Uzasadnienie z 21 sierpnia 2024, sygn. VI Ka 1447/23

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 1447/23

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie z dnia 8 września 2023 r. w sprawie o sygn. akt IV K 986/19

1.2  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

P. S.

Oskarżony jest osobą karaną

Sytuacja majątkowa oskarżonego

Aktualna karta karna nr k. 517-519

Informacja e - (...) nr k. 514

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

Karalność sądowa oskarżonego

Sytuacja majątkowa oskarżonego

Aktualna karta karna k. 517-519

Informacja e - (...) k. 514

Załączone dokumenty urzędowe zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez organ do tego uprawniony. Stanowią dowód tego, co zostało w nim urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności dokumentów.

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, tj.:

1.  Art. 7 k.p.k. polegająca na dokonaniu dowolnej – a nie tego wymaga art. 7 k.p.k. – swobodnej oceny dowodu, w postaci wyjaśnień oskarżonego P. S. i uznaniu, że jego wyjaśnienia stanowią jedynie linię jego obrony, gdyż są sprzeczne z zeznaniami pokrzywdzonej J. S. (S.) oraz najbliższych członków jej rodziny, podczas gdy wyjaśnienia te korelują z zeznaniami świadków M. K., M. R. (1), K. S. (1), E. S. (1), R. S., W. M., A. K., K. S. (2), Ł. K. i J. M., i w sytuacji gdy oskarżony i pokrzywdzona prezentują dwie sprzeczne ze sobą wersję zdarzeń, a świadkowie stojący za wersją pokrzywdzonej nie wskazują, czy złożone przez nich depozycje odnoszą się do zdarzeń z okresu zarzutu, a wręcz niektórzy z nich zaprzeczają, aby byli naocznymi świadkami przemocy wobec pokrzywdzonej oraz w sytuacji, gdy pomiędzy oskarżonym, a pokrzywdzoną miały miejsce spory dotyczące rozwodu oraz kwestii związanych z pozyskaniem posiadania mieszkania, co spowodowało błędne ustalenie faktyczne dotyczące postępowania oskarżonego i pokrzywdzonej.

2.  Art. 7 k.p.k. polegająca na dokonaniu dowolnej – nie jak tego wymaga art. 7 k.p.k. – swobodnej oceny dowodu, w postaci zeznań świadka M. K. i M. R. (2), którzy nie wskazywali na jakiekolwiek agresywne zachowania oskarżonego wobec pokrzywdzonej, podczas gdy Sąd błędnie przyjął ich zeznania jako podstawę wydanego wyroku opartego na ustaleniu, że do przemocy wobec pokrzywdzonej dochodziło ze strony P. S..

3.  Art. 7 k.p.k. polegająca na dokonaniu dowolniej – a nie jak tego wymaga art. 7 k.p.k. – swobodnej oceny dowodu, w postaci zeznań M. O., która w swych zeznaniach odpowiadając na pytanie prokuratora kategorycznie stwierdziła, że nie była świadkiem agresji fizycznej oskarżonego względem pokrzywdzonej, a mimo to zeznania te uznane zostały przez Sąd za potwierdzające fakt przemocy oskarżonego wobec pokrzywdzonej, co wpłynęło na błędne ustalenie stanu faktycznego w niniejszej sprawie

4.  Art. 7 k.p.k. polegająca na dokonaniu dowolnej – a nie jak tego wymaga art. 7 k.p.k. – swobodnej oceny dowodu, w postaci zeznań B. S., która w swych zeznaniach potwierdziła jedynie fakt używania obraźliwych słów w stosunku do pokrzywdzonej przez P. S. natomiast podkreśliła, że nigdy nie była świadkiem przemocy P. S. w odniesieniu do J. S., podczas gdy zeznania te zostały uznane przez Sąd za podstawę do przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za stosowanie przemocy fizycznej wobec pokrzywdzonej.

5.  Art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., polegająca na uwzględnieniu w uzasadnieniu wyroku okoliczności przemawiających jedynie na niekorzyść oskarżonego, w szczególności poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego istniejących w sprawie wątpliwości oraz dokonanie oceny dowodów w sposób dowolny i wybiórczy, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, w szczególności poprzez:

- uznanie za w pełni wiarygodne, spójne, logiczne a potwierdzające zarzuty skierowane przeciwko oskarżonemu zeznań świadków J. S., B. S., D. S. i M. O., podczas gdy zeznania te nie są spójne, nie wskazują na czasookres kiedy następowały zdarzenia, o których w swych depozycjach wspominają ci świadkowie, a ponadto świadkowie B. S. i M. O. nie były naocznymi świadkami zdarzeń, o których zeznawały.

- uznanie za w pełni korelujące ze sobą i potwierdzające zarzuty skierowane przeciwko oskarżonemu zeznania J. S., B. S., D. S., M. O., M. K. i M. R. (2), podczas gdy zeznania te stoją ze sobą w sprzeczności, gdyż zeznań M. K. i M. R. (2) w przeciwieństwie do zeznań rodziny J. S. w żaden sposób nie wynika, że oskarżony używał jakiejkolwiek przemocy wobec pokrzywdzonej

-naruszenie prawa procesowego tj. art. 7 k.p.k., art. 92 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zeznań K. S. (3) i nie uwzględnienie ich treści, natomiast wskazanie ich jako niewiarygodnych z powodu pokrewieństwa tego świadka z oskarżonym, podczas gdy na poparcie twierdzeń pokrzywdzonej przesłuchana została jej najbliższa rodzina, a fakt pokrewieństwa nie spowodował w ocenie Sądu niewiarygodności tych świadków, tym bardziej, że jak wynika z depozycji K. S. (3) pokrzywdzona przedsięwzięła czynności zmierzające do uzyskania korzystnych dla siebie, a nie obciążających oskarżonego zeznań

-naruszenie prawa procesowego tj. art. 7 k.p.k., art. 92 k.p.k. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zeznań E. S. (1) i nie uwzględnienie ich w trakcie ustalania stanu faktycznego i wyrokowania, gdyż jak przyjął Sąd zeznania te były sprzeczne z zeznaniami pokrzywdzonej i K. S. (3), zaś faktycznie nie korelowały z zeznaniami J. S., co jednak samo w sobie nie może stanowić podstawy do ich odrzucenia, a uczynienie tego spowodowało błędne ustalenia dotyczące stanu faktycznego w niniejszej sprawie.

-naruszenie prawa procesowego tj. art. 7 k.p.k. i art. 92 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie przy wyrokowaniu i nie uznanie za wartościowy materiał dowodowy zeznań świadków W. M., A. K., Ł. K. jako nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia, podczas gdy świadkowie ci wskazywali, że mimo że nie mieli ścisłego kontaktu z oskarżonym i pokrzywdzoną jawili się oni jako zgodna i szczęśliwa para małżeńska

-naruszenie prawa procesowego tj. art., 7 k.p.k. i art. 92 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zeznań J. M. jako niewiarygodnych z powodu tego, że zachodzi zdaniem Sądu podejrzenie, że świadek uzgodnił korzystną dla oskarżonego wersję wydarzeń, podczas pobytu w jednostce penitencjarnej i został zawnioskowany dopiero na końcowym etapie postępowania, podczas gdy taki pogląd Sądu, co do jakiegokolwiek matactwa w sprawie nie znajduje potwierdzenia w żadnych materiałach zawartych w aktach sprawy i jest całkowicie bezzasadny, zaś Sąd w sytuacji spóźnionego wniosku winien był go oddalić.

Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na błędnym ustaleniu, że do rzekomej przemocy względem pokrzywdzonej miałoby dochodzić w lokalu nr (...) położonym przy ul. (...) w W. w okresie od 1 stycznia 2016 do 17 października 2017 roku, podczas gdy w przeważającej części tego okresu małżeństwo S. nie zajmowało tego lokalu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

Apelacja obrońcy oskarżonego jako niezasadna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku wykazała, że podniesiony w apelacji zarzuty obrazy art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów w niniejszej sprawie były bezzasadne. Nie ma bowiem podstaw do twierdzenia, że Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy przepisu art. 7 k.p.k. Zdaniem Sądu Okręgowego, zgromadzone w sprawie dowody Sąd I instancji poddał wszechstronnej analizie i ocenie, a przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 4 i 7 k.p.k. Zgodnie z orzecznictwem zasada swobodnej oceny dowodów wyrażona w art. 7 k.p.k. nakazuje organom procesowym oceniać materiał dowodowy na podstawie wewnętrznego przekonania, uwzględniający wskazania wiedzy oraz doświadczenia życiowego, bez związania ustawowymi regułami dowodowymi. Przekonanie Sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k., gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (na podstawie art. 410 k.p.k.) w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.), jest wynikiem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.) oraz jest wystarczająco i logicznie, z uwzględnieniem wiedzy i doświadczenia życiowego, umotywowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 k.p.k.). W przedmiotowej sprawie ocena dokonana przez Sąd Rejonowy spełnia powyższe wymagania.

Skuteczne podniesienie zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. nie może zostać dokonane wyłącznie poprzez zanegowanie przez skarżącego wyniku dokonanej przez Sąd meriti analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz przedstawienie własnej oceny dowodów. Należy bowiem pamiętać, iż prowadząca do ustaleń faktycznych ocena dowodów może zostać skutecznie podważona tylko wtedy, gdy kwestionująca je strona postępowania wykaże jej obiektywną sprzeczność z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczeniem życiowym, ewentualnie wskazaniami wiedzy specjalistycznej. W sytuacji, gdy strona jest przekonana o niewinności oskarżonego oczywistym jest, że jeśli dokona wybiórczej selekcji zgromadzonych dowodów pod kątem określonej tezy, to możliwym będzie zakwestionowanie każdego ustalenia poczynionego przez Sąd. Podkreślić należy, że to właśnie w sytuacji dokonania tendencyjnej oceny dowodów postępowanie pozostaje w oczywistej sprzeczności z regułami sformułowanymi przez ustawodawcę w dyspozycji art. 7 k.p.k. Wprawdzie przepis ten, zakazujący dowolności podczas analizy dowodów, poprzez sprzeczność z logiką i doświadczeniem życiowym, adresowany jest do orzekającego sądu, nie oznacza to jednak, że z obowiązku dochowania tych reguł zwolniona jest strona skarżąca wyrok. A zatem skarżący orzeczenie nie może powoływać się wyłącznie na własne koncepcje co do wiarygodności poszczególnych dowodów, bez jednoczesnego wskazania, że rozumowanie sądu dotknięte jest dowolnością poprzez kolizję z logiką i doświadczeniem życiowym (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2017 r., sygn. akt II AKa 249/17).

W szczegółowym odniesieniu do zarzutów apelacji w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy zasadnie uznał za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonego P. S.. Prawidłowo uznano twierdzenia oskarżonego jako przyjętą przez niego linię obrony. Wyjaśnienia przedstawione przez oskarżonego jawią się jako niezgodne z rzeczywistością przede wszystkim biorąc pod uwagę zeznania świadków, w tym J. S., D. S. i B. S. oraz opinię sądowo lekarską sporządzoną w sprawie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na to, że oskarżony stosował względem pokrzywdzonej przemoc, co urealnia wątpliwości co do twierdzeń P. S. o szczęśliwym małżeństwie. Oskarżony jako czynnik prowadzący do niezgody między małżonkami wskazał nadmierne spożywanie alkoholu oraz zażywania leków przez jego żonę, a także zazdrość pokrzywdzonej, która przejawiała się wielokrotnymi telefonami do oskarżonego i zarzutami zdrady. Zachowania wskazane prze P. S. nie usprawiedliwiają jednak jego agresywnego zachowania względem małżonki. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że przez znęcanie się w rozumieniu art. 207 § 1 k.k. należy rozumieć umyślne zachowanie się sprawcy, które polega na intensywnym i dotkliwym naruszeniu nietykalności fizycznej lub zadawaniu cierpień moralnych osobie pokrzywdzonej w celu jej udręczenia, poniżenia lub dokuczenia albo wyrządzenia jej innej przykrości, bez względu na rodzaj pobudek (por. wyr. SN z 6 sierpnia 1996 r., WR 102/96, Prok. i Pr. 1997, Nr 2, poz. 8). Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił powyższe twierdzenia oskarżonego jako próbę przerzucenia winy na pokrzywdzoną. Zarzuty oskarżonego skierowane do pokrzywdzonej nie zostały poparte żadnymi dowodami, wobec czego nie mogły zostać uznane za wiarygodne. Powyższe znajduje potwierdzenie w zeznaniach złożonych przez E. S. (1), która wspominała o uzależnieniu pokrzywdzonej od alkoholu, jednakże sama nie widziała takiego zachowania u J. S., a jedynie słyszała o tym od oskarżonego. Oskarżony wielokrotnie wskazywał na niepoprawne zachowania J. S., samemu nie odnosząc bezpośrednio do stawianego mu zarzutu. Biorąc pod uwagę powyższe uznać należy, że twierdzenia przedstawione przez oskarżonego nie miały znaczenia dla ustalenia faktów w sprawie – tak jak zostało to prawidłowo stwierdzone przez Sąd Rejonowy.

Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd meriti dokonał prawidłowej oceny zeznań świadków M. K. i M. R. (2). Obrońca oskarżonego podniósł, iż Sąd Rejonowy dokonał błędnej analizy zeznań złożonych przez powyższych świadków i przyjął je jako podstawę wydanego wyroku. Nie sposób przyznać rację skarżącemu, ponieważ świadek M. K. zeznał, iż jedynie kojarzy oskarżonego i pokrzywdzoną, ale ze względu a upływ czasu nie pamiętał żadnych konkretnych zdarzeń związanych ze sprawą, poza faktem, że otrzymywane były zgłoszenia, co do krzyków w mieszkaniu państwa S.. Biorąc pod uwagę rozbudowany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie sposób zgodzić się ze skarżącym, ponieważ zeznania złożone przez tego świadka nie były kluczowe w sprawie, jednakże stanowiły one potwierdzenie dla reszty zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i dlatego zostały uznane za wiarygodne. Analogicznie zeznania złożone przez świadka M. R. (2), które korespondowały z zeznaniami pokrzywdzonej, słusznie zostały ocenione jako wiarygodne i rzetelne. M. R. (2) był naocznym świadkiem kłótni pomiędzy oskarżonym i pokrzywdzoną, jednakże uznał on to zdarzenie za zwykłe sprzeczki małżeńskie, które mają miejsce w związkach. Kluczowym elementem dyspozycji tego świadka jest to, że potwierdził on, iż widział jak oskarżony uderzył w twarz swojego syna K. S. (3). Zdarzenie to zostało zaobserwowane również przez pokrzywdzoną. W ocenie Sądu Okręgowego nie ma podstaw do kwestionowania prawidłowości uznania powyższych zeznań za wiarygodne i przyjęcia ich jako podstawę wydanego wyroku opartego na ustaleniu, że ze strony P. S. dochodziło do przemocy wobec pokrzywdzonej.

Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w realiach niniejszej sprawy podnoszonego w apelacji naruszenia prawa procesowego mającego polegać na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu w postaci zeznań M. (...). Zdaniem skarżącego zeznania złożone przez M. O. i B. S. nie mogły stanowić potwierdzenia stosowania przez oskarżonego przemocy względem pokrzywdzonej. Świadkowie zeznali, iż nie były naocznymi świadkami przemocy fizycznej względem J. S., jednakże M. O. wskazała, iż widziała obrażenia na ciele swojej siostry i była świadkiem sytuacji, które ją niepokoiły. M. (...) wskazały, iż były świadkami przemocy słownej stosowanej przez oskarżonego względem małżonki. Sąd odwoławczy w świetle analizy zeznań powyższych świadków nie ma wątpliwość co do ich prawidłowej oceny, ponieważ mimo tego, iż nie były one naocznym świadkami przemocy fizycznej, to słyszały w jaki sposób oskarżony obrażał swoją żonę słownie w obecności innych osób, a ponadto M. O. widziała obrażenia na ciele J. S., co stanowi wiarygodny dowód w niniejszej sprawie i może stanowić podstawę do wysnucia wniosku, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu.

Odnośnie zaś zarzutu uwzględnienia przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego poprzez uznanie za w pełni wiarygodne zeznań J. S., B. S., D. S. i M. O., M. R. (2) i M. K., wskazać należy, iż Sąd Rejonowy prawidłowo dokonał analizy tych zeznań i przyjął je za podstawę ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Zgodnie z zeznaniami J. S., D. S. oraz B. S. w okresie wskazanym w akcie oskarżenia P. S. regularnie wszczynał awantury domowe, w trakcie których stosował względem swojej małżonki zarówno przemoc fizyczną, jak i również znieważał ją oraz straszył, że jeśli wyjawi komuś, co się dzieje w ich małżeństwie to stanie się jej krzywda. J. S. żyła w ciągłym strachu przed mężem, ponieważ nawet zwykłe codzienne pytania takie jak o to gdzie był sprawiały, że dostawał napadów agresji. Działania oskarżonego polegające na przemocy fizycznej i słownej nie miały charakteru jednokrotnego lecz ciągły, co zostało potwierdzone przez zeznania złożone nie tylko przez J. S., ale także przez zeznania D. S. oraz B. S., które potwierdziły, że widziały ślady siniaków i wyrwanych włosów u pokrzywdzonej. Kolejnym z dowodów, które utwierdzają Sąd Okręgowy w tym, iż Sąd meriti poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, na których oparł zaskarżony wyrok jest fakt, iż B. S. oraz D. S. zeznały, że oskarżony chodził do ich mieszkań, groził im i fizycznie zaatakował żonę na oczach świadków poprzez popchnięcie na fotel. Oskarżony dopuszczał się szeregu aktów przemocy i agresji wobec swojej małżonki, których świadkiem najczęściej była D. S.. Na agresywne zachowanie P. S. wobec bliskich wskazywały nie tylko zeznania J. i członków jej rodziny, ale również relacje osób postronnych, które nie miały żadnego interesu w składaniu zeznań przeciwko oskarżonemu. M. R. (2) przyznał, że w trakcie korepetycji, których udzielał synowi P. S. oskarżony uderzył swojego syna w twarz. M. K. zeznał natomiast, iż były zgłoszenia, co do krzyków w mieszkaniu państwa S.. Zeznania złożone zarówno przez rodzinę pokrzywdzonej jak i osoby postronne korelują ze sobą i tworzą wspólną całość, która pozwala na stwierdzenie, iż istotnie P. S. przejawiał agresywne zachowania względem pokrzywdzonej.

Przestępstwo z art. 207 k.k. zazwyczaj rozgrywa się ,,w czterech ścianach mieszkania” i najczęściej, poza domownikami, nie ma żadnych naocznych świadków popełnianego czynu. Wymienieni przez obrońcę świadkowie E. S. (1), J. M., A. K., W. M. i K. S. (3), którzy mieli uwiarygodnić wersję przedstawioną przez oskarżonego, twierdzili że nie byli świadkami niewłaściwego zachowania P. S. względem swojej żony. Nie oznacza to jednak, że takie zachowania nie miały miejsca. Podkreślić należy, iż do zeznań świadków, a zwłaszcza syna oskarżonego, należy podejść z dużą dozą ostrożności, albowiem jest on osobą najbliższą dla oskarżonego i może starać się przedstawić go w jak najkorzystniejszym świetle oraz starać się go brać w obronę, co jest szczególnie widoczne, gdy świadek wskazuje, iż małżeństwo S. było zwyczajnym małżeństwem, pomijając przy tym fakt, iż sam został przez swojego ojca uderzony, o czym zeznał M. R. (2), który jest osobą obcą dla stron i nie miałby interesu w składaniu fałszywych zeznań, korzystnych dla którejś ze stron. Dodatkowo syn oskarżonego sam przyznał, iż starał się nie słuchać rozmów rodziców kiedy zaczynali się kłócić, co w rezultacie mogło doprowadzić do tego, że miał on ograniczony kontakt z dynamiką i interakcjami w związku oskarżonego i pokrzywdzonej. K. S. (3) wskazał również, iż J. S. próbowała wpłynąć na niego i sugerować co ma mówić w trakcie składania zeznań. Takie zachowanie świadka istotnie ukazuje, iż może on być podatny na manipulacje ze strony osoby najbliższej, co jest częstym zjawiskiem w sprawach dotyczących przemocy domowej, kiedy to sprawca stosuje taktyki manipulacji, kontroli lub izolacji. Zeznania świadka wskazują na to, iż ofiara lub oskarżony mógł wpłynąć na treść jego depozycji, co podaje w wątpliwość wiarygodność jego zeznań. W związku z powyższym argument skarżącego jakoby zeznania K. S. (3) nie zostały uznane za wiarygodne ze względu na to, iż jest on członkiem rodziny oskarżonego należało uznać za niezasadne.

Nie ma racji skarżący wskazując, że Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie oceny dowodu w postaci zeznań E. S. (1) w sposób dowolny oraz sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, ponieważ zeznania te nie zasługiwały na uznanie za mające znaczenia dla ustalenia faktów w sprawie, a także były sprzeczne z depozycją J. S. oraz K. S. (3). E. S. (1) zeznała, iż w jej odczuciu J. i P. S. byli szczęśliwym małżeństwem i nie zauważyła żadnych oznak znęcania się oskarżonego nad swoją żoną. Wskazała ona również, iż jej zdaniem problemem w ich małżeństwie było zachowanie pokrzywdzonej. Podkreślenia wymaga fakt, iż świadek przyznała się, że jest uprzedzona do pokrzywdzonej, biorąc to pod uwagę należy podejść do złożonych przez nią zeznań z ostrożnością, ponieważ nie można ich uznać za obiektywne, a raczej mogą one stanowić linię obrony dla oskarżonego, ponieważ przekonanie świadka, że to J. S. stanowiła problem może wynikać z osobistych uprzedzeń. Świadek zeznała, że oskarżony skarżył się, iż jego żona nadużywa alkoholu pijąc jedną butelkę wina dziennie, zeznanie to należało uznać za niewiarygodne, ponieważ jest ono sprzeczne z zeznaniami K. S. (3), który od września 2016 roku spędzał z pokrzywdzoną wiele czasu, a dodatkowo biorąc pod uwagę, iż J. S. jest osobą bardzo szczupła, która w tamtym okresie ważyła około 40 kg, nie można przyjąć, iż nie zauważyłby on uzależnienia pokrzywdzonej. Dodatkowo zeznania E. S. (1) pozostają w istotnej sprzeczności z zeznaniami J. S., która to zeznała, iż spotkania małżeństwa S. ze świadkiem odbywały się głównie w domu E. S. (2), a ona sama w ich mieszkaniu była zaledwie raz i to po tym jak P. S. został zatrzymany. Spotkania towarzyskie ze świadkiem stanowiły zdecydowanie zbyt małą próbę czasu, by realnie mogła ona ocenić czy w małżeństwie S. były problemy i jeśli tak to czym były one spowodowane. Należy przyznać rację Sądowi Rejonowemu, który podkreślił, iż trudne relacje często wiążą się z fasadą normalności w miejscach publicznych, ukrywając nadużycia, które mają miejsce za zamkniętymi drzwiami.

Obrońca oskarżonego zarzucił, także Sądowi Rejonowemu naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez błędną ocenę zeznań W. M., A. K. i Ł. K.. Z twierdzeniem obrońcy oskarżonego nie sposób się zgodzić, ponieważ Sąd Rejonowy dokładnie i rzetelnie uzasadnił, dlaczego zeznania tych świadków nie miały znaczenia dla ustalenia faktów w sprawie. W. M. zeznał, iż nie słyszał o żadnych awanturach w domu państwa S., jednakże należy mieć na uwadze, że świadek ten kontaktował się z oskarżonym i pokrzywdzoną tylko raz w miesiącu, a więc nie mógł on mieć wystarczającej wiedzy, aby faktycznie stwierdzić, że w domu oskarżonego i pokrzywdzonej nie dochodziło do nadużyć. Podobnie zeznania sąsiadki oskarżonego i pokrzywdzonej A. K. nie mogły zostać uznane za mające znaczenie dla ustalenia faktów w sprawie. Świadek zeznała, iż w prawdzie nigdy nie słyszała z mieszkania sąsiadów odgłosów awantur, jednakże nigdy nie była w tym mieszkaniu, a także przyznała, że nawet gdyby ktoś się kłócił to mogła tego nie usłyszeć, ponieważ nie słyszała również żadnych innych hałasów, jak np. gdy jej sąsiad regularnie organizował imprezy. Wyznała ona również, iż nie interesowała się innymi ludźmi i ich problemami, więc nie była w stanie wiele powiedzieć o małżeństwie S.. W odniesieniu natomiast do zeznań Ł. K. wskazać należy, iż nie miały one znaczenia dla ustalenia faktów, ponieważ dotyczyły okresu objętego zarzutem oskarżenia, ponieważ świadek ten zeznawał na okoliczność sytuacji po tym jak oskarżony został osadzony w Zakładzie Karnym, czyli po dniu 17 października 2017 roku.

Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd meriti prawidłowo podszedł ze szczególną ostrożnością do zeznań świadka J. M., podejrzewając iż świadek uzgodnił przedstawioną wersję wydarzeń z oskarżonym w jednostce penitencjarnej. Przesłuchanie J. M. w roli świadka zostało zawnioskowane dopiero w dniu 27 czerwca 2023 r., podczas gdy postępowanie sądowe trwało od dnia 29 czerwca 2020 r. W sprawie zachodzą uzasadnione wątpliwości co do tego, czy świadek J. M. jest osobą obiektywną. Z zeznań świadka wynika, z nie był on bezpośrednim świadkiem agresywnego zachowania oskarżonego, nie widział on nigdy zasinień na ciele pokrzywdzonej, która nie żaliła mu się z sytuacji mających miejsce w jej małżeństwie. Biorąc pod uwagę analogiczne sprawy, wskazać należy, że pokrzywdzeni w sprawach dotyczących znęcania się, kierując się wstydem często nie informują innych osób o sytuacjach mających miejsce w ich małżeństwach, często też ukrywają fakt ten ze względu na strach przed sprawcą. Świadek nadmienił, iż utrzymywał sporadyczny kontakt z pokrzywdzoną, co zostało przez nią potwierdzone w jej zeznaniach, kiedy wskazała, iż widywała go tylko na ulicy. Nie sposób uznać, iż wskazany świadek posiadał wiedzę na temat stosunków panujących w małżeństwie państwa S.. Sąd Rejonowy prawidłowo zwrócił uwagę na fakt, iż świadek, który teoretycznie nie posiadał wiedzy dlaczego został powołany w niniejszej sprawie na świadka, opierał swoje zeznania w głównej mierze na stawianiu osoby pokrzywdzonej w niekorzystnym świetle. Dodatkowo należy zaznaczyć, iż oskarżony nie wskazywał J. M. jako świadka, który mógłby wypowiedzieć się na temat jego małżeństwa podczas składania wyjaśnień w postępowaniu przygotowawczym. W ocenie Sądu Okręgowego słusznie uznano zeznania przedmiotowego świadka jako niewiarygodne, biorąc pod uwagę okoliczności przedstawione powyżej.

Skarżący zarzucił również Sądowi Rejonowemu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na błędnym ustaleniu, że do przemocy względem pokrzywdzonej miałoby dochodzić w lokalu nr (...) przy ul. (...) w W. w okresie od 1 stycznia 2016 roku do 17 października 2017 roku, podczas gdy w przeważającej części tego okresu małżeństwo S. nie zajmowało tego lokalu. Sąd odwoławczy nie widzi podstaw by stwierdzić, iż wskazanie przez Sąd meriti tylko adresu pod którym początkowo zamieszkiwało małżeństwo S. stanowiło naruszenie, które doprowadziłoby do podważenie zaskarżonego orzeczenia. Do przemocy względem pokrzywdzonej nie dochodziło tylko w miejscu zamieszkania małżeństwa, a także zgodnie z zeznaniami świadków w innych lokalizacjach, między innymi kiedy to oskarżony złapał i rzucił J. S. na samochód przy siłowni w L., a także w mieszkaniu D. S.. Przepis art. 207 § 1 nie wymaga bezpośrednio określenia miejsca w którym dochodziło do znęcania. Brak szczegółowego wskazania wszystkich miejsc zdarzeń nie ma wpływu na ustalenie odpowiedzialności karnej oskarżonego, ponieważ przestępstwo znęcania się może być popełnione w rożnych lokalizacjach, a decydujące znaczenia ma potwierdzenie jego popełnienia, a nie dokładne określenie każdego miejsca występowania nadużyć ze strony oskarżonego.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu jest niezasadny z przyczyn wskazanych powyżej.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia
i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.3  1

Przedmiot utrzymania w mocy

0.1Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie z dnia 8 września 2023 roku w sprawie o sygn. akt IV K 986/19

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

Mając na uwadze powyższą argumentację, nie podzielając żadnego z zarzutów apelacyjnych, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, stwierdzając ponadto, że nie jest on dotknięty wadami, które powinny być brane pod uwagę przez Sąd odwoławczy z urzędu.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.3.1  1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

4.

Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

5.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Lp.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

6.  Koszty Procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

P. S.

-

Sąd na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa, uznając iż przemawia za tym jego sytuacja majątkowa.

7.  PODPIS

0.11.3 Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości

0.11.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana