Wyrok SN z 23 października 2012, sygn. V KK 166/12
Data orzeczenia
23 października 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Henryk Gradzik
Tagi
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 października 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Henryk Gradzik (przewodniczący)
SSN Wiesław Błuś (sprawozdawca)
SSN Przemysław Kalinowski
Protokolant Anna Kowal
przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Lucjana Nowakowskiego
w sprawie B. B.
skazanego wyrokiem łącznym
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie
w dniu 23 października 2012 r.,
kasacji na niekorzyść, wniesionej przez Prokuratora Generalnego
od wyroku Sądu Rejonowego
z dnia 23 listopada 2011 r.,
- uchyla wyrok Sądu Rejonowego w zaskarżonej części, tj. w
pkt. I i III, i postępowanie w tej części umarza,
- kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża
Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy wyrokiem łącznym z dnia 23 listopada 2011 r., połączył
skazanemu B. B. kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami:
- Sądu Rejonowego z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. VI K 569/06,
- Sądu Rejonowego z dnia 5 lutego 2007 r., sygn. XI K 2660/06,
i wymierzył mu karę łączną 4 miesięcy pozbawienia wolności;
2
- Sądu Rejonowego z dnia 19 kwietnia 2010 r., sygn. II K 132/10,
- Sądu Rejonowego z dnia 16 maja 2011 r., sygn. II KK 184/11,
i wymierzył mu karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności.
Tym samym orzeczeniem połączono skazanemu środki karne w postaci
zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczone wyrokami:
- Sądu Rejonowego z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. VI K 569/06,
- Sądu Rejonowego z dnia 5 lutego 2007 r., sygn. XI K 2660/06,
i wymierzono mu środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów
mechanicznych na okres 7 lat.
Orzeczenie to nie zostało zaskarżone przez żadną ze stron i uprawomocniło
się w pierwszej instancji.
Kasację od tego wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze łącznej i
o połączeniu środków karnych, na niekorzyść skazanego, wniósł Prokurator
Generalny. Skarżący zarzucił orzeczeniu Sądu pierwszej instancji rażące
naruszenie przepisu prawa karnego procesowego, to jest art.17 § 1 pkt 7 k.p.k.
poprzez orzeczenie wobec B. B. kary łącznej, obejmującej wyroki Sądu
Rejonowego z dnia 13 grudnia 2006 r. o sygn. VI K 569/06 oraz Sądu Rejonowego.
z dnia 5 lutego 2007 r., sygn. XI K 2660/06, które to skazania zostały już wcześniej
objęte wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego z dnia 17 marca 2008 r., sygn. VII K
24/08 – co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą, określoną w art.439 § 1
pkt 8 k.p.k. i wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i umorzenie
postępowania w tym zakresie.
W toku rozprawy kasacyjnej prokurator Prokuratury Generalnej podtrzymał
zarzuty i wnioski kasacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna. Jak wynika z analizy akt
sprawy Sąd Rejonowy wyrokiem łącznym z dnia 17 marca 2008 r. w sprawie o sygn.
II K 24/08, orzekł o połączeniu skazań B. B. na kary pozbawienia wolności
wymierzone wyrokami Sądu Rejonowego z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. 569/06 i
Sądu Rejonowego z dnia 5 lutego 2007 r. Tym samym wyrokiem Sądu Rejonowego
z dnia 17 marca 2008 r. połączono środki karne w postaci zakazu prowadzenia
wszelkich pojazdów mechanicznych wynikające z treści orzeczeń zapadłych w
sprawach o sygn. VI K 569/06 i XI 2660/06. W tej sytuacji faktycznej oczywistym
jest, że Sąd Rejonowy wydając w dniu 23 listopada 2011 r. wyrok łączny
3
obejmujący swoim zakresem, opisane wyżej szczegółowo, orzeczone wobec B. B.
kary pozbawienia wolności i środki karne, które zostały już wcześniej objęte
prawomocnym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego z dnia 17 marca 2008 r.,
dopuścił się oczywistej i rażącej obrazy przepisów postępowania, a mianowicie
art.17 § 1 pkt 7 k.p.k. Wymieniona w tym przepisie przesłanka, co słusznie podnosi
autor kasacji, może przecież wystąpić nie tylko przy orzekaniu w przedmiocie
odpowiedzialności za popełniony czyn, ale także w odniesieniu do wydania wyroku
łącznego. Wyjątkiem od tej zasady są jedynie sytuacje przewidziane w art.575 k.p.k.
(por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 28 maja 2009 r., sygn. III KK 79/09, LEX nr
608097, 24 czerwca 2005 r., sygn. III KK 70/05, LEX nr 199897 i 3 października
2005 r., sygn. V KK 151/05, LEX nr 157208). W sprawie będącej przedmiotem
nadzwyczajnego środka zaskarżenia okoliczności wskazane w art.575 k.p.k. nie
występują, bowiem żadne z orzeczeń objętych wyrokiem łącznym z dnia 17 marca
2008 r., sygn. II K 24/08, nie uległo zmianie lub uchyleniu. Nie zachodziły również
przesłanki określone w art.85 k.k., ponieważ żaden z kolejnych czterech wydanych
wobec B. B. wyroków skazujących o sygn.: XI K 980/07, II K 132/10, II K 124/10 i II
K 184/11 nie spełniał warunków do połączenia z którymkolwiek z wyroków już
objętych wyrokiem łącznym z dnia 17 marca 2008 r.
Skoro Sąd Rejonowy w wyroku z dnia 23 listopada 2011 r., sygn. II K 592/11,
dopuścił się uchybienia, które stanowi tzw. bezwzględną przyczynę odwoławczą, o
której mowa w art.439 § 1 pkt 8 k.p.k., to obowiązkiem Sądu Najwyższego było
uchylenie tego orzeczenia w zaskarżonej części , to jest w pkt. I i III i umorzenie
postępowania w tej części.