Postanowienie SN z 28 września 2012, sygn. III KK 115/12
Data orzeczenia
28 września 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
Prezes SN Lech Paprzycki
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
POSTANOWIENIE
Dnia 28 września 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Lech Paprzycki
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 września 2012 r.,
sprawy E.R., W. R. i K. R. oskarżonych z art. 216 § 1 kk
z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki prywatnej
od wyroku Sądu Okręgowego .
z dnia 5 października 2011 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego
z dnia 16 maja 2011 r.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną.
2. obciąża oskarżycielkę prywatną B. R. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 5 października 2011 r., utrzymał w mocy
wyrok Sądu Rejonowego z dnia 16 maja 2011 r., którym oskarżone /…/ zostały
uniewinnione od zarzutu popełnienia czynów zakwalifikowanych w akcie oskarżenia
z art. 216 § 1 kk.
Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na niekorzyść
oskarżonych wniósł pełnomocnik oskarżycielki prywatnej B. R. i, zarzucając „-
rażące naruszenia prawa procesowego, które miały istotny wpływ na jego treść, a
mianowicie: - art. 4 kpk w zw. z art. 410 kpk i w zw. z art. 452 § 1 kpk przez
uzupełnienie przewodu sądowego na rozprawie apelacyjnej gdy zachodziła
konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości, ponieważ ustalenia
sądu I instancji zostały oparte na błędnej przesłance, że słowo „k…..” może być
2
używane jako znak graficzny w postaci przecinka i że oskarżone nie używały tego
słowa w stosunku do oskarżycielki i wcześniej nigdy nie przeklinały, - art. 438 pkt 2
kpk w zw. z art. 2 § 2 kpk w zw. z art. 4 kpk, w zw. z art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 7 kpk
oraz z wz. z art. 410 kpk, poprzez nieuzasadnione i sprzeczne ze wskazanymi
zasadami postępowania dowodowego, w tym zasadom prawdy materialnej,
obiektywizmu, swobodnej oceny dowodów uniewinnienie oskarżonych, podczas
gdy przy uwzględnieniu wymogów wnikających z naczelnych zasad
proceduralnych, w oparciu o materiał dowodowy należało przekazać sprawę
Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, - art. 433 § 2 kpk i art. 457 § 2 kpk w
związku z art. 424 kpk polegający na nienależytym rozważeniu przez Sąd
Okręgowy podniesionych w apelacjach zarzutów braku w uzasadnieniu wyroku
Sądu I instancji twierdzeń oskarżycielki posiłkowej zgłaszanych na piśmie w toku
postępowania karnego, co oznacza pominięcie istotnych faktów i twierdzeń”, wniósł
o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do
ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja pełnomocnika oskarżycielki prywatnej B. R. jest oczywiście
bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast
oskarżycielka prywatna została obciążona kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego na podstawie art. 626 § 1 kpk i art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk.
Zasadniczy zarzut kasacji dotyczy niezasadnego nieuwzględnienia przez
Sąd odwoławczy zarzutów apelacji dokonania przez Sąd pierwszej instancji
błędnych ustaleń co do tego, czy oskarżone w dniu objętym aktem oskarżenia
skierowały słowa wulgarne w stosunku do oskarżycielki prywatnej. Ten ostatni Sąd,
po przeprowadzeniu wszystkich możliwych i dopuszczalnych dowodów, dokonał ich
oceny, uznając część z nich za wiarygodne. Zauważając jednocześnie, że
pozostały wątpliwości, których nie dało się usunąć, a wobec tego musi mieć
zastosowanie reguła określona w art. 5 § 2 kpk. W ocenie Sądu odwoławczego,
którą Sąd ten przekonująco uzasadnił, Sąd Rejonowy wnikliwie rozważył wartość
procesową przeprowadzonych dowodów, wykazując jednocześnie, że rzeczywiście
pozostały wątpliwości, których nie można było rozstrzygnąć na niekorzyść
oskarżonych. To właśnie nakazało ustalić, że słowa niewątpliwie wulgarne nie były
skierowane w stosunku do oskarżycielki prywatnej, a stanowiły, oczywiście
naganne, ale tylko słowa wtrącane w wypowiadane zdania w charakterze tego co
3
zwykło się nazywać „przerywnikami”. Zatem, takie zachowania oskarżonych nie
wypełniały znamion ustawowych przestępstwa określonego w art. 216 § 1 kk, co
stało się podstawą ich uniewinnienia.
Co oczywiste, prywatna opinia złożona przez pełnomocnika oskarżycielki
prywatnej nie mogła stanowić opinii biegłego w rozumieniu art. 193 § 1 kpk i takie
też było stanowisko Sądu Okręgowego, pomimo tego, że na rozprawie
odwoławczej dokument ten został ujawniony na podstawie art. 452 § 2 kpk.
Rzeczywiście istotne jest jednak to, że w zakresie ustalenia tego, czy słowa jakimi
posłużyły się oskarżone stanowiły „wulgaryzmy”, nie wymagało „wiadomości
specjalnych” biegłego jakiejkolwiek specjalności. Tej „prywatnej opinii” Sąd
Okręgowy w tej sprawie procesowo nie wykorzystywał, słusznie przyjmując za
Sądem Rejonowym, że były to słowa wulgarne.
Wobec takiej sytuacji procesowej nie można dopatrzeć się rażącego
naruszenia przez Sąd odwoławczy przepisów postępowania, które mogło mieć
wpływ na treść orzeczenia, także tych wskazanych w zarzutach kasacji i, także
dlatego, zbędne było uchylanie wyroku Sądu Rejonowego i przekazywanie sprawy
temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Wszystkie dowody zostały
przeprowadzone i prawidłowo ocenione przez Sądy obu instancji. Świadczą o tym
uzasadnienia ich orzeczeń, spełniające wymogi określone, odpowiednio, w art. 424
kpk i art. 457 § 3 kpk w zw. z art. 433 § 2 kpk. Sąd odwoławczy odniósł się w
sposób przekonujący do wszystkich zarzutów apelacji.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.