Wyrok z 27 sierpnia 2024, sygn. XVII AmE 155/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 sierpnia 2024 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
w składzie:

Przewodniczący –	Sędzia Sądu Okręgowego Ewa Malinowska
Protokolant –	starszy sekretarz sądowy Jadwiga Skrzyńska

po rozpoznaniu 27 sierpnia 2024 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z odwołania W. K.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o wymierzenie kary pieniężnej

na skutek odwołania W. K. od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 31 marca 2023 r. Nr (...)

1.  oddala odwołanie;

2.  zasądza od W. K. na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych, z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu.

SSO Ewa Malinowska

XVII AmE 155/23

UZASADNIENIE

Decyzją z 31 marca 2023 r. Nr (...)Prezes Urzędu Regulacji Energetyki Na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 48 w związku z art. 56 ust 2h pkt 8 i ust. 6 oraz w związku z art 43e ust 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 1385, ze zm.), oraz w związku z art 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej Pani W. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą (...) W. K., w P., posiadającej numer identyfikacji podatkowej (NIP): (...), orzekł, że

1)  Pani W. K. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą (...) W. K., w P., posiadająca numer identyfikacji podatkowej (NIP): (...), naruszyła art 43e ust 1 ustawy - Prawo energetyczne, w ten sposób, że nie przekazała w terminie informacji, o której mowa w powołanym przepisie w zakresie rozpoczęcia eksploatacji stacji paliw ciekłych: 1. w G., ul. (...) ((...)-(...) P.), 2. w P., u zbiegu ulic (...), 3. w miejscowości B., ul. (...);

2)  za działania opisane w pkt 1 wymierzył Pani W. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą (...) W. K., w P., posiadającej numer identyfikacji podatkowej (NIP): (...), karę pieniężną w wysokości 10 000 złotych.

(decyzja k. 6-15)

Powódka W. K. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą (...) W. K., w P. wniosła odwołanie od tej decyzji zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

Art. 56 ust. 6a PE poprzez nieuzasadnione odstąpienie od jego zastosowania;

Art. 7 oraz 77 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności w zakresie zbadania, czy w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje przewidziana w art. 56 ust. 6a PE instytucja odstąpienia od wymierzenia kary.

Zarzucając powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości ewentualnie o jej zmianę i odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej.

(odwołanie k. 20-25)

Pozwany Prezes Urzędu Regulacji Energetyki w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

(odpowiedź na odwołanie k. 44-47)

Sąd Okręgowy ustalił, co następuje:

Decyzją z 4 października 2017 r. Prezes URE udzielił powódce koncesji na obrót paliwami ciekłymi ze zmianami, na okres od 4 października 2017 r. do 4 października 2027 r. Zgodnie z brzmieniem warunku 1., określającego przedmiot i zakres działalności, Przedsiębiorca uprawniony jest do obrotu paliwami ciekłymi - gazem płynnym LPG (o kodach CN wyszczególnionych w powołanej decyzji), przy wykorzystaniu stacji paliw ciekłych zlokalizowanych: 1. w P., ul. (...). w P., u zbiegu ulic (...), 3. w miejscowości B., ul. (...).

(decyzja k. 1-3 akt adm.)

W dniu 26 stycznia 2021 r. do Urzędu Regulacji Energetyki wpłynął formularz informacji o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykor 2ystywanej do prowadzonej działalności z dnia 25 stycznia 2021 r., skorygowanej następnie informacją z dnia 2 lutego 2021 r., w którym Przedsiębiorca wykazał następujące stacje paliw ciekłych: 1. ul. (...), (...)-(...) P., 2. ul. (...), (...)-(...) B..

(formularz k. 4-6, korekta k. 7-8 akt adm.)

Przedsiębiorca nie złożył w terminie wymaganej informacji o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzonej działalności , o której mowa w art. 43e ust. 1 ustawy - Prawo energetyczne, w zakresie rozpoczęcia eksploatacji stacji paliw ciekłych.

(bezsporne)

Pismem z dnia 6 lipca 2022 r. Prezes URE zawiadomił Przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w związku z możliwością naruszenia przez Przedsiębiorcę art. 43e ust. 1 ustawy - Prawo energetyczne. Równocześnie, mając na uwadze dyspozycję art. 50, art. 77 § 1 i art. 78 Kodeksu postępowania administracyjnego, wezwany został do złożenia szczegółowych wyjaśnień w tej sprawie oraz przesłanie uwierzytelnionych kopii dok umentów mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowego postępowania. Ponadto Przedsiębiorca został wezwany do nadesłania następujących informacji i dokumentów

1) dały rozpoczęcia eksploatacji stacji paliw ciekłych: 1. w P., ul (...). w P., u zbiegu ulic (...), 3. w miejscowości B., ul. (...), wraz z dokumentami potwierdzającymi powołane fakty;

2) informacji o ogólnej sytuacji finansowej Przedsiębiorcy;

3)  oświadczenia o osiągniętych w 2021 r. przychodach i dochodach z działalności gospodarczej ogółem oraz z działalności koncesjonowanej w zakresie obrotu paliwami ciekłymi;

4]  uwierzytelnionego sprawozdania finansowego za 2021 r. [bilans oraz rachunek zysków i strat, zeznania podatkowe, itp.].

Ponadto wskazano Przedsiębiorcy na rozbieżności wynikające z porównania treści koncesji na obrót paliwami ciekłymi oraz złożonych informacji o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzonej działalności, dotyczących zakresu wykonywanej działalności oraz danych adresowych dwóch miejsc wykonywania działalności koncesjonowanej. Powyższe pismo zostało prawidłowo doręczone Przedsiębiorcy w dniu 14 lipca 2021 r.

(zawiadomienie k. 13-14, wezwanie k. 9-10 akt adm.)

W piśmie z dnia 22 lipca 2022 r., Przedsiębiorca nadesłał do Urzędu Regulacji Energetyki żądane dokumenty. Zgodnie z wyjaśnieniami Przedsiębiorcy eksploatacja stacji paliw ciekłych w P., ul. (...) rozpoczęła się w 2009 r., stacji paliw ciekłych w P., u zbiegu ulic (...), w 2004 r., stacji paliw ciekłych w miejscowości B., ul. (...), w 2004 r. Jednocześnie Przedsiębiorca zwrócił się o niewymierzanie kary pieniężnej w związku z niewypełnieniem obowiązku złożenia informacji o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzonej działalności, na odpowiednim formularzu. Przedsiębiorca doprecyzował również dane adresowe stacji paliw ciekłych w G., przy ul. (...) [(...)-(...) P.], oraz w miejscowości B., przy ul. (...) [dawniej: (...)]. Do powyższego pisma został załączony wypełniony formularz informacji o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzonej działalności z dnia 23 lipca 2022 r., w którym Przedsiębiorca wykazał dodatkowo stację paliw ciekłych w przy ul. (...), (...)-(...) P..

(pismo k. 16, informacja k. 17, formularz k. 29-30 akt adm.)

W dniu 31 marca 2023 r. została wydana decyzja zaskarżona w niniejszym postępowaniu.

(decyzja k. 6-15)

Powyżej opisany stan faktyczny znajduje oparcie we wszystkich przeprowadzonych dowodach, które zostały przywołane przy ustalaniu podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Sąd przyznał moc dowodową wszystkim zgormadzonym w sprawie dokumentom, uznając je za wiarygodne Dokumenty te nie były także kwestionowane przez żadną ze stron niniejszego postępowania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie jest niezasadne.

Stosownie do art. 43e ust. 1 ustawy - Prawo energetyczne, przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność polegającą na wytwarzaniu paliw ciekłych, magazynowaniu lub przeładunku paliw ciekłych, przesyłaniu lub dystrybucji paliw ciekłych, obrocie paliwami ciekłymi, w tym obrocie nimi z zagranicą, a także podmiot przywożący, przekazują do Prezesa URE informacje o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzonej działalności w terminie 7 dni od dnia rozpoczęcia eksploatacji infrastruktury lub trwałego zaprzestania eksploatacji tej infrastruktury. Zgodnie zaś z art. 3 pkt l0d ustawy - Prawo energetyczne, przez infrastrukturę paliw ciekłych należy rozumieć między innymi stację paliw ciekłych.

Zgodnie z art. 43e ust 2 ustawy - Prawo energetyczne, minister właściwy do spraw energii określi, w drodze rozporządzenia, wzór informacji, o których mowa w ust 1, kierując się koniecznością ujednolicenia formy i sposobu ich przekazywania. Zgodnie zaś z treścią załącznika do rozporządzenia Ministra Energii w sprawie wzoru informacji o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzonej działalności, formularz w części odnoszącej się do stacji paliw ciekłych wskazuje niezbędne informacje, które należy na nim zawrzeć, tj. między innymi: lokalizację stacji paliw ciekłych, liczbę zbiorników, łączną pojemność zbiorników oraz rodzaje paliw ciekłych wprowadzanych do obrotu przy wykorzystaniu eksploatowanej instalacji.

Zgodnie z treścią art. 56 ust. 1 pkt. 48 ustawy - Prawo energetyczne, karze pieniężnej podlega ten, kto nie przekazuje w terminie informacji, lub przekazuje nieprawdziwe informacje, o których mowa w art. 43e tej ustawy. Art. 56 ust 2h pkt 8 PE przewiduje, że wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 pkt 48 wynosi 10 000 zł oddzielnie dla każdego rodzaju i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych.

Przenosząc powyższe regulacje prawne na grunt niniejszej sprawy trzeba wskazać, że powódka nie zachowała terminu na złożenie sprawozdania, o którym mowa w art. 43e PE. Dobrem chronionym w tym przepisie jest możliwość realizowania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki zadań nałożonych przez ustawodawcę, a tym samym pośrednio również bezpieczeństwo energetyczne kraju. Obowiązek sprawozdawczy stanowi podstawowe źródło bieżących informacji o funkcjonowaniu konkretnych przedsiębiorców na rynku paliw ciekłych, pozwala na zbadanie zgodności prowadzonej przez przedsiębiorców działalności z uprawnieniami wynikającymi z posiadanej koncesji lub wpisu do rejestru podmiotów przywożących i niezwłoczne reagowanie w przypadku wykrycia nieprawidłowości, nadto służy do prowadzenia kontroli, o której mowa w art. 23r ust. 1 ustawy - Prawo energetyczne.

Powódka podniosła zarzut naruszenia przez Prezesa URE art. 56 ust. 6a PE. Zgodnie z tym przepisem Prezes URE może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli stopień szkodliwości czynu jest znikomy, a podmiot zaprzestał naruszania prawa lub zrealizował obowiązek.

Należy jednak podkreślić, iż ustawodawca nie obliguje organu do jego zastosowania. Poprzez sformułowanie „może odstąpić” przewiduje jedynie takie uprawnienie. Prowadzi to do wniosku, że nawet w przypadku łącznego wystąpienia obu przesłanek wskazanych przez ustawodawcę w przepisie art. 56 ust. 6a ustawy – Prawo energetyczne, Prezes URE może, ale nie musi skorzystać z tej kompetencji.

Za nietrafny należało uznać argument Powoda, że o znikomym stopniu szkodliwości czynu świadczy fakt, iż złożyła ona informację wymaganą w art. 43e w formie odręcznego pisma, a nie na formularzu. Ustawodawca przewidział w jaki sposób przedsiębiorca powinien realizować obowiązek informacyjny i w jakim terminie a działalność koncesjonowana obliguje przedsiębiorcę do podwyższonych reguł staranności również w zakresie treści obowiązujących przepisów i nakładanych w nich obowiązków. Jak trafnie wskazał pozwany, obowiązek ten został ponadto sformułowany jasno i wyraźnie i nie wymaga specjalistycznej wiedzy lub doświadczenia w interpretacji prawa. Ponadto na stronie internetowej prowadzonej przez Urząd Regulacji Energetyki umieszczony został pierwotnie komunikat 37/2017, a następnie 37/2019, które dotyczyły sposobu wypełnienia sprawozdania - informacji o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzonej działalności, stanowiące jednocześnie przypomnienie o konieczności realizacji obowiązków sprawozdawczych wobec Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.

W odniesieniu do oświadczenia złożonego w ramach postępowania o zmianę koncesji na obrót paliwami ciekłymi to wprawdzie Prezes Urzędu Regulacji Energetyki co do zasady organ regulacyjny posiadał wiedzę na temat planowanego przez Przedsiębiorcę rozpoczęcia działalności koncesjonowanej przy wykorzystaniu przedmiotowej infrastruktury technicznej paliw ciekłych. Jednakże jak trafnie zauważa pozwany sam fakt złożenia wniosku zmianę koncesji na obrót paliwami ciekłymi nie świadczy o natychmiastowym rozpoczęciu działalności przy wykorzystaniu przedmiotowego obiektu czy infrastruktury. Jednocześnie prawodawca nie przewidział możliwości wprowadzenia z urzędu danych do rejestru infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej doprowadzenia działalności prowadzonego przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. Tym samym organ regulacyjny nie ma de facto jakiejkolwiek możliwości wprowadzenia do rejestru danych dotyczących między innymi eksploatowanych przez przedsiębiorstwo energetyczne obiektów (a w konsekwencji również wyeliminowania rozbieżności pomiędzy złożoną informacją a stanem faktycznym). W celu ich wprowadzenia niezbędne jest zatem złożenie stosownego formularza informacji o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzonej działalności przez przedsiębiorstwo energetyczne. Rację ma pozwany że gdyby intencją prawodawcy było umożliwienie dokonywania wpisu z urzędu danych do tego rejestru zawarłby w ustawie - Prawo energetyczne, stosowne zapisy umożliwiające lub obligujące do tego Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. W konsekwencji powyższego, przy jednoczesnym uwzględnieniu powołanych wcześniej kwestii, wiedza Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na temat zamiaru rozpoczęcia działalności koncesjonowanej przy wykorzystaniu przedmiotowej stacji paliw ciekłych, nie może być samodzielną podstawą do uznania stopnia szkodliwości czynu za znikomy, co mogłoby stanowić przesłankę odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Pozwany uwzględnił jednak ten fakt o ocenie stopnia szkodliwości czynu.

Dostęp do informacji określonych w art. 43e Prawa energetycznego, ma istotne znaczenie, między innymi, z punktu widzenia nadzoru i kontroli rynku paliw, w tym zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego, zapobiegania ewentualnym nadużyciom, czy ochrony interesu fiskalnego państwa. Brak stosowanych informacji powoduje, że Prezes URE nie może w sposób prawidłowy realizować swoich ustawowych obowiązków. Rację ma pozwany wskazując na to, że przekazywane przez przedsiębiorstwa energetyczne informacje o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzonej działalności są niezaprzeczalnie ważnymi źródłami informacji dla innych uczestników rynku energetyczne oraz konsumentów paliw ciekłych, bowiem dane przekazane przez przedsiębiorstwa energetyczne można zweryfikować na stronie internetowej prowadzonej przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. Dzięki ogólnodostępnym informacjom, każdy konsument paliw ciekłych może w dowolnej chwili - w łatwy i szybki sposób - sprawdzić czy stacja paliw ciekłych, na której zamierza dokonać zakupu paliwa albo cysterna drogowa, którą dostarczane jest mu paliwo, funkcjonuje w obrocie jako obiekt lub urządzenie techniczne zgłoszone do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.

Ponadto, Powód jest przedsiębiorcą, wobec tego z uwagi na profesjonalny charaktery wykonywanej przez niego działalności, powinien mieć świadomość spoczywających na nim obowiązków - w tym, sprawozdawczych - i powinni realizować je ze starannością wymaganą od profesjonalistów. „ Staranność” ta obejmuje również znajomość obowiązujących przepisów prawa oraz następstw z niego wynikających w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej.

Sąd orzekający w niniejszym składzie w pełni podziela i przyjmuje za swój pogląd Sądu Najwyższego, który w uzasadnieniu wyroku z 27 listopada 2019 r. w sprawie toczącej się pod sygn. akt I NSK 95/18 wskazał, że to Prezes URE kształtuje politykę wymiaru kar wobec przedsiębiorców popełniających delikty administracyjne określone w ustawie - Prawo energetyczne. W pewnych przypadkach sąd może co prawda zastosować art. 56 ust. 6a p.e., jednakże wpierw Powód powinien wykazać, że pozwany przekroczył zasady uznania administracyjnego oraz że stopień szkodliwości czynu był znikomy, a przedsiębiorca zaprzestał naruszenia prawa lub zrealizował obowiązek. Sąd Najwyższy trafnie wskazywał, że artykuł 56 ust. 6a p.e. należy interpretować z uwzględnieniem zasady sprawności i rzetelności działania instytucji publicznych, a także zasady równowagi i podziału władzy. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki dysponuje więc pewnym luzem decyzyjnym przy interpretacji przesłanki znikomości szkodliwości społecznej czynu, a w razie ziszczenia się wspomnianej przesłanki - uznaniem administracyjnym przy wyborze wariantu rozstrzygnięcia: odstąpienia od kary pieniężnej bądź nieodstąpienia od tej kary. (Wyrok SN z 27.11.2019 r., I NSK 95/18, LEX nr 2817533)

Sąd Okręgowy uznał, iż błędne jest przekonanie Powoda o naruszeniu przepisu art. 56 ust. 6a ustawy - Prawo energetyczne. Brak zastosowania względem Powoda instytucji odstąpienia od wymierzenia kary wynikał z tego, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki wymagane łącznie treścią art. 56 ust. 6a ustawy - Prawo energetyczne, nie zaś z tego, że Pozwany przekroczył granice uznania administracyjnego bądź dokonał błędnej wykładni przepisów prawa energetycznego. Dlatego też, w przekonaniu Sądu, zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie.

Ponadto Sąd Okręgowy uznał zarzuty sformułowane w odwołaniu za chybione. Dotyczy to także zarzutów naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., gdyż uznając zgodnie z tym, co napisano powyżej, Prezes URE dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy i w prawidłowy sposób umotywował wydaną decyzję. Ponadto, jeśli chodzi o zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, to Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela utrwalone w judykaturze stanowisko, iż zasadniczo tego typu zarzuty są nieskuteczne przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów, ponieważ Sąd ten nie może ograniczyć sprawy wynikającej z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu tylko do funkcji sprawdzającej prawidłowość postępowania administracyjnego, poprzedzającego postępowania sądowe. Celem postępowania sądowego nie jest bowiem przeprowadzenie kontroli postępowania administracyjnego, ale merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, której przedmiotem jest spór między stronami powstający dopiero po wydaniu decyzji przez Prezesa Urzędu. Postępowanie sądowe przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest postępowaniem kontradyktoryjnym, w którym uwzględnia się materiał dowodowy zebrany w postępowaniu administracyjnym, co nie pozbawia jednak stron możliwości zgłoszenia nowych twierdzeń faktycznych i nowych dowodów, według zasad obowiązujących w postępowaniu przed sądem cywilnym. Tutejszy Sad jest sądem cywilnym i prowadzi sprawę cywilną, wszczętą w wyniku wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, w tym wypadku Urzędu Regulacji Energetyki, według reguł kontradyktoryjnego postępowania cywilnego, a nie sądem legalności decyzji administracyjnej, jak to czynią sądy administracyjne w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Sąd Okręgowy uznaje, że nawet gdyby przyjąć, że w postępowaniu administracyjnym doszło do uchybień proceduralnych, to zarzuty w tym zakresie nie mogą być skuteczne, o ile uchybienia te mogą być sanowane w toku postępowania sądowego, mającego na celu merytoryczne rozstrzygnięcie sporu, bowiem tutejszy Sąd zobowiązany jest do wszechstronnego zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu zasad rozkładu ciężaru dowodu i obowiązku stron w postępowaniu dowodowym. Niezależne jednak od powyższego, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo, po dokonaniu wnikliwego i całościowego zbadania materiału dowodowego sprawy oraz w granicach przysługującej organowi swobodnej oceny dowodów, jak również z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego.

Wysokość kary przewidzianej za naruszenie obowiązku informacyjnego z art. 43e PE, została ściśle określona przez ustawodawcę w przepisie art. 56 ust. 2h pkt 8 PE. Wynosi ona 10.000 zł za każdy przypadek nie przekazania w terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 43e PE. Takie sztywne określenie wysokości kary w ustawie wyklucza możliwość jej miarkowania przez Prezesa URE, co w konsekwencji wyłącza konieczność rozważania przesłanki wymiaru kary w postaci możliwości finansowych podmiotu, na który kara jest nakładana.

Z tych wszystkich względów, stwierdzając nieskuteczność zarzutów podniesionych w odwołaniu przeciwko zaskarżonej decyzji oraz brak podstaw do uwzględnienia odwołania, na podstawie art. 479 ⁵³ § 1 k.p.c., Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z wyrażoną w art. 98 § 1 k.p.c. zasadą odpowiedzialności za wynik procesu przyjmując, że na koszty należne Prezesowi URE złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w wysokości 720 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804),

SSO Ewa Malinowska