Postanowienie SN z 29 sierpnia 2012, sygn. II KK 200/12
Data orzeczenia
29 sierpnia 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Józef Dołhy
Tagi
POSTANOWIENIE
Dnia 29 sierpnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy
w sprawie G.T.
skazanego z art.191 § 2 kk w zw. z art. 12 kk
prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego
z dnia 16 stycznia 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego
z dnia 7 czerwca 2011 r.,
p o s t a n o w i ł :
na podstawie art. 531 § 1 kpk
1. pozostawić bez rozpoznania kasację wniesioną przez
obrońcę skazanego od wskazanego wyżej prawomocnego
wyroku;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
skazanego
U Z A S A D N I E N I E
Prawomocnym wyrokiem G. T. został skazany za przestępstwo z art. 191 § 2
k.k. w zw. z art. 12 k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym
zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat oraz grzywnę w wysokości 80
stawek dziennych po 20 zł każda.
W kasacji obrońca skazanego podniósł zarzut rażącego naruszenia prawa
materialnego, tj. art. 191 § 2 k.k. i w konkluzji wniósł o uniewinnienie oskarżonego,
ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 maja 2012 r. kasacja
została przyjęta i przekazana do rozpoznania Sądowi Najwyższemu.
W związku z powyższym należy zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 523 § 2
k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego na
karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
Ograniczenie to nie dotyczy tylko sytuacji, gdy kasację wniesiono z powodu
uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub gdy jej autorem jest podmiot
wymieniony w art. 521 k.p.k. (art. 523 § 4 k.p.k.).
Skoro G. T. nie został skazany na bezwzględną karę pozbawienia wolności,
to kasacja obrońcy, jak wskazano wyżej, mogła być wniesiona tylko z powodu
uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. Skarga kasacyjna jednak zarzutu takiego
nie podnosi, w związku z czym uznać ją należy za niedopuszczalną z mocy prawa.
Przewodniczący Wydziału Sądu Okręgowego powinien był, na podstawie art. 530 §
2 k.p.k., odmówić przyjęcia kasacji.
W świetle powyższego, dostrzegając, że kasacja nie odpowiada przepisom
wymienionym w art. 530 § 2 k.p.k., Sąd Najwyższy zobligowany był do
pozostawienia jej bez rozpoznania (art. 531 § 1 k.p.k.).