Uzasadnienie z 24 czerwca 2025, sygn. IV Ka 339/25

UZASADNIENIE

Tytułem wstępu Sąd wyjaśni powody odstąpienia od sporządzenia uzasadnienia na formularzu. Sporządzanie uzasadnienia na formularzu wymusza wielokrotne powtarzanie tych samych kwestii, względnie odwoływanie się do różnych rubryk formularza, zmuszając czytelnika do wielokrotnego wertowania tekstu w poszukiwaniu odniesień, czyniąc z tego dokumentu zawiłą szaradę. Dlatego Sąd Okręgowy odstąpił od sporządzenia uzasadnienia na formularzu, gdyż sporządzenie go w tej formie byłoby nieczytelne dla stron i nie zapewniłoby pełnej transparentności, a tym samym swobodnej realizacji prawa do obrony naruszając prawo stron do rzetelnego procesu. Ma to również oparcie w orzecznictwie Sądu Najwyższego ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2021 roku w sprawie III KK 77/21, opubl. Legalis).

Zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych oraz zarzuty błędnej oceny dowodów, nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest obiektywna, prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparta o całokształt ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego i jako taka korzysta z ochrony jaką daje art. 7 kpk. Sąd Okręgowy nie będzie w tym miejscu tej oceny i tych ustaleń powielał, albowiem wobec doręczenia stronom odpisu uzasadnienia zaskarżonego wyroku analiza ta jest ( a przynajmniej powinna być ) im znana - dość powiedzieć, że Sąd odwoławczy aprobuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów oraz oparte na niej ustalenia faktyczne.

W szczególności pokrzywdzona I. Ś. (właścicielka mieszkania) wiarygodnie określiła zakres uszkodzeń, jakich dokonali sprawcy ( w tym oskarżony B. K.) oraz wysokość szkody. Widziała to mieszkanie niespełna miesiąc wcześniej, opis uszkodzeń i dokonana przez pokrzywdzoną wycena są zgodne z doświadczeniem życiowym, wskazują one na celowe zdemolowanie mieszkania. Słusznie więc Sąd Rejonowy dał jej wiarę. Poza tym jej zeznania potwierdza protokół oględzin tego mieszkania.

Ponadto mieszkanie to widział zaledwie parę godzin wcześniej syn oskarżonej, K. Ś. – nie było w nim żadnych zniszczeń, pozostawił je w stanie nienaruszonym pod pieczą A. C. i K. K.. Nie ma żadnych powodów, dla których świadek ten miałby kłamać, oskarżony nie wskazuje na żaden wiarygodny motyw, jakim mógłby się kierować świadek aby pomówić oskarżonego. Dlatego temu świadkowi również zasadnie dano wiarę.

Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił i uznał za wiarygodne zeznania naocznych świadków w osobach A. C. i K. K.. Przebywali oni w tym mieszkaniu za zgodą uprawnionego do dysponowania nim K. Ś., drzwi były zamknięte. Oskarżeni D. M. i A. M. ( co do których wyroki skazujące za te popełnione wspólnie i w porozumieniu z B. K. czyny się uprawomocniły) oraz oskarżony B. K. wdarli się do tego mieszkania siłowo, wbrew woli przebywających w nim za zgodą K. Ś. (upoważnionego przez właścicielkę do dysponowania nim) świadków, co stanowiło naruszenie miru domowego kwalifikowane z art. 193 kk. Wszak sprawcy nie zostali tam zaproszeni przez nikogo, wdarli się do niego gwałtownie kopiąc w drzwi. Następnie na oczach w/w świadków w osobach A. C. i K. K. zdemolowali to mieszkanie i znajdujące się w nim sprzęty. Świadkowie ci nie są tendencyjni ani nieobiektywni – wręcz przeciwnie, choć sami ponieśli obrażenia na skutek działania sprawców (zostali przez nich pobici) i nawet musieli pojechać do szpitala, nie ścigali sprawców za te obrażenia ani na drodze prywatno – karnej ani cywilnej. Nie chcieli ścigania sprawców, nie złożyli zawiadomienia o pobiciu.

Oczywiste jest, że wśród tych sprawców był oskarżony B. K.. Został on rozpoznany przez świadka K. K., który go znał osobiście ( świadek nawet wskazał policjantom zdjęcie oskarżonego na swoim F. – k. 36v-37). Natomiast świadek A. C. wcześniej oskarżonego B. K. nie znał, ale rozpoznał go ze 100% pewnością na okazanej mu tablicy poglądowej ( k. 85), a zeznając potwierdził, że z wymiany zdań wynikało, iż K. K. znał tego oskarżonego już wcześniej ( k. 52v-53).

Zatem świadkowie K. K. i A. C. są w pełni wiarygodni, również co do nich nie zachodzą żadne okoliczności, które pozwoliłyby poddać ich zeznania w wątpliwość, oskarżony też nie wskazuje na żaden motyw zemsty lub żadną korzyść, jaką mieliby odnieść ci świadkowie ze składania fałszywych zeznań. Gdyby chcieli pomawiać oskarżonego, wcześniej ustaliliby wspólną wersję, twierdząc, że obaj rozpoznali od razu B. K. – a przecież A. C. zeznał, że go nie znał ( rozpoznał jego twarz na okazanych zdjęciach jako sprawcę inkryminowanych czynów, wcześniej ani razu go nie spotkał).

Chybione są zarzuty rażącej niewspółmierności kar jednostkowych i kary łącznej pozbawienia wolności. Oskarżony B. K. był w przeszłości wielokrotnie karny, w tym na kary pozbawienia wolności ( k. 225-227), działał wspólnie i w porozumieniu z dwoma innymi sprawcami, czyny mały charakter rażący i „bandycki” – doszło do wdarcia się do mieszkania i jego zdemolowania przez trzech sprawców, szkody poczynione w mieniu również były duże ( łącza wartość szkód wyniosła 8300 zł). Społeczna szkodliwość tych czynów jest wysoka. Oskarżony nie zasługuje na złagodzenie kary.

Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy zwrot nieopłaconych kosztów obrony świadczonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Wynagrodzenie dla obrońcy z urzędu, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym, Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o treść § 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu z dnia 14 maja 2024 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 763).

Na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych z uwagi na jego ubóstwo.