Wyrok z 29 lipca 2025, sygn. VI Ka 412/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 412/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 9 kwietnia 2025r. w sprawie II K 706/24

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na jego treść, polegający na mylnym uznaniu, iż oskarżony M. U. wyczerpał znamiona przestępstwa opisanego w art. 191 § la k.k., w sytuacji gdy z okoliczności sprawy oraz całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie wynika aby oskarżony swoim działaniem dopuścił się wyczerpania ustawowych znamion zarzucanego mu występku,

2. obraza przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia w postaci art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i 92 k.p.k., poprzez:

2.1. dowolną a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego poprzez

nieuzasadnione przyjęcie za prawdziwe zeznania świadka J. D., który wprost zeznał, że sporządził opinię zleconą przez oskarżonego celem przeprowadzenia remontu ale gdyby wiedział, iż skutkiem tej opinii będzie nakazanie pokrzywdzonym wygaszenie pieca to opinia byłaby innej treści co świadczy o poświadczeniu nieprawdy przez tego świadka

2.2. dowolną a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że opinia sporządzona przez J. D., w której jednoznacznie stwierdzono, że przewód kominowy jest nieszczelny na całej długości, nie wskazywała na bezpośrednie zagrożenie życia osób przebywających w pomieszczeniach w których był ten przewód, podczas gdy korzystanie z nieszczelnego przewodu kominowego jest zabronione przepisami prawa właśnie z uwagi na realne zagrożenie życia i zdrowia oraz realne zagrożenie pożarem,

2.3. przekroczenie zasad swobodnej oceny materiału dowodowego oraz zasad logicznego rozumowania i pominięcie faktu, że to właśnie opinia J. D. była podstawą wydania postanowienia przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego o zakazie korzystania z nieruchomości oraz była podstawą kilkukrotnych interwencji 'straży pożarnej oraz policji z kategorycznym nakazem wygaszenia pieca i zakazem korzystania

z nieszczelnego przewodu kominowego,

2.4. przekroczenie zasad swobodnej oceny materiału dowodowego oraz zasad logicznego rozumowania i pominięcie faktu, że treść opinii sporządzonej przez J. D.wyczerpywała ustawowe znamiona braku możliwości korzystania z nieszczelnych na całej długości przewodów kominowych co wprost wynika z ustawy prawo budowlane oraz z § 140 i n. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny budynki i ich usytuowanie (tj. z dnia 15 kwietnia 2022 r., Dz.U. z 2022 r. poz.1225),

2.5. przekroczenie zasad swobodnej oceny materiału dowodowego oraz zasad logicznego rozumowania i pominięcie faktu, że z treści opinii sporządzonej przez J. D.wprost wynikało, iż wymagana jest naprawa przedmiotowego przewodu kominowego, którą uniemożliwiały pokrzywdzone poprzez zamknięcie nieruchomości i nie dopuszczenie do tegoż przewodu oskarżonego i jednoczesne korzystanie z nieszczelnego na całej długości przewodu kominowego co doprowadziło do siłowego odłączenia pieca poprzez odcięcie rury dymowej co było spowodowane obawą o utratę życia lub zdrowia pokrzywdzonych oraz obawą o wywołanie pożaru,

2.6. przekroczenie zasad swobodnej oceny materiału dowodowego oraz zasad logicznego rozumowania i pominięcie faktu, że oskarżony z zawodu jest architektem i ma o tym, iż stwierdzona pisemnie nieszczelność przewodu kominowego na całej długości jest bezpośrednim zagrożeniem dla życia zdrowia oraz stanowi zagrożenie pożarowe a brak możliwości naprawy tego przewodu utożsamiał z realnym zagrożeniem dla poszkodowanych i działał w obawie, że w przypadku ziszczenia się tego zagrożenia będzie odpowiadał z art. 160 k.k.

2.7. pominięcie faktu, że zgonie z art. 70 ust. 1 prawa budowlanego właściciel

lub zarządcą obiektu ma obowiązek w czasie lub bezpośrednio po przeprowadzonej:

kontroli o której mowa art. 62 ust. 1 pkt. 1-4 usunąć stwierdzone uszkodzenia oraz usunąć braki które mogły spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi,

bezpieczeństwa mienia bądź środowiska, a w szczególności katastrofę budowlaną,

pożar, wybuch w tym nie uwzględnienie faktu, że przepisy prawa budowlanego nie

określają że najpierw należy uzyskać opinię lub decyzję nadzoru budowlanego tylko

nadkładają obwiązek bezzwłocznego ucięcia zagrożenia, co bezpośrednio

uniemożliwiały oskarżycielki posiłkowe i ich rodziny,

2.8. przekroczenie zasad swobodnej oceny materiału dowodowego oraz zasad logicznego rozumowania i pominięcie faktu, że pokrzywdzone konsekwentnie wprowadzały oskarżonego w błąd, że po zakończeniu okresu wypowiedzenia się wyprowadzą, a jeżeli oskarżony wraz z pozostałymi współwłaścicielami, nie dochowa ustawowego sześciomiesięcznego terminu na wprowadzenie się do przedmiotowej nieruchomości to będą dochodzić odszkodowania oraz uprawnienie powrotu do opuszczonych mieszkań, czym wprowadziły oskarżonego w błąd, skutkujący zleceniem odcięcia wody z uzasadnieniem, że przedmiotowa nieruchomość będzie poddana gruntownemu remontowi, gdyż w dacie zlecenia nikt tam nie zamieszkiwał na stałe,

2.9. przekroczenie zasad swobodnej oceny materiału dowodowego oraz zasad logicznego rozumowania i uznanie, że skoro pokrzywdzone nie opuściły lokali po okresie wypowiedzenia, to oskarżony nie miał zamiaru modernizacji polegającej na rozdzieleniu liczników a jego intencją było istotne utrudnianie korzystania z zajmowanych lokali, podczas gdy zamierzenie to nie mogło być zrealizowane z uwagi na zamknięcie nieruchomości przed oskarżonym.

3. obraza przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia w postaci art. 5 § 2 k.p.k. poprzez pominięcie:

3.1. faktu, że zgodnie z przepisami obowiązującego prawa oraz z normami polskimi nie

można korzystać z komina, który został określony jako: „nieszczelny na całej długości”

z uwagi na to, że warunki wpływające na możliwość zaczadzenia są tak zmienne,

iż korzystanie z nieszczelnego komina może być groźne w każdej chwili;

3.2. pominięcia faktu, że przedmiotowa opinia była podstawą do wydania zakazu

użytkowania nieruchomości jak również podstawą interwencji straży pożarnej

oraz policji;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zawarte w apelacji zarzuty są bezzasadne w stopniu oczywistym. Opisane w treści zaskarżonego wyroku działania oskarżonego, sprowadzające się do uszkodzenia rury dymowej, łączącej piec z przewodem dymowym oraz do odcięcia pokrzywdzonym dostępu do wody maja charakter niesporny, bo zostały one przez poskarżonego przyznane. Spornym jest cel owych działań w zakresie uszkodzenia rury dymowej i poziom świadomości M. U. w zakresie skutków odcięcia dopływu wody. Pierwszego z wymienionych zagadnień dotyczą zarzuty 2.1-2.7 i 3.1 oraz 3.2. Ich autorka suponuje, jakoby oskarżony, za pomocą młotka, uszkodził przedmiotową rurę w interesie pokrzywdzonych jedynie po to, by uchronić ich przed skutkami wadliwie działającego przewodu dymowego. Stanowisko takie jest jednak zupełnie nieracjonalne i to kilku powodów. Przede wszystkim zważyć należy, że uszkodzenie, do jakiego doszło nie spowodowało- bo spowodować nie mogło- zaniechania korzystania z pieca, zostało bowiem stosunkowo szybko przez pokrzywdzonych usunięte. W efekcie nadal korzystali oni zarówno z pieca, jak i przewodu dymowego. Oskarżony, jako osoba dorosła i w pełni poczytalna oczywiście wiedział, że dokonane przezeń uszkodzenie z łatwością może być usunięte a co za tym idzie celem jego działania z pewnością nie była troska o zdrowie pokrzywdzonych. Jako właściciel obiektu mógł on bez przeszkód zgłosić usterkę przewodu dymowego właściwemu organowi nadzoru budowlanemu a w przypadku gdyby pokrzywdzeni istotnie nie byli zainteresowani naprawą, M. U. mógł bez najmniejszych przeszkód zainicjować postępowanie administracyjne w zakresie, określonym w art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Jeśli dodatkowo zważyć, że w omawianej materii zwrócił się on do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dopiero w dniu 24 czerwca 2024r. a zatem po upływie kilku miesięcy od inkryminowanego działania, to siłowe uszkodzenie rury dymowej miało na celu wyłącznie zmuszenie pokrzywdzonych do opuszczenia zajmowanego przez nich lokalu mieszkalnego. Uwypuklić należy, że spór oskarżonego z pokrzywdzonymi na tle ich zamieszkiwania w stanowiącej własność M. U. nieruchomości trwał od końca 2020r., zaś wiedzę o złym stanie przewodu dymowego oskarżony posiadał co najmniej na kilka miesięcy przed zdarzeniem. Fakt, że zdecydował się on na uszkodzenie rury w trakcie sezonu grzewczego, nie zaś w okresie sezon ten poprzedzający stanowi kolejny dowód, wskazujący na rzeczywisty cel jego działań, jakim było doprowadzenie do opróżnienia przez pokrzywdzonych zajmowanego przez nich lokalu mieszkalnego. Przedstawiane w apelacji argumenty w ogóle nie odnoszą się do tej problematyki a jest ona przecież kluczowa z punktu widzenia oceny zasadności przedstawionego oskarżonemu zarzutu. Skoro zatem M. U. miał świadomość wadliwego działania przewodu dymowego, to powinien on swoją wiedzę przekazać pokrzywdzonym (w przypadku braku po ich stronie zainteresowania mógł zrobić to na piśmie) a w razie braku reakcji na to- przed rozpoczęciem sezonu grzewczego lub nawet w jego trakcie zawiadomić właściwy organ nadzoru budowlanego. Siłowe uszkodzenie rury w szczytowym okresie sezonu grzewczego w sposób, jaki żadną miarą nie uniemożliwiał trwałego korzystania z komina i pieca to bez wątpienia przemoc stosowana wobec rzeczy, stanowiąca pośrednie oddziaływanie na człowieka w celu istotnego utrudniania innej osobie korzystania z zajmowanego lokalu mieszkalnego i skutek taki niosące. Zachowanie to wyczerpuje zatem zespół ustawowych znamion, opisanych w art. 191 § 1a k.k.

Drugie z rozważanych zagadnień zostało opisane w zarzutach 2.8 i 2.9. W tym zakresie argumentacja obrońcy ukierunkowana jest na brak wiedzy oskarżonego co do faktu zamieszkiwania pokrzywdzonych w czasie odcinania dopływu wody, warunkowana ich wcześniejszymi deklaracjami wyprowadzenia się. Taki brak wiedzy nie miał jednak miejsca, co wprost wynika z wiarygodnych i niekwestionowanych w tym zakresie przez obrońcę zeznań W. C.. To jemu bowiem oskarżony przekazał informację, jakoby lokal nie był zamieszkały, jednakże spostrzeżenia pracowników przedsiębiorstwa wodociągowego informacji tej wprost zaprzeczyły. Słusznie Sąd Rejonowy zwrócił uwagę na rozbieżności wyjaśnień oskarżonego z treścią wypowiedzenia umowy na dostawę wody, co wprost wskazuje, że celem działania sprawcy nie była ani przebudowa sieci wodociągowej, ani też jej remont a jedynie wyegzekwowanie złożonego pokrzywdzonym wypowiedzenia umowy najmu. Jeśli dodać, że M. U. miał pełna świadomość tego, że pokrzywdzeni nie mają zamiaru się wyprowadzić, to sugestie o jego domniemaniu, że przedmiotowy lokal pozostaje pusty są oczywiście nieprawdziwe. Słusznie w tej sytuacji Sąd Rejonowy odmówił przydania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego i słusznie ustalił jego sprawstwo i winę w zakresie występku z art. 191 § 1a k.k. także w odniesieniu do odcięcia pokrzywdzonym dostępu do wody.

Zarzut 1 jest niezrozumiały i stanowi, jak się wydaje konkluzje pozostałych zarzutów. W odniesieniu do niego zastosowanie mają przedstawione wyżej rozważania, jakie dotyczą pozostałych zarzutów. Bez wątpienia jedynym celem działania sprawcy było zmuszenie pokrzywdzonych do opuszczenia zajmowanego przez nich lokalu mieszkalnego a środkiem do jego realizacji było stosowanie przemocy wobec rzeczy w sposób istotnie utrudniający pokrzywdzonym korzystanie z tego lokalu, poprzez odcięcie mediów. Sąd Rejonowy ustrzegł się zatem zarówno błędu w ustaleniach faktycznych, jak i obrazy prawa materialnego, prawidłowo kwalifikując zachowanie się oskarżonego.

Wniosek

zmiana wyroku w całości i uniewinnienie oskarżonego od stawianych mu zarzutów albo o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Podniesione w apelacji zarzuty nie okazały się zasadne a co za tym idzie również zawarte w niej, korelujące z zarzutami wnioski zasadne nie są.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

0.1Zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy w całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wyrok Sądu I instancji jest wolny w tym zakresie od uchybień, opisanych w apelacjach i nie zawiera on również uchybień, o jakich mowa w art. 439 kpk i art. 440 kpk.. Wymierzona kara jest najłagodniejszą tak co do rodzaju, jak i wysokości a co za tym idzie jej ewentualne złagodzenie nie jest prawnie możliwe. Uwzględnia ona prawidłowo ustalony przez Sąd Rejonowy katalog okoliczności łagodzących, w tym szeroko i trafnie opisana w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku postawę pokrzywdzonych.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

Przyczyny zmiany zaskarżonego wyroku podane zostały wyżej.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Podstawą zasądzenia od oskarżonego na rzecz oskarżycieli posiłkowych należności z tytułu zastępstwa procesowego jest art. 634 kpk w zw. z art. 627 kpk.

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach procesu za postępowanie odwoławcze stanowi przepis art. 636 § 1 k.p.k. Sąd nie stwierdził podstaw faktycznych, uzasadniających odstąpienie od obciążania oskarżonego tymi należnościami.

7.  PODPIS

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana