach była co prawda ograniczona, jednakowoż było to uregulowane wewnętrznymi zarządzeniami kierownictwa jednostki. Tak samo nie zostało zakwestionowane przez powoda zaopatrzenie celi w sztuczne oświetlenie, ewentualnie wspomagające ograniczony dopływ oświetlenia naturalnego.

Również Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek sprzeczności czy cech niespójności, które nakazywałyby podważać autentyczność i rzetelność przedłożonych dokumentów. Analogicznej oceny Sąd dokonał analizując treść zeznań przesłuchanego w sprawie świadka, uznając je za w pełni wiarygodne.

Przechodząc dalej do szczegółowych rozważań, na wstępie i dla porządku wskazać należy, że powód wywodził swoje roszczenie z faktu naruszenia przez stronę pozwaną dóbr osobistych w postaci prawa do odbywania kary pozbawienia wolności w godnych i humanitarnych warunkach za okres od stycznia 2022 roku do stycznia 2023 roku.

Zgodnie z treścią art. 23 k.c., dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Osoba, której dobra osobiste zostały naruszone, może, na zasadach przewidzianych w kodeksie, żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny (art. 24 § 1 zd. 3 k.c.). W razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia (art. 448 k.c.).

Na gruncie powołanych wyżej przepisów, ochrona dóbr osobistych uzależniona jest od spełnienia łącznie dwóch przesłanek: zagrożenia lub naruszenia dobra, które przykładowo zostało wymienione w art. 23 k.c. oraz bezprawności tego zagrożenia lub naruszenia. Pierwszą z wymienionych przesłanek udowodnić musi powód dochodzący ochrony przed sądem. Przepis art. 24 k.c. przewiduje natomiast domniemanie bezprawności działania pozwanego, co powoduje, że dochodzący ochrony nie musi tej przesłanki udowadniać. To na stronie pozwanej spoczywa obowiązek wykazania, że jej działanie było zgodne z prawem.

Bezprawność postępowania przy tym, to działanie lub zaniechanie sprzeczne z porządkiem prawnym szeroko rozumianym, obejmującym także zasady współżycia społecznego.

W tym miejscu dla porządku stwierdzić należy, iż co do zasady, samo pozbawienie wolności wbrew woli osoby pozbawionej stanowi oczywisty przejaw naruszenia dobra osobistego, skoro godzi w jedno z dóbr wprost wymienionych w treści przywołanego wcześniej art. 23 kc.

Niemniej jednak, w tym konkretnym przypadku stanowi oczywistą konsekwencję wykonania prawomocnego wyroku skazującego, co z kolei z założenia uchyla bezprawność działania pozwanej jednostki Skarbu Państwa.

W tej sytuacji można byłoby co najwyżej upatrywać wypełnienia dyspozycji cytowanych wcześniej przepisów w ewentualnych niezgodnych z obowiązującym porządkiem prawnym, a narzuconych powodowi warunkach odbywania prawomocnie orzeczonej kary.

W ocenie Sądu jednak i wbrew stanowisku powoda korzystnych dlań ustaleń w świetle zgromadzonego materiału dowodowego poczynić nie sposób.

W szczególności nie potwierdziły się wskazane w uzasadnieniu pozwu zarzuty co do istnienia w Zakładzie Karnym niewłaściwych, czyli niezgodnych z obowiązującym prawem warunków do odbywania kary pozbawienia wolności, działanie zaś w tych granicach prawa udowodnił pozwany.

Powód bowiem w niniejszej sprawie ograniczył się przede wszystkim do przytoczenia i powtórzonych dalej w zeznaniach twierdzeń, które w istocie stanowiły wyraz negatywnej oceny istniejącej sytuacji, co w szczególności dotyczy np. realizacji czy przestrzegania stosownych, a przywołanych przez pozwany Skarb Państwa przepisów wykonawczych i regulaminów czy instrukcji, przy czym co należy podkreślić, niezgodności istniejących warunków i ograniczeń z tymi regulacjami powód w istocie nie zaprzeczył, a tym bardziej nie starał się udowodnić.

Również, co ważniejsze nie starł się udowodnić, iż np. składa wnioski o osobiste oświetlenie (dodatkową lampkę) dzięki której mógłby wygodniej czytać i np. pogłębiać swoje wykształcenie, („(...) mógł czytać książek i kształcić się we własnym zakresie”) o czym to wspomina w samym pozwie.

Brak jest zresztą w materiale dowodowym sprawy okoliczności potwierdzających by powód np. korzystał aktywnie z zasobów zakładowej biblioteki, czy np. podejmował próby dokształcania się w jakimkolwiek kierunku.

Ewentualne zabiegi powoda w tym i innych zresztą kierunkach, nie zostały poparte żadnymi dowodami, choćby w postaci zeznań świadków – funkcjonariuszy Służby Więziennej, współosadzonych, czy też osób trzecich mających wiedzę o warunkach przebywania osadzonych w Zakładzie Karnym w B. i wnioskach czy skargach powoda, co siłą rzeczy rodzi tu negatywne skutki procesowe z art. 6 kc.

Pozwany z kolei odpierając skierowane wobec niego zarzuty, przedstawił szereg dokumentów, które potwierdzają niezbicie, że warunki bytowo-sanitarne były zgodne z obowiązującymi w tej mierze przepisami prawa i tym samym nie naruszały dóbr osobistych powoda, co końcowo ( a co wymaga powtórzenia) - nie zostało zaprzeczone przez powoda.

W tym miejscu należało się szerzej odnieść do sygnalizowanych pozwem niewłaściwych warunków sanitarnych panujących w celi, objawiających się m.in. nieodpowiednim sposobem wydzielenia kącika sanitarnego.

Pozwany wskazał bowiem, ze przez określony czas powód przebywał w celach, w których umywalka znajdowała się poza kącikiem sanitarnym. Niewątpliwie z oczywistych względów takie rozwiązanie stanowiło pewną niedogodność dla osadzonych, jednakże nie na tyle istotną, by mogło być uznane za bezprawne.

Powtórzyć w tym miejscu należy, że pobyt w jednostce penitencjarnej z samej zasady wiąże się z określonego rodzaju oczywistymi niedogodnościami.

Nie negując też konieczności zapewnienia osadzonym minimalnych standardów bytowo-sanitarnych, skonstatować należy, iż poziom ich ochrony musi być adekwatny do miejsca, w którym się znajdują.

Na skutek popełnionego przez siebie i osądzonego następnie przestępstwa, odbywają oni karę, która oprócz spełniania funkcji resocjalizacyjnej ma być z normatywnego założenia również swoistą sprawiedliwą odpłatą za popełniony czyn. Odczuwalny przez powoda dyskomfort codziennego życia w izolacji więziennej był elementem odbywania kary pozbawienia wolności, z którym powód musiał się liczyć popełniając czyn zabroniony skutkujący koniecznością osadzenia go w placówce o charakterze izolacyjnym. Godność skazanego przebywającego w zakładzie karnym nie jest naruszona, jeżeli warunki odbywania kary, pomimo niewątpliwych uciążliwości, odpowiadają uznanym normom poszanowania człowieczeństwa (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 11 października 2012 r. o sygn. akt I Aca 455/12)

Ponadto zauważyć należy, ze z przepisów prawa karnego wykonawczego oraz przepisów doń wykonawczych nie wynika, aby toalety miały bezwzględnie stanowić oddzielne pomieszczenia.

Przeciwnie, z art. 110 § 3 KKW wynika, że urządzenia sanitarne mogą być usytuowane poza celami mieszkalnymi jedynie w zakładach karnych typu otwartego lub półotwartego. Logicznie rzecz biorąc, w zakładach typu zamkniętego muszą być one umiejscowione w celach. Zgodnie z w § 28 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności urządzenia sanitarne powinny być usytuowane w sposób zapewniający ich niekrępujące użytkowanie. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie powyższe standardy zostały wypełnione. O braku konieczności zapewnienia samodzielności pomieszczeń przeznaczonych na toalety ani ich oddzielenia murem od pozostałej części celi wypowiedział się zresztą wprost Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 lipca 2012 roku w sprawie o sygn. akt IV CSK 603/11.

Podzielając w pełni wyrażony tam pogląd, Sąd uznał za zbędne przytaczanie szerszej w tej materii argumentacji.

Analogicznie ma się sytuacja z dostępem do ciepłej wody, odpowiedniego oświetlenia dziennego, tudzież gwarantowanego metrażu na jednego osadzonego.

Podkreślić należy, iż skazany nie był pozbawiony dostępu do ciepłej wody. Dostęp ten był wyłącznie ograniczony do pewnych regularnych okresów na dobę zgodnie z grafikiem zatwierdzonym przez dyrektora pozwanej jednostki, zaś woda bieżąca nie była sama w sobie ograniczona. Przerwy były zatem ustalone z góry i czasowo przewidywalne, co w tej sytuacji sprawiało, iż ograniczenie nie mogło stanowić uciążliwości o skali przekraczającej poziom w warunkach przeciętnych i rozsądnie ocenianych jako znikomy.

Trudno również zgodzić się z tym, że powód miał niedopuszczalnie ograniczany dostęp do światła dziennego, bowiem każda z cel mieszkalnych była wyposażona w okno. Jedynym przy tym mankamentem ograniczającym dostęp światła mogły być dodatkowe przesłony w oknach uzasadnione faktem pozostawania osadzonego w warunkach pozbawienia wolności, co jednak również może być uzasadnione np. koniecznością ograniczenia kontaktowania się z osadzonymi w innych celach i wynika ogólnie z pewnego braku udogodnień związanego z odbywaniem kary.

Nie powodowało to podstaw do stwierdzenia, by w celach nie było zapewnione oświetlenie odpowiednie do czytania i wykonywania pracy.

Każda cela, w której przebywał powód wyposażona była w sztuczne oświetlenie uzależnione od jej wielkości oraz dodatkowe oświetlenie kącika sanitarnego. Z ustaleń Sądu wynika bezspornie, że oświetlenie cel w Zakładzie Karnym w B. jest zgodne z zatwierdzonym projektem budowlanym.

We wszystkich celach mieszkalnych w godzinach określonych w porządku wewnętrznym pozwanej jednostki oświetlenie jest wyłączane, nie ma jednak przeszkód do włączenia oświetlenia w przypadku zgłoszenia takiej potrzeby przez osadzonego. Dodatkowo istnieje możliwość uzyskania zgody na używanie dodatkowej lampki przez osadzonego. Powód zresztą co wymaga powtórzenia, nie wykazał, że zwracał się z prośbą o wyrażenie zgody na posiadanie dodatkowej lampki oraz tym bardziej, że pomimo próśb, w celu szykany odmówiono mu jej posiadania.

Art. 110 § 2 KKW wymaga zaopatrzenia cel w oświetlenie odpowiednie do czytania i wykonywania pracy. Nie wymaga on natomiast zapewnienia w celi dostępu do światła słonecznego w nieograniczonym zakresie. Jakkolwiek też niewątpliwie zamontowane „blindy” w pewien sposób ograniczały dostęp światła słonecznego do wnętrza celi – nie przepuszczały bowiem tego światła w takim samym zakresie jak szyba okienna bez tego rodzaju przesłony, jednak nie można uznać, aby tego rodzaju ograniczenie powodowało, że w celach nie były zapewnione warunki zgodnie z art. 110 § 2 KKW i bezprawnie nie zapewniono oświetlenia odpowiedniego do czytania i wykonywania pracy.

Odnosząc się zaś do zarzutu powoda w postaci braku zapewnienia odpowiedniego metrażu na jednego osadzonego w celi – ten zarzut również nie mógł odnieść zamierzanego procesowego skutku i również nie został przez powoda wykazany, zaś pozwany w trakcie postępowania przedstawił w tej mierze dowody na okoliczność potwierdzenia działania w granicach obowiązującego prawa.

Wymaga przypomnienia, że powód bezspornie w większości czasu odbywania kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w B., był ulokowany w celach mało osobowych, niezależnie, w każdej celi niezależnie od jej rodzaju, miał zapewniony metraż odpowiadający normie nie mniej niż 3m ² z art. 110 § 2 KKW.

Dlatego też działanie pozwanego, nawet przy hipotetycznym założeniu, że dobra osobiste powoda podlegałyby w tej płaszczyźnie naruszeniu, nie zawierałoby cechy bezprawności. Nadto, (co należy stwierdzić już końcowo czy ubocznie) - powód w pozwie nie wskazał w jaki sposób wobec jego osoby ewentualne niedomogi przełożyły się na jego konkretna krzywdę, wymagającą pieniężnej rekompensaty, która, co warto podkreślić z żadnym razie nie jest, a jedynie przyznawana w wyjątkowych wypadkach naruszeń dóbr osobistych, o poważniejszym ciężarze gatunkowym.

Na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty powoda co do braku cyrkulacji powietrza w celach mieszkalnych. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że instalacja wentylacyjna poddawana jest raz do roku przeglądowi przez uprawnionego kominiarza i w razie stwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości jej czyszczenie odbywa się na bieżąco. Wszystkie budynki oraz pomieszczenia, w tym cele mieszkalne poddawane są również okresowym przeglądom elektrycznym, kominiarskim, sanitarnym oraz budowalnym i tak jak już wskazano powyżej, tak i w tym przypadku w razie wykrycia jakichkolwiek nieprawidłowości niezwłocznie podejmowane są i byłyby niezbędne działania w celu ich usunięcia.

Wreszcie odnosząc się do kwestii materacy, którymi dysponował pozwany zakład, a z których korzystał powód, tu wskazać należy, że zarzuty powoda, w tym zakresie należało uznać za bezzasadne. Brak materaca odpowiadającego oczekiwaniom powoda nie oznacza automatycznie pozbawienia go godności. Powód nie wykazał, aby dostarczana osadzonym pościel oraz materace wydawane były brudne i nie zdezynfekowane. Sąd ustalił, że materace, które użytkował powód posiadały niezbędne atesty oraz certyfikaty. W przypadku zabrudzenia lub zużycia istniała możliwość wymiany. Co więcej, materace poddawane były i są dezynfekcji oraz czyszczeniu. Powyższych ustaleń nie mogą skutecznie zaś obalić twierdzenia powoda o niewłaściwym stanie cel oraz nie nadającym się do użytku sprzęcie kwaterunkowym, niespełniającym norm higienicznych. Nie zostały one bowiem poparte żadnymi dowodami, a to przecież na powodzie spoczywa ciężar wykazania, iż doszło do naruszenia jego dobra.

Z wyłożonych wyżej przyczyn powództwo należało oddalić w całości w pkt I. wyroku.

W punkcie II. wyroku Sąd na podstawie art. 102 k.p.c. nie obciążył powoda obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz pozwanego, mając na uwadze trudną sytuacją materialną i osobistą powoda, który odbywa karę pozbawienia wolności oraz fakt iż powód w sposób do pewnego stopnia uzasadniony mógł tkwić w przeświadczeniu o swoich racjach.