Wyrok z 2 września 2025, sygn. VII Ka 598/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VII Ka 598/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 3 czerwca 2025 r. w sprawie II K 1970/24

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonego A. K. (1)

☒ oskarżony A. K. (1)

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Obrońca oskarżonego zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1/ obrazę przepisów postępowania tj.

a) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w konsekwencji poczynienie nieprawidłowych ustaleń faktycznych co do prowadzenia przez oskarżonego pojazdu w stanie nietrzeźwości, wyłącznie na podstawie zeznań funkcjonariuszy Policji - K. W., złożonych na rozprawie w dniu 3 czerwca 2025 r., oraz uznanych za ujawnione zeznań R. F., podczas gdy:

- zeznania K. W. są wewnętrznie niespójne, albowiem w postępowaniu przygotowawczym świadek ten twierdził, że nie zaistniała sytuacja, w której samochód marki S. (...) choćby na chwilę zniknąłby z pola widzenia, natomiast na rozprawie wskazał, że pojazd ten wjeżdżając na posesję przy ul. (...) na moment stał się niewidoczny, gdyż zasłonił go budynek;

- zeznania funkcjonariuszy pozostają również w sprzeczności z zeznaniami świadka M. K. (1), który w dniu zdarzenia był pasażerem pojazdu S. (...) i konsekwentnie twierdził, iż oskarżony nie prowadził samochodu w dniu 25 kwietnia 2024 r.;

- żaden z pozostałych świadków przesłuchanych w ramach postępowania przygotowawczego oraz sądowego nie widział jakoby oskarżony poruszał się pojazdem S. (...) w dniu 25 kwietnia 2025 r. w stanie nietrzeźwości;

- powyższe uchybienia doprowadziły z kolei do:

2/ błędu w ustaleniach faktycznych mającego wpływ na treść orzeczenia, a polegającego na bezpodstawnym przyjęciu przez Sąd 1 instancji, że oskarżony A. K. (1) prowadził w dniu 25 kwietnia 2024 r. samochód marki S. (...) w stanie nietrzeźwości, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do takiego ustalenia, albowiem świadek M. K. (1), który przebywał z oskarżonym w czasie zdarzenia jako pasażer, konsekwentnie twierdził, że oskarżony nie prowadził pojazdu; ponadto sam oskarżony niezmiennie utrzymywał, że nie prowadził pojazdu pod wpływem alkoholu w dniu 25 kwietnia 2024 r., a żaden ze świadków przesłuchanych na rozprawie nie potwierdził, aby oskarżony w krytycznym czasie znajdował się za kierownicą pojazdu.

3/ z ostrożności procesowej wyrokowi Sądu Rejonowego zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej kary (art. 438 pkt 4 k.p.k), polegającą na wymierzeniu oskarżonemu kary 6 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności, podczas gdy kara ta - mimo że mieści się w granicach ustawowego zagrożenia - jest niewspółmiernie surowa w kontekście okoliczności sprawy oraz osoby oskarżonego. Sąd 1 instancji nie uwzględnił w wystarczającym stopniu faktu, że oskarżony jest osobą stosunkowo młodą, która wobec obrońcy deklaruje chęć zmiany swojego postępowania i podjęcia pracy zarobkowej po opuszczeniu zakładu karnego. W tym stanie rzeczy orzeczona kara 6 miesięcy pozbawienia wolności jest karą zbyt surową i nieproporcjonalną do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości czynu, a cele zapobiegawcze i wychowawcze kary wobec oskarżonego mogłyby zostać osiągnięte poprzez wymierzenie kary łagodniejszej - zbliżonej do dolnej granicy ustawowego zagrożenia.

Oskarżony w nieformalnej apelacji wskazał, że nie zgadza się z wyrokiem albowiem jest w nim dużo nieścisłości.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacje oskarżonego i jego obrońcy co do zasady nie zasługują na uwzględnienie, przy czym wobec praktycznej tożsamości zarzutów możliwe jest jednoczesne się do nich ustosunkowanie.

Przede wszystkim stwierdzić należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał wszechstronnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 k.p.k. i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach skarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji wnikliwe zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia skutkującego skazaniem A. K. (1). Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody takiego rozstrzygnięcia, a Sąd Okręgowy w pełni podziela przedstawioną tam argumentację. Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o zebrany materiał dowodowy odtworzył przebieg zdarzenia, oceniając dowody w sposób zgodny z zasadami prawa procesowego. Tym samym ustalenia faktyczne w zakresie ustalonego zachowania A. K., który w stanie nietrzeźwości prowadził pojazd mechaniczny nie wykraczały poza ramy swobodnej oceny dowodów albowiem poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz sędziowskim przekonaniem. W tym stanie rzeczy podnieść należy, że Sąd orzekający, rozstrzygając o winie bądź niewinności oskarżonego, kieruje się własnym, wewnętrznym przekonaniem, nieskrępowanym żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi, a przekonanie to pozostaje tak długo pod ochroną art. 7 k.p.k., dopóki nie zostanie wykazane, że sąd I instancji oparł swe przekonanie o winie oskarżonego bądź na okolicznościach nieujawnionych w toku przewodu sądowego, bądź też ujawnionych w toku przewodu sądowego, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1974 r. w sprawie Rw 618/74, OSNKW 3-4/1975, poz. 47, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r. w sprawie WRN 149/90, OSNKW 7-99/991, poz. 41, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 1996 r. w sprawie II KRN 199/95, OSN PiPr 10/1996, poz. 10), co w sprawie niniejszej nie miało miejsca.

Sąd I instancji w pełni prawidłowo dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego jedynie w zakresie, w jakim przyznał się on do kłótni do jakiej doszło na posesji K. S. (1) i tego, że oskarżony został zatrzymany na posesji świadków K. oraz, że w trakcie tego wieczora spożywał alkohol i spotkał się ze swoim bratankiem M. K. (1). Te okoliczności znalazły potwierdzenie w pozostałym, zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania. W pozostałej części jego relacja nie polegała na prawdzie i miała doprowadzić do uniknięcia przez niego odpowiedzialności za popełnione przestępstwo. Oskarżony wprawdzie zaprzeczył, jakoby kierował w inkryminowanym okresie samochodem marki S. (...), jednakże zważyć wypada, że Policjanci byli pewni, że to właśnie wymieniony dokonał tego czynu, a ich pewność co do osoby kierowcy brała się też stąd, że oskarżony był im znany z wcześniejszych interwencji. Oskarżony nieudolnie starał się stworzyć wrażenie, że to nie on kierował samochodem i po wjechaniu na posesję państwa K. starał się jak najszybciej opuścić pojazd, jednakże Policjanci stracili auto z oczu jedynie na chwilę, która nie wystarczyła na wykonanie planu przez oskarżonego i funkcjonariusze widzieli dokładnie, że to on wysiadł z auta i pośpiesznie zamykał jego drzwi. Do tego sam oskarżony stwierdził, że wieczór spędzał w towarzystwie M. (...), który przecież siedział w przedmiotowym pojeździe zaraz po dojechaniu na miejsce Policji, która przecież poruszała się bezpośrednio za tym pojazdem.

Trafnie również w ocenie Sądu Rejonowego zeznania świadków T. K. i K. S. (2) polegały na prawdzie albowiem były jasne, logiczne, wzajemnie się uzupełniały oraz znalazły również potwierdzenie w pozostałym, zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Relacje te pozwoliły ustalić przebieg zdarzeń poprzedzających inkryminowane zachowanie oskarżonego, który kierował samochodem osobowym pozostając pod znacznym wpływem alkoholu; świadkowie wskazali, że nie widzieli, aby oskarżony kierował samochodem przed przybyciem w pobliże posesji K. S. (1), przeciwnie obaj wskazali, że wówczas poruszał się on pieszo w towarzystwie swojego bratanka M. K. (1), którego T. K. błędnie uznał za brata oskarżonego; świadkowie ci, chociaż znają osobiście A. K. (1), to nie są z nim w żaden sposób związani i brak jest podstaw do przyjęcia, aby swoją relacją starali się oni w sposób bezprawny obciążyć oskarżonego odpowiedzialnością za zarzucany mu czyn. Co istotne, z zeznań T. K. wynika jednoznacznie, że oskarżony w czasie bezpośrednio poprzedzającym zatrzymanie przez Policję był w stanie nietrzeźwości i dodatkowo, zarówno na drodze z L. do D., jak i później w trakcie kłótni na posesji K. S. (1) nadal spożywał alkohol pod postacią piwa.

Sąd I instancji także trafnie doszedł do przekonania, że relacja świadka K. W. zasługuje na uwzględnienie albowiem jest logiczna, pełna i znajdują potwierdzenie w dokumentacji sporządzonej w trakcie interwencji. Podkreślenia wymaga że Sąd Rejonowy zwrócił uwagę na pewną niekonsekwencję relacji omawianego świadka w kwestii pozostawania cały czas w polu widzenia Policjantów samochodu kierowanego przez oskarżonego od momentu jego zauważenia, aż do zatrzymania, albowiem świadek w postępowaniu przygotowawczym wskazał, że nie było sytuacji, w której samochód ten zniknąłby z jego pola widzenia chociaż na chwilę, jednakże w toku postępowania rozpoznawczego podał, że jednak oskarżony wjeżdżając na teren posesji (...) na chwilę był niewidoczny, gdyż zasłonił go budynek. Ta rozbieżność zasadniczo nie może wpłynąć na ocenę wiarygodności zeznań K. W. albowiem opisywana przez niego sytuacja miała charakter dynamiczny, dlatego też pewne szczegóły mogły zatrzeć się w pamięci przesłuchiwanego lub pierwotnie uznał on je za nieistotne. Nie budzi jednakże wątpliwości, że wymieniony świadek konsekwentnie podawał, iż jest pewien, że w inkryminowanym okresie to właśnie oskarżony kierował samochodem S., jak również, że wymieniony po wjechaniu na podwórze posesji (...), starając się udawać, że to nie on kierował wskazanym pojazdem, starał się go w pośpiechu opuścić, jednakże Policjanci widzieli moment, w którym zamykał on drzwi od strony kierowcy.

Sąd I instancji relacje świadka M. K. (1) prawidłowo jedynie w nieznacznej części uznał za polegające na prawdzie i tylko w tym zakresie zasługują na uwzględnienie. W istocie jedyną okolicznością, jaką świadek zrelacjonował szczerze, był fakt, że znajdował się on w pojeździe S. (...) w momencie zatrzymania A. K. (1) i że wydarzenie to miało miejsce na posesji (...). Podkreślenia wymaga, że świadek jest bratankiem oskarżonego, z którym pozostaje w dobrych relacjach i w istocie wymieniony starał się pomóc A. K. (1). Podkreślenia wymaga, że świadek podawał, że siedział w samochodzie S. (...) z oskarżonym, gdzie miał z nim rozmawiać przed przybyciem Policji, a oskarżony stwierdził, że w tym aucie w ogóle go nie było. Ponadto Policjanci wjechali na podwórze niemalże bezpośrednio za wspomnianym samochodem, i tym samym nie sposób jest przyjąć, aby tak jak podaje świadek, oskarżony mógł w tym czasie wysiąść z samochodu, przywołać do siebie świadka i odbyć z nim jeszcze rozmowę po ponownym zajęciu miejsca w samochodzie. Ponadto wymieniony podał, że z A. K. (1) spotkał się dopiero na posesji państwa K., przy czym jest to sprzeczne z zeznaniami T. K. i wyjaśnieniami oskarżonego, którym Sąd dał wiarę w zakresie, w jakim ustalono, że mężczyźni byli również razem na posesji K. S. (1). Zeznania świadka M. K. (1) zatem nie tylko nie znajdują potwierdzenia w pozostałym, zebranym w sprawie materiale dowodowym ale również przeczą zasadom logiki i doświadczenia życiowego.

Sąd Rejonowy zasadnie dał wiarę zeznaniom świadków M. i R. K.; ich relacja faktycznie nie pozwoliła na dokonanie ustaleń faktycznych istotnych dla niniejszego postępowania; R. K. w trakcie zatrzymania oskarżonego przez Policję była w domu, widziała jedynie, że funkcjonariusze byli na podwórzu posesji, natomiast M. K. (2) w ogóle nie widział przedmiotowej sytuacji.

W konsekwencji Sąd Rejonowy w pełni prawidłowo ustalił, że w dniu 25 kwietnia 2024 roku A. K. (1) kierował samochodem marki S. (...) o nr rejestracyjnym (...) na drodze publicznej, w miejscowości D. będąc w stanie nietrzeźwości; stan ten potwierdziło badanie krwi oskarżonego, które dało wynik 2,02 %0 alkoholu etylowego; dodatkowo oskarżony był uprzednio skazany Wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 26 listopada 2018 roku w sprawie II K 1591/18 za popełnienie przestępstwa art. 178a § 1 kk i tym samym dopuścił się czynu z art. 178a §4 kk.

Zaskarżone orzeczenie należy uznać za prawidłowe także w zakresie rozstrzygnięcia o karze pozbawienia wolności. Orzeczona wobec oskarżonego kara 6 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności nie może być uznana za rażąco surową w świetle poczynionych przez Sąd Rejonowy w Olsztynie ustaleń dotyczących okoliczności popełnienia czynu.

Przede wszystkim należy mieć na uwadze, iż oskarżony po raz kolejny zdecydował się prowadzić pojazd mechaniczny w stanie obiektywnie wysokiego upojenia alkoholowego. Prowadzenie samochodu w takim stanie po drodze publicznej samo w sobie wywołało stan zagrożenia dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu lądowego. Jest poza sporem, że alkohol u kierowcy pojazdu mechanicznego, nie tylko obniża jego zdolności psychomotoryczne (zdolność postrzegania, reagowania itp.), ale ponadto zwiększa zuchwałość oraz zmniejsza obawę przed odpowiedzialnością karną za popełnione przestępstwo, co przejawiało się także w zachowaniu oskarżonego.

Podkreślenia także wymaga, iż czyn przypisany oskarżonemu charakteryzuje się wysokim stopniem społecznej szkodliwości. Na taką ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu składa się przede wszystkim rodzaj i charakter dobra jakie naruszyło zachowanie oskarżonego, który kierując samochodem osobowym będąc w stanie nietrzeźwości naruszył jedną
z podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz realnie stworzył zagrożenie dla innych uczestników ruchu. Istotną okolicznością, przytoczoną również w uzasadnieniu wyroku Sądu meriti, jest także uprzednia karalność oskarżonego oraz okoliczności popełnienia czynu. oskarżony w przeszłości był już skazany za czyn z art. 178a § 1 kk. Tym samym wbrew stanowisku zawartemu w apelacji co do oskarżonego nie zachodzą żadne okoliczności, które nakazywałyby jego łagodniejsze potraktowanie.

W tym miejscu warto również podkreślić ugruntowane w orzecznictwie stanowisko, iż „o rażącej niewspółmierności kary w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. można mówić jedynie wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowo stosowanych dyrektyw wymiaru kary i nie chodzi tu o każdą różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - "rażąco" niewspółmierną, to jest w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować.” (vide: Wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 2 lipca 2019 r., II AKa 105/18, Lex nr 3070030). W świetle przytoczonego poglądu, zarzut niewspółmierności kary 8 miesięcy pozbawienia wolności wraz z wnioskiem o wymierzenie oskarżonemu kary 5 miesięcy pozbawienia wolności, jawi się jako pozbawiony podstaw. W ocenie Sądu II instancji różnica między wnioskowaną a orzeczoną karą nie jest tak duża, aby można było mówić o rażącej niewspółmierności kary.

Reasumując, w świetle dokonanej przez Sąd meriti prawidłowej oceny dowodów i opartych na niej ustaleń faktycznych, stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie o karze pozbawienia wolności nie jawi się jako orzeczenie zbyt surowe. Zważyć bowiem należy na wysoki ładunek społecznej szkodliwości, niewątpliwie przy tym nagannego, inkryminowanego zachowania oskarżonego. Tym samym wymierzonej za czyn z art. 178a § 4 k.k. kary pozbawienia wolności nie można uznać za nadmiernie restrykcyjną. Odzwierciedla ona bowiem rzeczywisty charakter zachowania oskarżonego, jest odpowiednia do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego oraz uwzględnia wszystkie aspekty jego bezprawnego zachowania i wraz z orzeczonym zakazem oraz świadczeniem pieniężnym winna również spełnić wobec wymienionego cele określone w art. 53 k.k. Według Sądu Okręgowego pozwoli ona uświadomić oskarżonemu, że jego zachowanie nie było prawidłowe i zapobiegnie podobnym jego działaniom w przyszłości.

Wniosek

Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie, sygn. II K 1970/24, poprzez uniewinnienie oskarżonego A. K. (1) od zarzutu popełnienia zarzucanego mu czynu oraz uchylenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, uchylenie obowiązku świadczenia pieniężnego i przepadku równowartości wartości pojazdu S. (...); ewentualnie o złagodzenie kary do 3 miesięcy pozbawienia wolności;

Oskarżony w nieformalnej apelacji nie zawarł wniosku co do wyroku.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec podniesionych wyżej okoliczności wniosek obrońcy nie mógł być uwzględniony.

1OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

1ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydziału Karnego z dnia 3 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 1970/24

I zmieniono w ten sposób, że w zakresie rozstrzygnięcia z pkt II sentencji za podstawę orzeczonego tam zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przyjęto art. 42§3 kk i orzeczono ten zakaz wobec oskarżonego A. K. (1) na okres 15 (piętnastu) lat,

II w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.

Zwięźle o powodach zmiany

Wyrok Sądu I instancji co do zasady jest prawidłowy a zarzuty zawarte w apelacjach nie mogły spowodować jego zmiany.

Jednakże wskazać należy, że A. K. nie był uprzednio skazany w warunkach określonych w §3 art. 42 kk – porównaj kartę karną jak na k. 153-156.

Tym samym podstawa zakazu nie mógł być art. 42§4 kk i należało przyjąć art. 42§3 kk.

Ponadto na uwadze należy mieć i to, że wprawdzie nie nastąpiło zatarcie skazania w sprawie II K 1591/18- k. 154, to wyrok w sprawie uprawomocnił się z dniem 4 grudnia 2018 r.

Powyższe okoliczności w ocenie Sądu Okręgowego pozwoliły na odstąpienie od konieczności orzeczenia o dożywotnim zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych i zastosowanie wyjątku przewidzianego w art. 42§3 in fine kk.

Orzeczenie zakazu na okres 15 lat bez wątpienia pozwoli na osiągniecie celów skazania określonych w art. 53§1 kk

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV

Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokata P. S. kwotę 840 (osiemset czterdzieści) zł tytułem opłaty za pełnioną z urzędu obronę oskarżonego A. K. (1) wykonywaną w postępowaniu odwoławczym oraz kwotę 193,20 (sto dziewięćdziesiąt trzy złote i dwadzieścia groszy) zł tytułem podatku od towarów i usług od tej opłaty.

1Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze uznając, ze przemawiają za tym względy słuszności.

1PODPIS

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego A. K. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 3 czerwca 2025 r. w sprawie II K 1970/24

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony A. K. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 3 czerwca 2025 r. w sprawie II K 1970/24

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana