Postanowienie SN z 24 sierpnia 2012, sygn. III KK 61/12
Data orzeczenia
24 sierpnia 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
Prezes SN Lech Paprzycki
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
POSTANOWIENIE
Dnia 24 sierpnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Lech Paprzycki
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 24 sierpnia 2012 r.,
sprawy G. W.
skazanego z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego
z dnia 24 października 2011 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego
z dnia 14 lipca 2011 r.,
p o s t a n o w i ł :
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciąża skazanego G. W. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 24 października 2011 r., w sprawie […],
utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 14 lipca 2011 r., wydany w
sprawie […], którym G. W. skazany został za przestępstwo zakwalifikowane z
art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności
z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres trzech lat.
Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść
skazanego wniósł jego obrońcy i, zarzucając „stanowiące bezwzględną
przyczynę odwoławczą uchybienie określone w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z
art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k., polegające na bezzasadnym uznaniu, że wniosek o
ściganie czynu z art. 288 § 1 k.k., pochodzący od pracownika PGE Dystrybucja
W. – T. Sp. Z o.o. – D. B. – pochodzi od osoby uprawnionej, co w konsekwencji
doprowadziło do skazania oskarżonego za czyn ścigany na wniosek
pokrzywdzonego, pomimo braku takiego wniosku pochodzącego od osoby
uprawnionej”, wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie
sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o oddalenie kasacji obrońcy
jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3
k.p.k., i jako taka została oddalona, natomiast skazany G. W. został obciążony
kosztami sądowym postępowania kasacyjnego na podstawie art. 626 § 1
k.p.k., art. 627 k.p.k. i art. 634 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.
W tej sprawie, D. B., pracownik pokrzywdzonej firmy, dwukrotnie
przesłuchiwany (k- 66 t. I oraz k-339 t. II akt sprawy), składając zeznania, w
toku pierwszego przesłuchania złożył także wniosek o ściganie przestępstwa
zarzucanego najpierw podejrzanemu a potem oskarżonemu, które zostało
zakwalifikowane przede wszystkim z art. 288 § 1 k.k. Powoływał się przy tym
na uprawnienie wynikające z decyzji władz (dyrektora) pokrzywdzonej tym
przestępstwem firmy. To uprawnienie nie było kwestionowane przez strony i
w takiej sytuacji procesowej został wydany wyrok skazujący przez Sąd
pierwszej instancji. Zostało ono zakwestionowane dopiero w apelacji,
jednakże bez wykazania, że w tym zakresie oświadczenie D. B. dotyczące
upoważnienia do złożenia w imieniu firmy wniosku o ściganie przestępstwa
popełnionego na szkodę tej firmy było fałszywe, z jednoczesnym
stwierdzeniem, że takie upoważnienie powinno nastąpić w innej formie. Sąd
odwoławczy był władny uznać istnienie po stronie D. B. wystarczającego
upoważnienia (uprawnienia w rozumieniu art. 51 § 1 k.p.k.), gdy z akt sprawy,
i to nie tylko z zeznań tego świadka, wynika, że firma ta zainteresowana była
prowadzeniem postępowania karnego w tej sprawie, ukaraniem sprawcy oraz
uzyskaniem naprawienia wyrządzonej tym przestępstwem szkody.
Wobec powyższego uznać należało, że w tej sprawie wniosek o ściganie
złożyła osoba uprawniona do działania w imieniu pokrzywdzonego
niebędącego osobą fizyczną (art. 51 § 1 k.p.k.), a zatem w postępowaniu tym
nie doszło do naruszenia także przez Sąd odwoławczy art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
w zw. z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k., co czyni kasację obrońcy skazanego G. W.
oczywiście bezzasadną.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w
postanowieniu.