Wyrok z 17 lipca 2025, sygn. VI Ka 338/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 338/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 10 marca 2025 r. w sprawie o sygn. akt II K 1254/23

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonego

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

------------------

--------------------------------------------------

----------------

---------

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

------------------

--------------------------------------------------

--------------

---------

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

------------------------------

--------------------------------------------------------------

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

---------------

------------------------------

--------------------------------------------------------------

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Obrazy przepisów postępowanie, która miała wpływ na treść orzeczenia a konkretnie:

- art. 4 i 410 k.p.k. przez nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, a szczególnie tych, które przemawiały na korzyść oskarżonej

- art. 5 § 2 k.p.k. przez uznanie oskarżonej za winnej mimo niedających się usunąć wątpliwości w kwestii m.in. miejsca przebywania kota po zdarzeniu czy też braku kategoryczności opinii biegłej z zakresu weterynarii

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonej nie zasługiwała na uwzględnienie. Analizując prawidłowości wydanego orzeczenia przez pryzmat argumentacji wyrażonej we wniesionym środku odwoławczym stwierdzić należy, że podnoszony przez apelującego zarzut nie był zasadny.

Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie nie dopuszczając się obrazy przepisów procesowych mogącej rzutować na treść wyroku, a zwłaszcza tych, o których mowa w rozpoznawanej apelacji. Sąd I instancji w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia starannie
i wszechstronnie poddał niezbędnej analizie zebrane dowody i w zgodny ze wskazaniami logiki, wiedzy i życiowego doświadczenia sposób przedstawił, na jakich przesłankach opierał swoje przekonanie o winie i sprawstwie oskarżonej w zakresie przypisanego jej czynu.

Powoływany przez obrońcę oskarżonej art. 4 k.p.k. stanowi, że organy prowadzące postępowanie karne zobowiązane są badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego. Wyrażona w jego treści zasada obiektywizmu nakazuje Sądowi rozpoznającemu sprawę czynić ustalania faktyczne odpowiadające prawdzie, co jest możliwe jedynie w sytuacji gdy analizie poddany zostaje cały materiał dowodowy bez pominięcia jego istotnych części. O braku obiektywizmu możemy mówić w sytuacji, gdy organy procesowe wykonywały czynności procesowe z pewnym osobistym pozytywnym bądź negatywnym nastawieniem, uprzedzeniem, zaś podejmowane w toku postępowania decyzje były stronnicze, bądź gdy przedmiotem oceny i rozważań sądu orzekającego nie był cały zebrany w sprawie materiał dowodowy (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 1978r., IV KR 4/78, OSNKW 1978, Nr 4 - 5, poz. 52; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 1999r., V KKN 459/97, OSN Prok. i Pr.2000, Nr 2, poz. 10). Zauważyć ponadto należy, że zgodnie z treścią powołanego w zarzucie apelacji art. 410 k.p.k. podstawę wyroku stanowić może tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Wydając wyrok Sąd musi opierać się na dowodach przeprowadzonych na rozprawie i to, że nie może on wydawać orzeczenia na podstawie jedynie części ujawnionego materiału dowodowego. Nie stanowi naruszenia art. 410 k.p.k. dokonanie takiej czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie ( vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2002 r., sygn. akt V KKN 34/01, LEX numer 53912). Przepisy te nie zostały naruszone w toku postępowania, na co wprost wskazują pisemne motywy zaskarżonego wyroku przedstawiające przeprowadzony przez Sąd I instancji proces myślowy oparty o wszystkie dowody przeprowadzone na rozprawie głównej i odpowiadający zasadom wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Jak wynika z uzasadnienia wywiedzionej apelacji obrońca oskarżonej w istocie podważa dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów, skupiając się na wykazaniu, że w świetle ujawnionych okoliczności sprawy, nie było możliwości podważenia wiarygodności wyjaśnień oskarżonej. Stanowisko takie nie może zostać jednak zaakceptowane w sytuacji gdy ocena dowodów odpowiadała regułom wynikającym
z treści art. 7 k.p.k.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że wersja zdarzeń przedstawiana przez oskarżoną w toku procesu nie znalazła potwierdzenia w obiektywnych dowodach jak i nie była zgodna z wskazaniami wiedzy, logiki oraz doświadczenia życiowego. Oskarżona konsekwentnie w składanych wyjaśnieniach podnosiła, że jedynie przepędziła kota sąsiadów, który wrócił dopiero po kilku godzinach nosząc ślady obrażeń powstałych w wyniku nieustalonego zdarzenia. Zupełnie niezrozumiałe pozostawało założenie, że zwierzę oddalając się z miejsca zamieszkania wróciło nosząc na sobie ślady ataku. Doznane przez zwierzę obrażenia odpowiadały sposobowi ataku opisywanemu przez świadka P. R., na co wskazali przesłuchana w charakterze świadka K. C. jak również biegły
z zakresu weterynarii w sporządzonych opiniach. Co więcej, w wydanych opiniach jak
i dokumentacji sporządzonej przez weterynarza analiza obrażeń zwierzęcia wyklucza, aby były wynikiem ataku przez inne zwierzę, brak było bowiem śladów zębów czy pazurów. Faktem jest, że biegły wydając opinię bazował jedynie na dokumentacji weterynaryjnej, pomimo tego nie można odmówić wydanej opinii wartości dowodowej. Wbrew twierdzeniom apelującego jednoznacznie potwierdziła ona możliwość powstania obrażeń w sposób przedstawiany w toku procesu przez właściciela zwierzęcia, co pozostaje spójne z treścią zeznań świadka K. C.. Ponadto nie ustalono w toku procesu innego momentu w którym mogłoby dojść do doznania przez kota tak poważnych obrażeń, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd Rejonowy odrzucając wiarygodność wyjaśnień oskarżonej. Na uwagę zasługuje również fakt, że zupełnie nielogiczne pozostawało rzekome rozmawianie N. R.z M. Z.
w obecności oskarżonej, w której to rozmowie miały uzgadniać wspólne ustalanie przebiegu zdarzenia z niekorzyścią dla oskarżonej. Zauważyć należy, że świadkowie
ci w toku procesu nie twierdzili, że widzieli bezpośrednio atak, co podważa ich intencjonalne działanie na niekorzyść oskarżonej. Wiarygodności twierdzeń oskarżonej w omawianym zakresie przeczy również fakt, że zdarzenie miało bardzo dynamiczny charakter, zwierzę krwawiło, potrzebowało pilnej pomocy weterynaryjnej, na miejsce zdarzenia wezwana została Policja. Wyklucza to zaplanowane działanie w celu zaszkodzenia oskarżonej. Również forsowane przez oskarżoną twierdzenia jakoby brak ucieczki kota w sytuacji ataku wykluczał możliwość zadania ich w opisywany przez P. R. sposób były niewiarygodne. Trafnie Sąd Rejonowy dostrzegł, że mocne uderzenie, zwłaszcza w okolice głowy mogło spowodować uraz uniemożliwiający instynktowną ucieczkę zwierzęcia.

W związku z powyższym zaaprobować należy wiarygodność wersji zdarzenia przedstawionej przez świadka P. R.. Spójnie i logicznie podawał on sposób ataku, a ujawnione u posiadanego przez niego kota obrażenia jak wykazano w toku procesu z dużym prawdopodobieństwem mogły nastąpić w wyniku ciosów na jakie konsekwentnie powoływał się w treści składanych zeznań. Częściowo atak oskarżonej na zwierzę potwierdziła również świadek N. R., która choć nie widziała bezpośrednio jego przebiegu, z budynku obserwowała oskarżoną machającą trzymaną w ręku miotłą. Ponadto świadek ta widziała kota bezpośrednio po ataku, co również wyklucza wiarygodność forsowanej przez oskarżoną wersji, jakoby zwierzę doznało obrażeń dużo później, a ona jedynie przepędziła je ze swojej posesji. Również świadek M. Z. potwierdziła doznanie wskazywanych obrażeń przez zwierzę bezpośrednio po zdarzeniu i była świadkiem powstałej tuż po ataku kłótni sąsiedzkiej dotyczącej zdarzenia. Treść jej zeznań potwierdza częściowo, że do wymiany zdań między sąsiadami doszło zaraz po ataku i zdarzenie miało charakter spontaniczny, a nie, jak próbowała wykazać oskarżona, stanowiło zaplanowane działanie na jej szkodę.

Analizując całokształt materiału dowodowego Sąd Rejonowy nie stracił również z pola widzenia, że w miejscu zamieszkania pomiędzy oskarżoną, a świadkami istnieje konflikt sąsiedzki, każdorazowo wnikliwie badał treść relacji poszczególnych świadków. Zauważyć należy, że świadkowie spójnie podkreślali w zeznaniach, że już wcześniej oskarżona miała być niezadowolona z obecności zwierząt w sąsiedztwie, co również częściowo potwierdza, że miała powód aby zaatakować zwierzę. Słusznie również Sąd I instancji odrzucił przy ustaleniu faktów jako nieprzydatne fotografie przedstawiające kota na długo po zdarzeniu. W toku procesu właściciele zwierzęcia wskazywali, że należący do nich kot boryka się dalej z powikłaniami będącymi następstwem przeprowadzonego ataku, jednak nie zeznawali, aby miał mieć problemy z poruszaniem o własnych siłach. Bezsporne jest jednak, że zwierzę doznało w inkryminowanym czasie ustalonych poważnych obrażeń, wynika to wprost
z dokumentacji weterynaryjnej.

Zaznaczyć również należy, iż wynikająca z art. 5 § 2 k.p.k. zasada in dubio pro reo stanowi dyrektywę dla sądu orzekającego, który w przypadku powzięcia niedających się usunąć wątpliwości powinien je rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego. Zasada ta nie odnosi się jednak do wątpliwości, które to strony uważają za nierozstrzygnięte czy niedające się usunąć. Z pisemnych motywów wyroku Sądu Rejonowego nie wynika, aby Sąd ten w toku postępowania powziął jakiekolwiek wątpliwości, których nie dało się usunąć na podstawie dostępnego materiału dowodowego, a zatem przesłanka stosowania reguły z art. 5 § 2 k.p.k. w badanym postępowaniu nie zaistniała.

W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy dysponował rozbieżnymi wersjami zdarzenia czego oczywistą konsekwencją była konieczność odrzucenia jednej z nich.
Wbrew twierdzeniom apelującego materiał dowodowy poddany ocenie spełniającej wszelkie wymogi o jakich stanowi art. 7 k.p.k., dał obiektywne podstawy do odrzucenia wiarygodności wyjaśnień oskarżonej oraz do czynienia ustaleń faktycznych na podstawie innych, powołanych wyżej dowodów, wskazujących na winę i sprawstwo oskarżonej w zakresie przypisanego jej przestępstwa z art. 35 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt.

Wniosek

o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej od stawianego jej zarzutu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Mając na uwadze całą argumentację przedstawioną powyżej skutkującą uznaniem
za chybiony podnoszony w apelacji zarzut, wniosek zawarty w apelacji odnoszący się do zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej był niezasadny.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

5. 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

6.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd Okręgowy utrzymał w mocy w całości zaskarżony wyrok wobec oskarżonej E. B..

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

W sytuacji, gdy zarówno ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwają zastrzeżeń co do ich prawidłowości, gdy wątpliwości nie budzi prawidłowość przyjętej przez Sąd Rejonowy kwalifikacji prawnej przypisanego czynu, a orzeczona kara jest adekwatna do społecznej szkodliwości czynu
i stopnia winy oskarżonej, zaskarżony wyrok jako prawidłowy należało utrzymać w mocy.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach zmiany

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

Bezwzględna przyczyna odwoławcza

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

4.1.

Zasada ne peius

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

--------------

-------------------------------------------------------------------------------------------

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Sąd Odwoławczy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądził oskarżonej E. B. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 320 zł, w tym 300 zł opłaty, której wysokość określono na podstawie art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. opłatach w sprawach karnych oraz ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu odwoławczym w wysokości 20 złotych, zgodnie z regulacją zawartą w § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonej

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Uznanie winy i sprawstwa oskarżonej
w zakresie przypisanego jej czynu.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana