Postanowienie SN z 27 września 2012, sygn. SDI 22/12
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono kasację
Typ sprawy
sprawa wykroczeniowa
Etap
postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
obwiniony
pokrzywdzony
Skarb Państwa
biegły
Data orzeczenia
27 września 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział VI
Przewodniczący
SSN Andrzej Siuchniński
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 27 września 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący)
SSN Barbara Skoczkowska
SSN Włodzimierz Wróbel
Protokolant : Anna Kuras
przy udziale Zastępcy Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej
lekarza dentysty W. M.
w sprawie lekarza dentysty K. N.
obwinionego z art. 53 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich
w zw. z art. 8 Kodeksu Etyki Lekarskiej
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie
w dniu 27 września 2012 r.,
kasacji, wniesionej przez pełnomocnika pokrzywdzonej B. T.
od orzeczenia Naczelnego Sądu Lekarskiego
z dnia 17 listopada 2011 r.,
utrzymującego w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu Lekarskiego
z dnia 25 marca 2011 r
postanowił:
1. oddalić kasację;
2. zwolnić pokrzywdzoną B. T. od ponoszenia kosztów
postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa, a w
konsekwencji nakazać zwrot kwoty 750 (słownie: siedemset
pięćdziesiąt) złotych, wniesionych przez nią tytułem opłaty od
kasacji.
UZASADNIENIE
Lekarz dentysta K.N. orzeczeniem Okręgowego Sądu Lekarskiego z dnia 25
marca 2011 r., został uznany za winnego tego, że w dniach od 3 lipca do 1 sierpnia
2009 r. w gabinecie stomatologicznym „P.-D./…/”, nie wykazując należytej
2
staranności w postępowaniu diagnostycznym i leczniczym, nieprawidłowo
zaplanował i wykonał uzupełnienie protetyczne u pacjentki B. T., tj. przewinienia
dyscyplinarnego, określonego w art. 53 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach
lekarskich (Dz. U. z 2009 r., Nr 219, poz. 1708 ze zm.) w zw. z art. 8 Kodeksu Etyki
Lekarskiej i za to została mu wymierzona kara dyscyplinarna upomnienia.
Odwołanie od tego orzeczenia wniosła pokrzywdzona B. T., wnioskując o
zmianę zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej kary dyscyplinarnej i
wymierzenie obwinionemu kary nagany.
Naczelny Sąd Lekarski Naczelnej Izby Lekarskiej orzeczeniem z dnia 17
listopada 2011 r., utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Sądu pierwszej
instancji.
Od orzeczenia Sądu ad quem kasację wniósł pełnomocnik pokrzywdzonej,
podnosząc zarzut niewspółmierności orzeczonej kary oraz zarzut naruszenia prawa
procesowego, tj. art. 7 k.p.k., które mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego
orzeczenia poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażające
się w daniu wiary twierdzeniom obwinionego, że przed przystąpieniem do leczenia
pokrzywdzonej przeprowadził analizę stanu jej uzębienia, także na podstawie
zdjęcia RTG.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o zmianę
orzeczenia Naczelnego Sądu Lekarskiego w zaskarżonym zakresie i orzeczenie w
stosunku do obwinionego kary nagany.
Obwiniony K. N. w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Na wstępie należy zaznaczyć, że zarzut obrazy art. 7 k.p.k., stawiany
orzeczeniu Sądu drugiej instancji, może być skutecznie podnoszony o tyle, o ile
Sąd ad quem dokonał zmiany ustaleń faktycznych w wyniku własnej oceny
dowodów.
Taka sytuacja nie zaistniała. Kasacja obrońcy pokrzywdzonej, która w
omawianym zakresie sprowadza się jedynie do kwestionowania ustaleń
faktycznych, poczynionych przez Sąd pierwszej instancji, nie wykazując wadliwości
w rozumowaniu Sądu ad quem, które wskazywałyby na wadliwość weryfikacji
sposobu oceny materiału dowodowego.
3
W świetle zaś dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, za nietrafny
należało uznać zarzut rażącej niewspółmierności kary. Przypisane obwinionemu
przewinienie dyscyplinarne miało charakter skutkowy tylko w zakresie
nieprawidłowości wykonania zabiegu protetycznego. Nie przypisano mu natomiast
zawinienia w zakresie dolegliwości odczuwanych przez pokrzywdzoną. Tymczasem
to one, a nie wskazywane przez skarżącego zaniedbania w prowadzeniu
dokumentacji medycznej przez obwinionego, miałyby doniosłe znaczenie dla
określenia wagi czynu, którego ładunek społecznej szkodliwości mógłby wówczas
uzasadniać wymierzenie kary surowszej.
Zagadnienie to jednak nie mogło być przedmiotem rozpoznania w
postępowaniu kasacyjnym, które dotyczy wyłącznie sfery normatywnej, tj.
poprawności zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego, a nie
dokonywaniu ustaleń faktycznych, czy choćby ich weryfikacji. Z tego względu
kwestia dalszych skutków czynu obwinionego powinna była zostać podniesiona w
odwołaniu (np. jako naruszenie art. 201 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 112
pkt 1 u.i.l. poprzez oparcie ustaleń faktycznych na niepełnej opinii biegłego), co
obligowałoby wówczas Sąd drugiej instancji do zajęcia stanowiska w ramach
kontroli poprawności oceny dowodów, dokonanej w pierwszej instancji, zgodnie ze
standardami kontroli instancyjnej, określonymi w art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3
k.p.k., a przez to umożliwiałoby pośrednią kontrolę w drodze kasacji także i tego
zagadnienia.
Jednak wobec braku zaskarżenia orzeczenia Sądu pierwszej instancji w
zakresie ustaleń, zachodzących co do następstw zabiegu protetycznego dla
zdrowia pokrzywdzonej, nie było możliwe stawianie zarzutu błędnej kontroli
instancyjnej Sądowi odwoławczemu, skoro nie był on zobligowany do jej dokonania
w tym zakresie. Nie można ponadto pomijać faktu, że w chwili obecnej, po ponad 3
latach od zabiegu przeprowadzonego przez obwinionego, nie jest już możliwe
powiązanie dokonanych przez niego czynności z negatywnymi skutkami, które
mogłyby powstać u pokrzywdzonej.
Mając na uwadze powyższe należało oddalić kasację pokrzywdzonej.
Wydając postanowienie o oddaleniu kasacji Sąd Najwyższy uznał
jednocześnie, że względy słuszności przemawiają za zwolnieniem B. T. od
kosztów sądowych postępowania kasacyjnego (art. 112 pkt 1 u.i.l. w zw. z art. 624
4
§ 1 in fine, art. 634 i 518 k.p.k.). Należało zatem nakazać zwrot uiszczonej przez
nią opłaty od kasacji.., a przez to umożliwiałoby pośrednią kontrolę w drodze kasacji także i tego
zagadnienia.
Jednak wobec braku zaskarżenia orzeczenia Sądu pierwszej instancji w
zakresie ustaleń, zachodzących co do następstw zabiegu protetycznego dla
zdrowia pokrzywdzonej, nie było możliwe stawianie zarzutu błędnej kontroli
instancyjnej Sądowi odwoławczemu, skoro nie był on zobligowany do jej dokonania
w tym zakresie. Nie można ponadto pomijać faktu, że w chwili obecnej, po ponad 3
latach od zabiegu przeprowadzonego przez obwinionego, nie jest już możliwe
powiązanie dokonanych przez niego czynności z negatywnymi skutkami, które
mogłyby powstać u pokrzywdzonej.
Mając na uwadze powyższe należało oddalić kasację pokrzywdzonej.
Wydając postanowienie o oddaleniu kasacji Sąd Najwyższy uznał
jednocześnie, że względy słuszności przemawiają za zwolnieniem B. T. od
kosztów sądowych postępowania kasacyjnego (art. 112 pkt 1 u.i.l. w zw. z art. 624
4
§ 1 in fine, art. 634 i 518 k.p.k.). Należało zatem nakazać zwrot uiszczonej przez
nią opłaty od kasacji.