Uzasadnienie z 18 czerwca 2025, sygn. IV Ka 296/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 296 / 25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Tryb. z dnia 5 marca 2025 roku wydany w sprawie II K 1284 / 24

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

1. zarzut obrazy przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk oraz art. 170 kpk:

2. błędu w ustaleniach faktycznych mogących mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku

3. zarzut rażącej surowości wymierzonej oskarżonemu kary oraz środka karnego

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ad zarzutów z punktów 1 i 2.

Co do zarzutu bezzasadnego oddalenia wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego lub pozyskania opinii uzupełniającej – w ocenie Sądu Okręgowego opinia P. P. nie jest dotknięta żadnym z mankamentów, o jakich stanowi przepis art. 201 kpk. Nie było więc powodów, by ją dyskredytować i sięgać po opinię kolejną. Jeśli chodzi o jej pełność – opiniujący w pierwotnie złożonej opinii ( zasadniczej ) odniósł się do wszystkich tez, jakie podniesione zostały w postanowieniu dowodowym, zaś jego kolejna opinia ( uzupełniająca ) udzieliła odpowiedzi na wszystkie pytania, uwagi i zastrzeżenia, jakie sformułowała obrona po zapoznaniu się z opinią zasadniczą. Biegły odniósł się do wszystkich sygnalizowanych zagadnień i wątpliwości. Żadna z przedłożonych kwestii nie została bez odpowiedzi. Opinie – tak zasadnicza, jak i uzupełniająca – były jasne i wewnętrznie niesprzeczne. Biegły swoje stanowisko przedstawił sposób spójny i klarowny, pozwalający na zrozumienie wyrażonych przez niego ocen i poglądów, przy posłużeniu się rzeczowymi i logicznymi argumentami. Przedstawiony przez niego tok rozumowania nie pozostawia wątpliwości, że znany były mu cały materiał dowodowy. Przy dochodzeniu do swoich wniosków nie pominął znaczenia żadnego istotnego dowodu. Jeśli zestawi się istotę stanowiska obrońcy, który w postępowaniu pierwszoinstancyjnym zgłaszał wątpliwości co do jego ekspertyzy, z treścią aktualnie wyprowadzonych pod jej adresem zarzutów apelacyjnych, można dojść do przekonania, iż zarzuty te są powieleniem już uprzednio wysuwanych zastrzeżeń, co do których biegły się w istocie odniósł, w szczególności zaś w opinii uzupełniającej. Zatem apelację w tej jej części uznać należało za wyraz tego, że skarżący nadal uważa, że stanowisko przedstawione przez biegłego go nie przekonuje, że opinia nie spełnia wymogów jasności, zupełności i niesprzeczności, w związku z czym niezbędnym jest pozyskanie opinii kolejnej. Podkreślić jednak trzeba, że o wadliwości sporządzonej opinii nie może decydować jedynie subiektywne twierdzenie strony z niej niezadowolonej. Jeżeli opinia jest przekonywująca i zupełna dla sądu, to fakt, że nie przekonuje ona jednej ze stron nie jest przesłanką dopuszczenia opinii kolejnej.

Mając to na uwadze podkreślić też należy, iż wymowa tej opinii pozwalała sądowi I instancji z jednej strony przyjąć, iż „ temopore crimini ” oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości ( a nie tylko w stanie po użyciu alkoholu ), a z drugiej, że podawane przez niego okoliczności co do czasu i ilości spożywanego alkoholu są niewiarygodne. Tym samym skarżący nie może oczekiwać, by sądy swoje ustalenie w sposób bezkrytyczny opierały na tych jego wyjaśnieniach, jak i korespondujących z ich wymową zeznaniach świadków, do których apelacja się odwołuje.

Przeciwko temu stały również tzw. względy doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania. Po pierwsze, trudno znaleźć inny powód, dla którego oskarżony, uświadomiony faktu próby podjęcia względem niego interwencji przez wykonującego służbę na drodze umundurowanego funkcjonariusza policji, w związku z którą – gdyby uznać jego wyjaśnienia na chwilę za wiarygodne – nie zagrażały mu żadne poważniejsze konsekwencje ( ograniczające się do nieznacznej dolegliwości finansowej za przekroczenie dopuszczalnej prędkości ), oddalał się z tego miejsca, aniżeli to, że miał świadomość, iż zatrzymanie się może się łączyć z dużo poważniejszymi następstwami. Tym, czego oskarżony rzeczywiście mógł się obawiać, było zapewne przekonanie, że może zostać poddany badaniom stanu trzeźwości. Trudno też uwierzyć – gdyby na chwilę założyć, że oskarżony był wówczas zupełnie trzeźwy – aby wkrótce po zakończeniu jazdy spożywał alkohol, skoro z pewnością brałby pod rozwagę, że w związku z zaistniałym zdarzeniem może być przez policję poszukiwany i w konsekwencji poddany badaniom stanu trzeźwości. Jeżeli więc pił alkohol, to jedynie w celu „ nadpicia ” tego spożytego przed zdarzeniem, co z resztą koreluje z wymową opinii biegłego. Po drugie, wbrew sugestiom skarżącego, sąd I instancji wyjaśnienia oskarżonego ocenił w sposób wyjątkowo wręcz przychylny, skoro uznał za wiarygodne jego wyjaśnienia, że był aż tak zajęty konwersacją ze swoim pasażerem, że zupełnie stracił zainteresowanie przedpolem jazdy i nie zauważył stojącego co najmniej przy krawędzi jezdni umundurowanego funkcjonariusza policji, z nałożoną na siebie kamizelką odblaskową, z zapaloną latarką służbową, dającego mu jednoznaczne sygnały do natychmiastowego zatrzymania, przy stosunkowo dobrej widoczności ( nieznacznym jej ograniczeniem była jedynie tzw. szarówka ). Żadnych więc już zastrzeżeń sądu odwoławczego nie może budzić stanowisko sądu I instancji wyrażające się przyjęciem – zważywszy na treść zeznań funkcjonariusza – że z pewnością zauważył go pasażer pojazdu oraz, że nie jest do pogodzenia z zasadami doświadczenia życiowego, logicznego rozumowania i logiki sytuacji, że pasażer nie poinformował swojego kolegi o podjętej próbie zatrzymania go przez funkcjonariusza policji, zważywszy na doniosłość takiego zdarzenia w związku z jazdą oraz w związku z możliwymi konsekwencjami prawnymi, z jakimi łączyć się może brak reakcji na podjętą przez policjanta interwencję i ucieczkę przed nią.

W konsekwencji przyjąć należało, iż wbrew sugestiom skarżącego, zaprezentowana przez sąd I instancji ocena dowodów nie jawi się ani jako dowolna, ani jako nielogiczna, nie pozostaje też w sprzeczności z doświadczeniem życiowym. Poprzedzona została ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy i stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Została też należycie – z uwzględnieniem reguł logiki i doświadczenia życiowego – argumentowana w uzasadnieniu. Wbrew twierdzeniom skarżącego, przywołane i omówione w nim dowody wskazują na winę oskarżonego w kontekście przypisanego mu czynu.

Ad. zarzutu z punktu 3.

Przywoływana w apelacji argumentacja na korzyść oskarżonego nie może przesłonić tych okoliczności o wymowie przeciwnej, w świetle której zarówno wymierzona mu kara ( tak co do jej rozmiaru, jak rodzaju ), jak i orzeczony względem niego zakaz nie rażą jakąkolwiek surowością. Już choćby tylko w świetle przypisanego mu poziomu stanu nietrzeźwości oraz ucieczki w tym stanie z miejsca próby zatrzymania, stopień jego winy i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu uznać należy za na tyle wysokie, by stanowić przeszkodę przeciw postulowanym w apelacji rozstrzygnięciem o warunkowym umorzeniu postępowania karnego.

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego, względnie o warunkowe umorzenie wobec niego postępowania karnego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Omówiono powyżej

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

w całości

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

omówiono powyżej

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2.

Wobec nieuwzględnienia apelacji wniesionej na korzyść oskarżonego, mając na uwadze art. 636 § 1 kpk, został on obciążony kosztami sądowymi w całości.

7.  PODPIS