Postanowienie SN SD z 17 września 2009, sygn. SNO 64/09
Data orzeczenia
17 września 2009
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział VI
Przewodniczący
SSN Roman Sądej
Tagi
Podstawa prawna
art. 13
kkw
art. 24
kkw
art. 107
pusp
art. 128
kp
art. 128
kpk
art. 430
kpk
art. 439
kpk
art. 542
kpk
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
posiedzenia
Z DNIA 17 WRZEŚNIA 2009 R.
SNO 64/09
w sprawie byłego asesora Sądu Rejonowego obwinionego z art. 107 § 1 u.s.p. S ą d
N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y w składzie:
Przewodniczący: sędzia SN Roman Sądej.
Sędziowie SN: Katarzyna Gonera, Iwona Koper (sprawozdawca).
Protokolant: Radosław Nowaczewski.
(...)
Na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. w zw. z art. 126 § 1 u.s.p. i art. 128 u.s.p.
p o s t a n o w i ł :
1 . s t w i e r d z i ć b r a k p o d s t a w d o w z n o w i e n i a
p o s t ę p o w a n i a ,
2 . odroczyć sporządzenie uzasadnienia postanowienia na 7 dni.
U z a s a d n i e n i e
postanowienia ogłoszonego na posiedzeniu w dniu 17 września 2009 r.
w sprawie SNO 64/09
Wyrokiem z dnia 20 lutego 2007 r. Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny
utrzymał w mocy wyrok Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 14
września 2006 r., którym obwiniony asesor sądowy, wykonujący czynności
referendarza sądowego uznany został za winnego przewinienia dyscyplinarnego z art.
107 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych – ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. (Dz. U.
Nr 98, poz. 1070 – dalej jako „u.s.p.”) popełnionego w ten sposób, że pełniąc
obowiązki asesora sądowego, w dniu 19 sierpnia 2004 r. uchybił godności urzędu w
ten sposób, że wbrew przepisom ustawy spożywał piwo w miejscu publicznym i
podczas legitymowania przez funkcjonariuszy policji zachował się wobec nich
arogancko, powołując się przy tym na pełnione stanowisko oraz ukarany karą
dyscyplinarną upomnienia.
W dniu 30 kwietnia 2009 r. asesor sądowy zwrócił się do Sądu Apelacyjnego –
Sądu Dyscyplinarnego na podstawie art. 13 k.k.w. z wnioskiem o rozstrzygniecie
wątpliwości co do wykonania wyżej powołanego wyroku Sądu Apelacyjnego przez
udzielenie odpowiedzi, czy z dniem 4 marca 2009 r., tj. dniem wejścia w życie art. 60
pkt 12 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157
2
ze zm.) nastąpiło zatarcie skazania z mocy prawa co do przewinienia objętego tym
wyrokiem oraz jaki organ Minister Sprawiedliwości, czy Prezes Sądu Okręgowego
jest uprawniony do usunięcia z akt osobowych wnioskodawcy odpisów wyroków
sądów zapadłych w postępowaniu dyscyplinarnym.
Postanowieniem z dnia 28 maja 2009 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny,
pozostawił wniosek bez rozpoznania wobec stwierdzenia, że wykładnia wyroku w
trybie art. 13 § 1 k.k.w. nie jest możliwa, gdyż przepis ten nie może mieć zastosowania
do postępowania dyscyplinarnego.
Postanowieniem z dnia 14 lipca 2009 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w
innym równorzędnym składzie, działając jako sąd odwoławczy na podstawie art. 430 §
2 k.p.k. utrzymał w mocy powyższe postanowienie.
W dniu 3 sierpnia 2009 r. asesor sądowy skierował do Sądu Najwyższego – Sądu
Dyscyplinarnego wniosek o wznowienie z urzędu postępowania zakończonego
prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 14
lipca 2009 r., wskazując jako jego podstawę przepisy art. 544 § 2 i 542 § 3 k.p.k. w
zw. z art.439 § 1 pkt 4 k.p.k. Podnosił, że postanowienie to zapadło z rażącym
naruszeniem art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k., gdyż sąd niższego rzędu orzekł w sprawie
należącej do właściwości sądu wyższej instancji. Wnosił o uchylenie postanowienia i
przekazanie sprawy Sądowi Najwyższemu – Sądowi Dyscyplinarnemu do
rozpoznania.
W uzasadnieniu wniosku kwestionował, jako zbyt daleko idący, pogląd Sądu
Apelacyjnego, że właściwą podstawą rozstrzygnięcia tego Sądu w postanowieniu z
dnia 28 maja 2009 r. był art. 430 § 1 k.p.k. Wniosek ukaranego o rozstrzygnięcie
wątpliwości w trybie art. 13 § 1 k.k.w. nie stanowi bowiem „środka odwoławczego” w
rozumieniu art. 430 § 1 k.p.k., dlatego zastosowanie tego przepisu do oceny jego
formalnej dopuszczalności jest wątpliwe. Podnosił, że zgodnie ze stanowiskiem, jakie
ukształtowało się w orzecznictwie wznowienie postępowania karnego może dotyczyć
innych orzeczeń niż rozstrzygające o odpowiedzialności karnej, także o charakterze
incydentalnym. Odnośnie zaś wznowienia postępowania wykonawczego przyjmuje
się, że jest to możliwe w zakresie przekraczającym możliwość zmiany postanowień na
podstawie art. 24 k.k.w.
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:
Kwestia wznowienia postępowania dyscyplinarnego została uregulowana w
ustawie – Prawo o ustroju sądów powszechnych. Przesłanki wznowienia określa art.
126 § 1 i 2 u.s.p., odrębnie na korzyść skazanego i odrębnie na jego niekorzyść. Na
niekorzyść wznowić można postępowanie zakończone prawomocnym postanowieniem
o umorzeniu postępowania lub wyrokiem uniewinniającym w sposób zmierzający do
skazania, wyrokiem skazującym w przypadku uzasadniającym wymierzenie kary
3
surowszej i wyrokiem uznającym obwinionego za winnego i odstępującym od
wymierzenia kary w sposób zmierzający do skazania. Na korzyść skazanego można
natomiast wznowić postępowanie zakończone wyrokiem skazującym oraz wyrokiem,
w którym odstąpiono od wymierzenia kary w sytuacji zmierzającej do uniewinnienia.
Zgodnie z art. 128 u.s.p. w postępowaniu dyscyplinarnym wobec sędziów,
przepisy Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio jedynie w sprawach
nieuregulowanych w ustawie – Prawo o ustroju sądów powszechnych.
W odniesieniu do wznowienia postępowania trafnie wskazuje się w doktrynie, że
z uwagi na bardzo duży stopień ogólności podstaw wznowienia wskazanych w art. 126
§ 1 i 2 u.s.p., dla wyjaśnienia użytego w nim pojęcia „wyjście na jaw nowych
okoliczności lub dowodów” przydatne będą podstawy wznowienia określone w
Kodeksie postępowania karnego.
W sposób wystarczająco szczegółowy i nie budzący wątpliwości w zakresie
wykładni prawa uregulowana została natomiast w art. 126 u.s.p. kwestia
dopuszczalności wznowienia postępowania dyscyplinarnego ze względu na sposób
jego zakończenia. Wchodzi ono w rachubę jedynie w razie prawomocnego umorzenia
postępowania postanowieniem lub wydania wyroku. W tym więc zakresie, zgodnie z
regułą wynikającą z art. 128 u.s.p., nie będą mieć zastosowania przepisy Kodeksu
postępowania karnego.
W tym stanie rzeczy nie jest dopuszczalne z mocy ustawy w postępowaniu
dyscyplinarnym wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem
utrzymującym w mocy postanowienie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o
wykładnię wyroku Sądu Dyscyplinarnego.
Jako pozbawiona doniosłości prawnej dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie
przedstawia się tym samym podnoszona we wniosku kwestia dopuszczalności
wznowienia incydentalnego postępowania o charakterze wykonawczym na gruncie
przepisów Kodeksu postępowania karnego i Kodeksu karnego wykonawczego.
Z tych względów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny na podstawie art. 542 § 3
w zw. z art. 126 § 1 u.s.p. i art 128 § 1 u.s.p. stwierdził brak przesłanek do wznowienia
postępowania.