sygn. V KO 51/12 26 września 2012 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 26 września 2012, sygn. V KO 51/12

Data orzeczenia 26 września 2012
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Krzysztof Cesarz
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KO 51/12
POSTANOWIENIE
Dnia 26 września 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Małgorzata Gierszon
SSN Kazimierz Klugiewicz
w sprawie z zażalenia W. W.
na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej
z dnia 18 czerwca 2012r.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 26 września 2012r.,
wniosku Sądu Rejonowego w X. zawartego w postanowieniu
z dnia 30 lipca 2012r.,
o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu,
na podstawie art. 93 § 1 k.p.k.
postanowił:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
Prokurator Prokuratury Rejonowej postanowieniem z dnia 18.06.2012 r.
odmówił wszczęcia śledztwa w sprawach:
I. niedopełnienia w okresie od dnia 20 stycznia 2011 r. do dnia 09
sierpnia 2011 r. w L. obowiązków przez Sędziego Sądu Rejonowego
w X. prowadzącego postępowanie […] 1052/10, poprzez zaniechanie
zawiadomienia organów ścigania o popełnieniu w toku tego
postępowania przestępstwa ściganego z urzędu, to jest o czyn z art.
2
231 § 1 k.k. wobec stwierdzenia braku znamion czynu zabronionego,
to jest na podstawie przepisu art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.;
II. niedopełnienia w dniu 06 marca 2012 r. w L. obowiązków przez
Sędziów Sądu Rejonowego w X. orzekających w sprawie […] 430/12,
poprzez nieuwzględnienie wniosku W. W. o wyłączenie Sędziego
prowadzącego sprawę […];
III. 1052/10, to jest o czyn z art. 231 § 1 k.k. wobec stwierdzenia braku
znamion czynu zabronionego, to jest na podstawie przepisu art. 17 §
1 pkt 2 k.p.k.;
IV. niedopełnienia w dniu 09 listopada 2012 r. w L. obowiązków przez
Prezesa Sądu Okręgowego w X. w toku sprawy […] 43/11 w związku
z niewłaściwym rozpoznaniem skargi W. W. na Sędziego Sądu
Rejonowego w X. prowadzącego postępowanie […] 1052/10, to jest to
czyn z art. 231 § 1 k.k. wobec stwierdzenia braku znamion czynu
zabronionego, to jest na podstawie przepisu art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.
Wystąpienie zostało umotywowane tym, że sędziowie, którzy mieli nie
dopełnić obowiązków i przez to wyczerpać znamiona czynów z art. 231 § 2 k.k.,
pełnią funkcje orzecznicze w wydziale cywilnym Sądu właściwego (czterech
sędziów), zaś kolejny sędzia – prezes Sądu Okręgowego w X. jest zwierzchnikiem
służbowym również sędziów Sądu Rejonowego w X. W odbiorze społecznym są to
okoliczności, które mogą „rzutować na swobodę i obiektywizm orzekania”.
Powołano się także na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2007 r.,
IV Ko 110/07 (OSNKW-R 2007, poz. 2932), w którym stwierdzono, że swoboda
orzekania może być zagrożona, gdy „stroną w procesie karnym jest sędzia
właściwego do rozpoznania sprawy sądu lub sądu nad nim przełożonego”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wystąpienie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim stwierdzić należy, że sędziowie, których dotyczyły zarzuty
W. W., nie są stronami w niniejszym postępowaniu. W szczególności, nie toczyło
się przeciwko nim postępowanie karne. Nie zostało przecież wydane przez
uprawniony organ zezwolenie na pociągnięcie tych sędziów do odpowiedzialności
karnej. Prokurator ograniczył się do czynności sprawdzających, podjętych na
podstawie art. 307 § 1 k.p.k.
3
Rozpoznając zażalenie Sąd właściwy nie będzie więc władny do badania
zasadności zarzutów stawianych sędziom przez W. W. Sąd wypowie się jedynie,
czy: zachowanie sędziego powstrzymującego się od zajmowania stanowiska przed
zakończeniem procesu (zarzut I), czynności procesowe (zarzut II) oraz nadzorcze
(zarzut III) mogły być zaskarżone przez W. W., a jeśli tak to w jakim trybie i na jakim
etapie postępowania cywilnego i czy to nastąpiło, oraz czy stronie niezadowolonej z
takiej postawy sędziego i z treści tych czynności przysługuje prawo do dążenia do
ich weryfikacji przez orzeczenia podejmowane w postępowaniu karnym. Sąd nie
będzie więc uprawniony do rozstrzygania, czy określeni sędziowie wypełnili
znamiona jakiegokolwiek czynu zabronionego.
Dlatego nie wchodzi w rachubę obawa, w szczególności w odbiorze
społecznym, o zagrożeniu obiektywizmu (bezstronności) orzekania sędziego Sądu
właściwego i, przez to, podstawy do uwzględnienia wniosku.