Postanowienie SN z 13 września 2012, sygn. III KZ 68/12
Data orzeczenia
13 września 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Dorota Rysińska
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 13 września 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dorota Rysińska
w sprawie z wniosku R. R.
o wznowienie postępowania
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 września 2012 r.
zażalenia wnioskodawcy na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego
Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego z dnia 25 czerwca 2012 r.
w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania
postanowił:
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem, na podstawie art. 545 § 1 w zw. z art. 530 §
2 k.p.k., odmówiono przyjęcia wniosku R. R. o wznowienie postępowania po
stwierdzeniu zachodzącej w art. 120 § 2 k.p.k. okoliczności, przejawiającej się
w tym, że wnioskodawca, pomimo wezwania, nie uzupełnił w terminie braku
formalnego wniosku, przez jego sporządzenie i podpisanie przez adwokata.
W zażaleniu złożonym na powyższe zarządzenie wnioskodawca zarzuca
obrazę wymienionych wyżej przepisów prawa, w szczególności jednak
podnosi naruszenie unormowania art. 140 k.p.k. Twierdzi bowiem, że
wezwanie go do uzupełnienia braku formalnego jego osobistego wniosku o
wznowienie postępowania, choć prawidłowe, nie było jednak wystarczające.
Jego zdaniem, wezwanie to powinno zostać doręczone również jego obrońcy,
który miałby możliwość uzupełnienia braku niezależnie od samego skazanego.
2
Skutkiem tego uchybienia, zdaniem skarżącego, doszło do przedwczesnej
odmowy przyjęcia wniosku, co uzasadnia uchylenie zaskarżonego zarządzenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie jest bezzasadne i jako takie nie może być uwzględnione.
Wywód tego środka opiera się na całkowitym nieporozumieniu,
wynikającym prawdopodobnie z przeświadczenia skarżącego, że wyznaczony
w postępowaniu o wznowienie, na jego wniosek, obrońca z urzędu (inny
bowiem nie występował na obecnym etapie postępowania) nadal może i
powinien wykonywać czynności na jego rzecz. Jest to jednak przekonanie
zupełnie nieuprawnione. Przepis art. 84 § 3 k.p.k., stanowiący tu podstawę
wyznaczenia obrońcy z urzędu, jednoznacznie bowiem przesądza, że
oczekiwane przez skarżącego uprawnienie obrońcy, wyznaczonego do
ewentualnego sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania, aktualizuje
się dopiero z momentem wniesienia wniosku o wznowienie postępowania.
Dopiero w tak wszczętym i toczącym się postępowaniu obrońca ma prawo
wziąć udział, a co za tym idzie, istnieje podstawa do uruchomienia dyspozycji
art. 140 k.p.k.
Tymczasem, z przebiegu podjętych w niniejszej sprawie czynności
wynika, że wyznaczony, na podstawie art. 84 § 3 k.p.k., obrońca z urzędu
poinformował sąd na piśmie, że nie znalazł podstaw do wystąpienia z
wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie R. R. Wykonał zatem
czynność, do której został zobowiązany i do której podjęcia miał zgodnie z
cytowanym przepisem prawo, kończąc w ten sposób swój udział w dalej
podejmowanych czynnościach procesowych. Nie było zatem żadnych podstaw
do doręczania mu wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku o
wznowienie, sporządzonego przez wnioskodawcę osobiście. Zresztą trzeba
zauważyć, że w kwestii uzupełnienia tego braku obrońca przecież się już
wypowiedział, zajmując na piśmie negatywne stanowisko co do wystąpienia z
wnioskiem o wznowienie postępowania.
3
Wykonanie czynności zmierzających do uzupełnienia omawianego
braku formalnego wniosku skazanego nie budzi zatem żadnych zastrzeżeń w
świetle treści art. 120 § 1 i 2 k.p.k., jak również wskazanego w zażaleniu art.
140 k.p.k. Wyłącznie od skazanego zależało, czy ów brak formalny uzupełni
we własnym zakresie, przy pomocy obrońcy ustanowionego z wyboru.
Z tych względów, nie znajdując podstaw do podważenia zaskarżonej
decyzji, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.. Wyłącznie od skazanego zależało, czy ów brak formalny uzupełni
we własnym zakresie, przy pomocy obrońcy ustanowionego z wyboru.
Z tych względów, nie znajdując podstaw do podważenia zaskarżonej
decyzji, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.