Wyrok z 20 maja 2025, sygn. I C 3114/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 maja 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący: sędzia Piotr Królikowski

Protokolant: Aleksandra Sieńczewska

po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2025 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) S.A. z siedziba w W.

przeciwko M. S.

o zapłatę

1.  oddala powództwo;

2.  zasądza od powoda (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powódki M. S. kwotę 10.817,00 zł (dziesięć tysięcy osiemset siedemnaście złotych 00/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów procesu.

sędzia Piotr Królikowski

Sygn. akt I C 3114/20

UZASADNIENIE WYROKU

z 20 maja 2025 r. (k. 339)

Pozwem skierowanym do Sądu Okręgowego w Warszawie (...) Bank S.A. z siedzibą w W. domagał się zasądzenia od M. K. (poprzednio S.) kwoty 262.827,91 zł wraz z dalszymi odsetkami:

- umownymi za opóźnienie od kwoty kapitału 254.320,70 zł w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP, nie wyższymi jednak niż odsetki maksymalne za opóźnienie liczonymi od 16.09.2020 r. do dnia zapłaty,

- ustawowymi za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej NBP i 5,5 pp liczonymi od kwoty odsetek umownych w wysokości 553,11 zł od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty,

- ustawowymi za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej NBP i 5,5 pp liczonymi od kwoty odsetek umownych w wysokości 7.954,10 zł od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty

a także o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu wg norm przepisanych w tym opłaty sądowej w kwocie 3.349 zł w elektronicznym postepowaniu upominawczym sygn. akr VI NC-e (...), kosztów notarialnego uwierzytelnienia dokumentów przedłożonych do sprawy w kwocie 208,12 zł oraz kosztów opłaconego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. (pozew k. 3 – 126).

Bank wskazał, że pomiędzy nim a pozwaną została zawarta umowa kredytu hipotecznego nr DK/KR-HIP- (...) w złotych polskich na podstawie której pozwanej został wypłacony kredyt w wysokości 295.000 zł - M. K. nie wywiązała się z ciążącego na niej zobowiązania terminowego uiszczenia rat kredytowych. W związku z tym została wezwana do zapłaty a następnie umowa kredytu została jej wypowiedziana, zaś kwota należności została postawiona w stan natychmiastowej wykonalności. Pomimo kolejnego wezwania do zapłaty roszczenie powoda nie zostało zaspokojone.

W odpowiedzi na pozew M. K. wnosiła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu (odpowiedź na pozew k. 147 – 183).

Pozwana zarzucała, że nie została prawidłowo pouczona o treści art. 75c Prawa bankowego zaś z przedstawionej kopii książki nadawczej nie wynika aby przesyłka została w ogóle do niej wysłana – nie otrzymała ani pisma z 17.10.2019 r. ani też wypowiedzenia z 26.11.2019 r. Pozwana wskazywała że w 2019 r. miała wypadek który wiązał się z koniecznością przeprowadzenia trzech operacji w związku z czym długi czas przebywała w szpitalach a następnie w domu. Zarazem zaprzeczyła aby kiedykolwiek została poinformowana o przesyłce czy też aby pozostawiono jej awizo – z racji stanu zdrowia pozwana umówiła się z listonoszem że wszelką korespondencję będzie jej doręczał do rąk własnych. Dodatkowo korespondencja była kierowana na niewłaściwe nazwisko bowiem pozwana wówczas nosiła nazwisko K.. Ponadto pozwana zarzucała sprzeczność wypowiedzenia umowy z zasadami współżycia społecznego albowiem WYKONUJE ZOBOWIĄZANIE. Z tych wszystkich przyczyn powódka wskazywała, że wypowiedzenie jest nieskuteczne i nieważne, a zatem kredyt nie mógł zostać postawiony w stan wymagalności i z tego względu powinno zostać oddalone.

Repliką z 19.07.2021 r. Bank cofnął powództwo w zakresie kwot wpłacanych przez pozwaną tj. 14.657,30 zł ze zrzeczeniem się roszczenia w tym zakresie i wnosił o zasądzenie kwoty 248.170,61 zł wraz ze wskazanymi przez siebie odsetkami (replika k. 191 – 197, pismo k. 204).

Kolejnym pismem z 18.02.2025 r. Bank cofnął powództwo o 67.857,53 zł ze zrzeczeniem się roszczenia w tym zakresie, ze względu na wpłaty dokonane przez pozwaną po wniesieniu powództwa i wnosił o zasądzenie od pozwanej kwoty 194.970,38 zł wraz z odsetkami od dat i kwot przez siebie wskazanych (pismo procesowe k. 265 – 310).

W pozostałym zakresie strony podtrzymywały swoje stanowiska.

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

M. S. złożyła 02.11.2010 r. u poprzednika prawnego Banku wniosek o pożyczkę w ramach programu Rodzina na swoim, celem zakupu nieruchomości na rynku pierwotnym na kwotę 295.000 zł (wniosek k. 25 – 34). Bank zaakceptował wniosek pozwanej w związku z czym strony w dniu 23.11.2010 r. zawarły umowę kredytu i pożyczki nr DK/P-RnS/ (...) na 456 miesięcy od dnia spłaty pierwszej raty zgodnie z harmonogramem spłat – umowa podlegała rygorom ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1497 z późn. zm.). Zgodnie z umową bank miał prawo wypowiedzieć umowy z zachowaniem 30 dniowego okresu wypowiedzenia w przypadku niewykonania lub nieterminowego regulowania przez kredytobiorcę i pożyczkobiorcę zobowiązań wobec Banku a w szczególności w przypadku gdy kredytobiorca i pożyczkobiorcA zalega w całości lub części z zapłatą dwóch rat kredytu i pożyczki, pomimo wezwanie do zapłaty nie spłaci zaległości w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania (§9 ust. 1 lit b umowy). Okres wypowiedzenia liczył się od dnia doręczenia przez Bank przesyłki listowej zawierającej oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytu i pożyczki. (§9 ust 2 umowy). (umowa k. 35 – 43288 - 310, regulamin k. 46 – 55, oświadczenie o ryzyku stopy procentowej k. 56).

Środki z tytułu umowy kredytowej w kwocie 295.000 zł zostały wypłacone pozwanej na podstawie dyspozycji złożonej w banku 24.11.2010 r. (dyspozycja uruchomienia środków k. 44 - i 45).

Pozwana posiadała w Banku także inny kredyt zaciągnięty na kwotę 31.502,47 zł na podstawie umowy nr (...) z 12 stycznia 2011 r., który spłacała (umowa z 12.01.2011 r. k. 275 – 287).

Pozwana z związku z zawarciem związku małżeńskiego w dn. 04.08.2018 r. zmieniła nazwisko ze S. na K. (k. 182- 183).

Powód wystosował wezwanie do zapłaty z 17.10.2019 r. wzywając ją pod rygorem wypowiedzenia umowy do uregulowania w terminie 14 dni zaległości obejmujących kwoty 821,08 zł tytułem należności kapitałowej, 1026,46 odsetek umownych, 3,99 zł odsetek podwyższonych za opóźnienie w spłacie należności kapitałowej oraz 4,20 zł kosztów opłat za czynności – koszty windykacyjne. Bank zawarł w tym piśmie pouczenie o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację kredytu. Bank nie przestawił potwierdzenia nadania do pozwanej ani (...) przesyłki (wezwanie wraz z kopią z książki nadawczej k. 57 – 59). Bank złożył oświadczenie o wypowiedzeniu umowy z kredytu/pożyczki z 26.11.2019 r. zachowaniem 30 dniowego okresu wypowiedzenia, wskazując możliwość cofnięcia oświadczenia o wypowiedzeniu w przypadku uregulowania przez pozwaną kwot: 1.231,92 zł tytułem należności kapitałowej, 1.088,92 zł tytułem odsetek umownych oraz 11,02 zł tytułem kosztów i opłat za czynności Banku. Przesyłka nie została podjęta przez pozwaną (oświadczenie o wypowiedzeniu umowy wraz z kopią koperty z (...) k. 60 – 63).

Bank wystawił wyciąg z ksiąg bankowych nr (...) z dnia 16.09.2020 r. w stosunku do pozwanej M. K. (poprz. S.) na kwoty:

a)  254.320,70 zł tytułem należności głównej niespłaconego kapitało 254.320,70 zł,

b)  553,11 zł tytułem odsetek umownych za okres korzystania z kapitału w wysokości 3,85% od 07.01.2020 r. do 19.01.2020 r. oraz

c)  7.954,10 zł odsetek za opóźnienie naliczonych od kwoty niespłaconego kapitału

(wyciąg z ksiąg bankowych k. 64, zestawienie rozliczenia kredytu pozwanej k. 65 -117, historia rachunku po wypowiedzeniu umowy k. 118).

Bank skierował do pozwanej ostateczne wezwanie do zapłaty z 21.01.2020 r. (wezwanie z wydrukiem książki nadawczej k. 119 – 121).

Pozwana spłacała zadłużenie wobec banku mniejszymi przelewami pomiędzy 20.01.2020 a 13.03.2020 r. ze względu na przejściowe problemy finansowe, a także spłacała raty kredytowe w 2020 r. i 2021 r. (wyciągi z rachunków bankowych pozwanej k. 163 – 174 rozliczenie kredytu pozwanej k. 272 – 274). Pozwana złożyła reklamację 18.11.2020 r. której Bank nie uznał, także odmówił uwzględnienia dalszego odwołania powódki informując ją o skierowaniu sprawy na drogę postępowania sądowego (korespondencja Banku k. 175 – 180, pismo z 24.02.2021 r. k. 181).

Bank wystąpił z pozwem do Sądu Rejonowego Lublin Zachód w Lublinie w elektronicznym postępowaniu upominawczym 04.05.2020 r. sygn. akt (...) – postanowieniem z 10.07.2020 r. Sąd stwierdził że brak jest podstaw do wydania nakazu zapłaty i umorzył postępowanie (akta sprawy k. 122 – 126).

Również w toku procesu pozwana spłacała zadłużenie wynikające z umowy kredytu hipotecznego i pożyczki nr DK/P-RnS/ (...) – pozwana spłaciła w tym okresie 67.857,53 zł (zestawienie Banku k. 272 – 274 bezsporne między stronami).

W toku postępowania pozwana ze względu na rozwód powróciła do nazwiska S. (k. 321, protokół k. 263v, znacznik 00:14:58).

Powyższy stan faktyczny Sąd w pierwszej kolejności ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonej w toku postępowania, w szczególności załączonej do pozwu, odpowiedzi na pozew i dalszych pism procesowych.

Sąd nie oparł się na zestawieniu z k. 195, bowiem jest ono niekompletne i niepodpisane – brakuje drugiej strony. W odniesieniu do mocy dowodowej wydruku śledzenia przesyłki nr (...) (k. 196-197) Sąd wypowiada się poniżej. W pozostałym zakresie autentyczności i rzetelność dokumentacji nie była kwestionowana a i Sąd nie znalazł podstaw aby odmówić jej mocy dowodowej.

Sąd przesłuchał świadka wnioskowanego przez powódkę L. T. (protokół k. 263 – 263v znacznik 00:09:36 – 00:12:10) jednakże z racji ze świadek nie pamiętał powódki ani jej nie kojarzył zeznania te nie wniosły niczego do sprawy.

Sąd przesłuchał także powódkę (protokół k. 263v – 264 znacznik 00:16:16 – 00:28:53) dając jej wiarę w zakresie w jakim zeznania były spójne z pozostałą dokumentacją zgromadzoną w sprawie, w szczególności że powstało zadłużenie w związku z zawartą miedzy stronami umową kredytu, nie zostało jej doręczone wypowiedzenie umowy kredytu, nie złożyła wniosku o restrukturyzację zadłużenia natomiast wystąpiła z postępowaniem reklamacyjnym, które nie przyniosło porozumienia z powodem.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Roszczenie nie podlegało uwzględnieniu.

W sprawie bezsporna była treść umowy zawartej pomiędzy powodowym Bankiem i pozwaną, wypłata środków pieniężnych przez Bank oraz niedotrzymanie przez pozwaną warunków umownych i powstanie zadłużenia przekraczającego okres 2 miesięcy. Bezsporne było iż pozwana dokonywała spłat zadłużenia zarówno w okresie przed wytoczeniem powództwa w niniejszej sprawie jak i przed skierowaniem sprawy na drogę postępowania sądowego przed Sądem Rejonowym w Lublinie. Finalnie niesporne były także wyliczenia roszczenia podtrzymywanego przez Bank na datę wyrokowania.

Sporna natomiast była wymagalność roszczenia objętego pozwem w związku z obowiązkiem umożliwienia konsumentowi złożenia wniosku o restrukturyzację, wynikającym z art. 75c Prawa Bankowego.

Przywołany przepis stanowi, że jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. W wezwaniu tym bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Nadto bank powinien, na wniosek kredytobiorcy, umożliwić restrukturyzację zadłużenia poprzez zmianę określonych w umowie warunków lub terminów spłaty kredytu, jeżeli jest uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy. Wreszcie restrukturyzacja ta dokonywana jest na warunkach uzgodnionych przez bank i kredytobiorcę.

Celem art. 75c ustawy Prawo bankowe jest ochrona interesów kredytobiorcy. Przepis ten zmierza do prolongaty możliwości skorzystania przez bank ze środków prawnych w związku z opóźnieniem ze spłatą kredytu. Kredytobiorca, który popadł w opóźnienie, uzyskuje dodatkowy termin na spłatę zobowiązania, ewentualnie złożenie wniosku dotyczącego restrukturyzacji kredytu. Dostaje zatem możliwość „uzdrowienia” relacji kredytowej z bankiem. Biorąc pod uwagę cel art. 75c ustawy Prawo bankowe, wypada uznać, że stanowi on w całości przepis semidyspozytywny. Może zostać zmieniony w umowie kredytu albo osobnym porozumieniu, ale jedynie na korzyść kredytobiorcy (np. przez wydłużenie terminu na złożenie wniosku w sprawie restrukturyzacji kredytu). Bank bowiem nie może swobodnie wypowiedzieć umowy kredytowej, gdy kredytobiorca popadł w opóźnienie ze spłatą kredytu (T. Czech, Obowiązki banku w razie opóźnienia kredytobiorcy ze spłatą kredytu, „Monitor Prawa Bankowego” 2016/12, s. 66–78). Rozwiązanie to wynika z potrzeby ochrony konsumenta - dłużnika kredytowego przed natychmiastową wymagalnością kredytu, która w swoich skutkach może być dla kredytobiorcy druzgocąca. Jak wskazał Sąd Najwyższy wypowiedzenie umowy nie może być czynnością nagłą, zaskakującą dla kredytobiorcy nawet, jeżeli istnieją podstawy do jego dokonania zgodnie z treścią umowy. Z tej przyczyny skorzystanie przez bank z tego jednostronnego uprawnienia kształtującego powinno nastąpić po wyczerpaniu środków mniej dla dłużnika dolegliwych, zwłaszcza uprzednich wezwań do zapłaty. Ustawodawca umożliwia dłużnikowi poprzez omawianą regulację takie zaproponowanie wierzycielowi ułożenia zasad dalszego wykonywania umowy kredytu, które urealnia sposób wykonania świadczenia przez dłużnika z umowy kredytu. (wyrok Sądu Najwyższego z 16.05.2023 r., II CSKP 862/22, podobnie wyroki: z 8.09.2016 r. II CSK 750/15; z 24.09.2015 r. V CSK 698/14; z 22.02.2023 r. II CSKP 768/22 i z 28.03.2023 r. II CSKP 728/22).

Wprawdzie wymóg prawny przeprowadzenia próby restrukturyzacji zadłużenia jest obligatoryjnym elementem poprzedzającym wypowiedzenie umowy kredytu (na zasadach przewidzianych w omawianym art. 75c ustawy – Prawo bankowe), to jednak próba ta musi zakończyć się zgodnymi ustaleniami stron umowy kredytu potwierdzonymi zmianami do umowy. Innymi słowy, prawo dłużnika kredytowego do składania określonych propozycji w zakresie restrukturyzacji kredytu nie pozbawia banku prawa do nieprzyjęcia tych propozycji lub do modyfikacji ich treści albo złożenia propozycji odmiennych. Nie jest to bowiem prawo dłużnika kredytowego – któremu po drugiej stronie stosunku kontraktowego odpowiadałby obowiązek prawny na zasadach pewnego „automatyzmu” (tak też wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 17.01.2022 r. (I ACa 751/21). Z treści regulacji wynika również jasno sformułowane oczekiwanie ustawodawcy, że proces uzgodnień pomiędzy stronami umowy kredytu będzie miał charakter rzeczywisty, a nie pozorny. Innymi słowy, „załatwienie formalności” przez bank poprzez wysłanie informacji o możliwości restrukturyzacji kredytu w trybie art. 75c ustawy – Prawo bankowe – bez jakiejkolwiek próby rzeczywistego podjęcia przez bank takich pertraktacji – nie może wypełniać dyspozycji omawianego art. 75c Pr.Bank. Nie budzi przy tym wątpliwości, że ocenie sądów w sporach pomiędzy stronami umowy kredytu powstałym na kanwie wykonywania dyspozycji art. 75c Pr.Bank mogą podlegać takie okoliczności jak zbadanie, czy w realiach danej sprawy w ogóle podjęta została próba restrukturyzacji zadłużenia kredytowego lub jak wyglądał przebieg tego procesu. W szczególności sądy mogą badać, czy do restrukturyzacji nie doszło z wyłącznej winy banku, czy też z winy dłużnika kredytowego.

Jest to o tyle istotne, gdyż wypowiedzenie umowy zawartej z konsumentem jest bezskuteczne, jeżeli uprzednio bank nie dopełnił czynności upominawczych przewidzianych w art. 75c Pr.Bank., ze względu na niezachowanie minimalnego standardu proceduralnego poprzedzającego możliwość wypowiedzenia przez bank umowy kredytu. (wyrok Sądu Najwyższego z 16.05.2023 r. II CSKP 862/22, tak też wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 23.03.2022 r. I ACa 396/21, Wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 7.02.2022 r. I AGa 164/20).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszego postępowania należało wskazać, iż powodowy Bank nie wykazał aby realnie umożliwił pozwanej złożenie wniosku o restrukturyzację kredytu. Zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu to Bank jest obowiązany wykazać, iż dopełnił swoich obowiązków w tym zakresie. Przy pozwie Bank załączył pismo z 17.10.2019 r. wraz z kopią książki nadawczej z dnia 18.10.2019 (k. 57 – 59) gdzie ujawniono numery nadawcze przesyłek (...) oraz (...), jednakże jak zarzuciła pozwana żaden z nich nie odpowiada przesyłce, która mogła być do niej skierowana. (k. 150). Replikując na powyższe Bank wskazał że przesyłka skierowana od pozwanej zawierająca pouczenie o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację w trybie art. 75c Pr>Bank miała numer nadawczy (...), jednakże nie poparł tego kopią książki nadawczej i Sąd nie ma możliwości zweryfikowania w jaki sposób Bank ten numer ustalił. Sam wydruk z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej (k. 196-197) załączony do pisma powodowego Banku, wobec braku potwierdzenia nadania przesyłki do pozwanej pod tym numerem, jest niewystarczający do wykazania, iż konkretnie to pismo zostało nadane do M. S. we wskazanej dacie. Zasadnie pozwana wskazywała, że wydruk może dotyczyć dowolnego pisma bankowego wysłanego w pakiecie do odbiorcy zamieszkałego w rejonie obsługiwanym przez placówkę pocztową P. k. (...). Nadto korespondencja ta nie została odebrana, nie sposób stwierdzić czy była awizowana u pozwanej i czy miała ona realna możliwość jej odbioru. Bank jako profesjonalista by wykazać prawidłowe wypowiedzenie umowy kredytu musi wykazać nie tylko nadanie pouczenia o restrukturyzacji z ostrzeżeniem o wypowiedzeniu kredytu oraz wypowiedzenia, lecz doręczenie tych dokumentów. W niniejszej sprawie nie dopełnił rygorów staranności ograniczając się do nadania z zpo tylko wypowiedzenia, co musi skutkować negatywnymi skutkami dla niego, a nie pozwanej występującej w niniejszej sprawie jako konsumentka.

Sąd miał także na względzie fakt, iż spór dotyczy umowy o kredyt hipoteczny, na zakup nieruchomości stanowiącej centrum życiowe pozwanej, wykorzystywanej przez nią i trójkę jej dzieci na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Wiąże się to z oczekiwaniem szczególnej staranności Banku przy podejmowaniu czynności względem klientów, nawet w sytuacji gdy bezsprzecznie naruszyli oni warunki umowy kredytowej – jak wyjaśniała wiarygodnie pozwana ze względu na problemy zdrowotne miała okresowe problemy z płatnościami rat kredytowych. Niemniej cały czas dokonywała spłat rat kredytowych, także przed wszczęciem postępowania przed Sądem Rejonowym w Lublinie, o czym nie była poinformowana, jak również w sytuacji gdy Bank wskazał jej w toku postępowania reklamacyjnego, że dla uniknięcia licytacji nieruchomości powinna spłacać po 2.000 zł - pozwana realizowała tę propozycję. Nie sposób jednak uznać, w ten sposób Bank umożliwił pozwanej restrukturyzację kredytu. Postępowanie reklamacyjne uregulowane w ustawie z 5.08.2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego, o Rzeczniku Finansowym i o Funduszu (...) nie zastępuje w żaden sposób obowiązku z art. 75c Pr.Bank, i podjęci pertraktacji przed wypowiedzeniem umowy - są to odrębne instytucje. Dodatkowo analiza treści pism z postępowania reklamacyjnego prowadzi do wniosku że reklamacja pozwanej została złożona dopiero 18.11.2020 r., zatem już po wysłaniu do niej oświadczenia o wypowiedzeniu umowy, którego nie odebrała oraz po wszczęciu postępowania przed Sądem Rejonowym w Lublinie. Także w toku postępowania i treści korespondencji reklamacyjnej Bank nie badał ani w żaden sposób nie odnosił się do aktualnej sytuacji finansowej pozwanej ani jej nie badał, podtrzymując cały czas twierdzenia o tym, że umowa została skutecznie wypowiedziana. Jedynym przedmiotem wyjaśnień był sposób zaliczenia poszczególnych wpłat na rachunek przeznaczony do obsługi kredytu.

W świetle powyższego Sad doszedł do wniosku, iż oświadczenie Banku o wypowiedzeniu umowy z 23.11.2010 r. kredytu i pożyczki nr DK/P-RnS/ (...) jest bezskuteczne, a w konsekwencji powództwo podlegało oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji w punkcie 1. Umowa nadal trwa, jest spłacana przez powódkę, a Sądna podstawie złożonego materiału dowodowego nie był w stanie ocenić zasadności żądań powoda opartych no umowę.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 108 §1 k.p.c. w zw . z art. 98 §1 i §1 ¹ k.p.c. – wobec oddalenia powództwa w całości należało uznać powoda za przegrywającego postepowanie w sprawie. Na zasądzoną sumę złożyły się koszty zastępstwa procesowego w kwocie 10.800 zł obliczone na podstawie §2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.) oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (k. 156) na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z 16.11.2006 r. o opłacie skarbowej (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1154). Z tych przyczyn postanowiono jak w sentencji w punkcie 2.

Sędzia Piotr Królikowski