Postanowienie SN z 25 września 2012, sygn. IV KK 220/12
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną
Typ sprawy
sprawa karna
Etap
postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Tematy
prawo karne
Role w sprawie
oskarżony
oskarżyciel posiłkowy
prokurator
Data orzeczenia
25 września 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Wiesław Kozielewicz
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
POSTANOWIENIE
Dnia 25 września 2012 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie – Izba Karna na posiedzeniu
w składzie następującym:
SSN Wiesław Kozielewicz
po rozpoznaniu w dniu 25 września 2012 r.,
sprawy H. D.
oskarżonego z art. 296 § 1 k.k.
z powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego
A.K.
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 8 marca 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego
z dnia 6 października 2011 r.,
oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami
sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża oskarżyciela
posiłkowego A. K.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 6 października 2011 r., uniewinnił H. D. od
zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 296 § 1 k.k. polegającego na tym, że w dniu
22 sierpnia 1995 roku w K. będąc pełnomocnikiem Przedsiębiorstwa
Zagranicznego „C.”, nadużywając posiadanych uprawnień, wyrządził znaczną
szkodę w majątku tego podmiotu gospodarczego zbywając zespół pompowy
„WOMA” o numerze fabrycznym /…/ wartości 379.578 złotych, za kwotę 85.000
złotych.
Sąd Apelacyjny, po rozpoznaniu apelacji prokuratora i pełnomocnika
oskarżyciela posiłkowego A. K., wyrokiem z dnia 8 marca 2012 r., , utrzymał w
mocy zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego z dnia 6 października 2011 r.
2
Od w/w wyroku Sądu Apelacyjnego kasację złożył pełnomocnik oskarżyciela
posiłkowego A. K.
Zarzucił w kasacji rażące naruszenie prawa mające wpływ na treść
zaskarżonego wyroku a to:
I. przepisu art. 2 § 1 pkt. 3 k.p.k. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji
Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka
i podstawowych wolności przez ich niewłaściwe zastosowanie i przez przyjęcie,
że dyrektywa pospiesznego prowadzenia postępowania przemawiała za
odmową wydania orzeczenia kasatoryjnego w sprawie, pomimo oczywistego
istnienia takiej potrzeby, co w sposób rażący godzi w interesy oskarżyciela
posiłkowego;
a ponadto:
II. przepisów postępowania a to:
1. przepisu art. 452 § 1 k.p.k. poprzez poczynienie własnych ustaleń w
zakresie stanu faktycznego i w efekcie ponowne rozpoznanie sprawy zamiast
przeprowadzenia kontroli instancyjnej orzeczenia wydanego przez Sąd Okręgowy;
2. przepisu art. 4 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. przez nieuwzględnienie w
analizie materiału dowodowego okoliczności świadczących o popełnieniu przez
oskarżonego zarzuconego mu czynu, nie wskazanie z jakich przyczyn okoliczności
te nie zostały wzięte pod uwagę, a nadanie nadmiernego opacznego znaczenia
okolicznościom mającym przemawiać na korzyść oskarżonego;
3. przepisu art. 7 k.p.k. przez dokonywanie ustaleń faktycznych wbrew treści
zebranego w sprawie materiału dowodowego na podstawie wyjaśnień
oskarżonego, a wbrew dowodom w postaci dokumentów odbierających
wiarygodność tym ustaleniom oraz treści uzasadnienia wyroku Sądu I instancji,
zawierającego błędne ustalenia, co było podstawą szczegółowych zarzutów
apelacyjnych
- co w konsekwencji doprowadziło do dokonania przez Sąd Apelacyjny błędnych
ustaleń po stronie stanu faktycznego i prawnego, a w konsekwencji istotnymi
nieprawidłowościami procesu kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku Sądu
Okręgowego;
III. przepisów prawa materialnego, a to art. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o
zasadach prowadzenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności
gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby
3
prawne i fizyczne, (tekst jednolity Dz. U. z 1989 r. Nr 27, poz. 148), przepisu
art. 861 k.c., polegające na utożsamieniu konstrukcji „przedsiębiorstwa
zagranicznego”, w rozumieniu wyżej powołanej ustawy, z podmiotami
prowadzącymi to przedsiębiorstwo, co w konsekwencji doprowadziło do
ustalenia, że maszyna WOMA stanowiła własność spółki cywilnej
Przedsiębiorstwo Zagraniczne C. S. D., A. K., a oskarżony miał sądzić, iż S. D.
i H. O. są uprawnieni do dysponowania majątkiem używanym przez
Przedsiębiorstwa Zagranicznego C. podczas gdy, maszyna WOMA nigdy nie
stanowiła wkładu do spółki cywilnej.
i wniósł:
-w przypadku uwzględnienia zarzutu wskazanego w punkcie I. o uchylenie
wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 18 marca 2012 r. przekazanie mu sprawy do
ponownego rozpoznania,
-w przypadku uwzględnienia któregoś z zarzutów wskazanych w punkcie II lub
III, o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 18 marca 2012 r., oraz
wyroku Sądu Okręgowego z dnia 6 października 2011 r., i przekazanie sprawy
temu ostatniemu Sądowi do ponownego rozpoznania.
W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Prokuratury Apelacyjnej
wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej (k. 21 – 24 akt SN).
W piśmie z dnia 1 września 2012 r., oskarżyciel posiłkowy A. K. kwestionuje
stwierdzenia z odpowiedzi na kasację (k. 26 – 28 akt SN).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest bezzasadna w stopniu określonym w art. 535 § 3 k.p.k.
Stwierdzić należy, że podniesione w kasacji zarzuty naruszenia przepisów art. 4
k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. jawią się jako oczywiście bezzasadne.
Wywody zawarte w kasacji skierowane są przy tym przeciwko ocenie
poszczególnych dowodów i ustaleniom faktycznym dokonanym przez sąd pierwszej
instancji i zaakceptowanym przez sąd odwoławczy. Skarżący nie dostrzega, że
kasacja jako nadzwyczajny środek zaskarżenia nie jest środkiem odwoławczym
kierowanym do sądu kolejnej instancji. Sąd Najwyższy wielokrotnie w
publikowanych orzeczeniach stwierdzał, że podstawy kasacji nie obejmują prawnej
możliwości polemiki z sądową oceną dowodów. W zasadzie za niedopuszczalne
uznać trzeba kwestionowanie w kasacji oceny dowodów i prawidłowości
dokonanych ustaleń faktycznych, nawet wtedy, gdy formalnie zarzut wskazuje na
4
naruszenie przepisów prawa procesowego. Należy też wskazać, że naruszenie art.
4 k.p.k. statuującego zasadę obiektywizmu, nie może ze względu na stopień
ogólności tego przepisu stanowić samodzielnej podstawy kasacji. Za chybiony
uznać także należy zarzut obrazy przepisu art. 452 § 1 k.p.k., w sytuacji, gdy sąd
odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego. Dokonana zaś przez
Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu zaskarżonego odmienna ocena co do niektórych
fragmentów ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może być
uznana za taką obrazę.
Za oczywiście bezzasadny należy również uznać zarzut opisany w pkt I
kasacji. Sąd Najwyższy w pełni podziela ocenę tego zarzutu zawartą w pisemnej
odpowiedzi na kasację (s. 6 tego pisma procesowego) i nie widząc potrzeby jej
powtarzania odsyła w tej części do jej treści.
Zarzut podniesiony w pkt III kasacji (obraza wskazywanych przepisów prawa
materialnego), należy ocenić, jako próbę „obejścia” ustawowego ograniczenia
zakresu kasacji, iż nie może być ona oparta na zarzucie błędu w ustaleniach
faktycznych. Ten zarzut kasacyjny oraz jego uzasadnienie, to w istocie zarzut tej
właśnie kategorii, który zmierza do podważenia ustaleń faktycznych Sądów, ale nie
jest to już kwestia naruszenia prawa. Tym samym w ogóle, także pod pozorem
zarzutu obrazy prawa materialnego, nie może być on skutecznie podnoszony w
kasacji.
Kierując się powyższym Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. orzekł jak
w postanowieniu.. orzekł jak
w postanowieniu.