sygn. III KZ 93/11 26 stycznia 2012 Sąd Najwyższy

Zarządzenie z 26 stycznia 2012, sygn. III KZ 93/11

Data orzeczenia 26 stycznia 2012
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący SSN Dorota Rysińska
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #zarządzenie
ZARZĄDZENIE Z DNIA 26 STYCZNIA 2012 R.
III KZ 93/11
Przepisy procedury karnej, tak z uwagi na ich funkcje gwarancyjne,
jak i zabezpieczające pewność obrotu prawnego, nie przewidują
dowolności ani w doręczaniu pism procesowych przez organy
postępowania, ani w ich wnoszeniu przez uprawnione osoby.
Wykorzystanie elektronicznej formy doręczenia pisma nie zależy zatem od
uznania uczestników procesu, lecz ma zastosowanie jedynie w wypadkach
przewidzianych w ustawie.
Upoważniony sędzia SN: D. Rysińska.
W sprawie Pawła G. zarządzono z w r ó c i ć akta sprawy Sądowi
Okręgowemu w S. w celu uzupełnienia czynności procesowych związanych
z wydaniem, w dniu 23 listopada 2011 r., zarządzenia o odmowie przyjęcia
kasacji przez doręczenie Pawłowi G. uwierzytelnionego odpisu tegoż
zarządzenia w sposób określony przepisami Rozdziału 15 Działu IV
Kodeksu postępowania karnego, z wyłączeniem jednak przepisu art. 132 §
3 k.p.k., wraz z pouczeniem o terminie i sposobie zaskarżenia zarządzenia,
zawierającym także wskazówkę, że zażalenie, aby otrzymać bieg, musi być
podpisane przez wnoszącego pismo, którego to warunku nie spełnia jego
nadanie pocztą elektroniczną.
2
U Z A S A D N I E N I E
Zażalenie Pawła G. na zarządzenie z dnia 23 listopada 2011 r. o
odmowie przyjęcia kasacji zostało nadane do Sądu Okręgowego pocztą
elektroniczną. Przepisy Kodeksu postępowania karnego nie przewidują
jednak tego sposobu wniesienia środka odwoławczego (zob. szerzej
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2009 r., I KZP 39/08,
OSNKW 2009, z. 5, poz. 36 oraz wywody uchwały Sądu Najwyższego z
dnia 20 grudnia 2006 r., I KZP 29/06, OSNKW 2007, z. 1, poz. 1). Oznacza
to, że zażalenie to nie powinno zostać przyjęte i przedstawione do
rozpoznania Sądowi Najwyższemu, jako że nie spełnia ono formalnego
warunku wniesienia tego środka w formie pisma procesowego (art. 466 w
zw. z art. 428 § 1 i art. 119 § 1 pkt. 4 k.p.k.).
Przedwczesne jednak byłoby pozostawienie przez Sąd Najwyższy
bez rozpoznania tegoż zażalenia, jako niewniesionego skutecznie.
Wskazany jego brak jest bowiem usuwalny w drodze uruchomienia
procedury przewidzianej w art. 120 § 1 k.p.k. W takim razie, za niezbędne
uznać należało dopełnienie czynności procesowych we wskazanym
kierunku, co uzasadnia zwrócenie, w tym celu, akt sprawy Sądowi, do
którego zażalenie zostało nadesłane.
Jednocześnie nie sposób było nie dostrzec, iż podjęcie tychże
czynności nie byłoby w realiach sprawy wystarczające w sytuacji, gdy z akt
sprawy wynika, że również i do doręczenia Pawłowi G. zarządzenia o
odmowie przyjęcia kasacji nie doszło w sposób zgodny z przepisami prawa.
Odwołując się tu do wywodów przytaczanych wyżej judykatów Sądu
Najwyższego, należy w tym miejscu tylko podkreślić, że doręczenie osobie
uprawnionej zarządzenia w niezbędnej formie uwierzytelnionego odpisu
(art. 100 § 2, art. 128 § 1 k.p.k.), nie może skutecznie nastąpić przez jego
przesłanie pocztą elektroniczną (choćby w postaci pliku w formacie PDF),
3
jak to miało miejsce w niniejszej sprawie (zob. także P. Hofmański, E.
Sadzik, K. Zgryzek: K.P.K., Komentarz, Warszawa 2011, s. 791-792).
Stwierdzając zatem, że zastosowanie trybu przewidzianego w art. 132 § 3
k.p.k. dla doręczenia opisanego na wstępie zarządzenia nie spełniało
wymagań ustawowych, za niezbędne uznać również należało uzupełnienie
czynności procesowych z tym związanych, zgodnie z przepisami art. 131 §
1 (i odpowiednio innych) k.p.k.
Na koniec trzeba zaakcentować, że przepisy procedury karnej, tak z
uwagi na ich funkcje gwarancyjne, jak i zabezpieczające pewność obrotu
prawnego, nie przewidują dowolności ani w doręczaniu pism procesowych
przez organy postępowania, ani w ich wnoszeniu przez uprawnione osoby.
Wykorzystanie elektronicznej formy doręczenia pisma nie zależy zatem od
uznania uczestników procesu, lecz ma zastosowanie jedynie w wypadkach
przewidzianych w ustawie. Na tle realiów sprawy wypada więc tylko dodać,
że o ile strona nie ma woli podania miejsca swego pobytu (art. 119 § 1 pkt.
2 k.p.k.) lub odbioru pisma wysłanego pod znanym sądowi ostatnim
adresem miejsca jej zamieszkania, to zastosowanie znajdują odpowiednie,
przewidziane dla takich sytuacji, regulacje Rozdziału 15 Kodeksu
postępowania karnego.