Wyrok z 9 kwietnia 2024, sygn. I C 1546/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 kwietnia 2024 roku

Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący:	SSO Barbara Przybylska
Protokolant:	Magdalena Lechowska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2024 roku w Gliwicach

sprawy z powództwa (...) z siedzibą w W.

przeciwko B. C.

o zapłatę

1.  oddala powództwo;

2.  zasądza od powoda na rzecz pozwanej 5 417 zł (pięć tysięcy czterysta siedemnaście złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia prawomocności niniejszego wyroku tytułem zwrotu kosztów procesu.

SSO Barbara Przybylska

I C 1546/23

UZASADNIENIE

Powód (...) w W. wniósł o zasądzenie od pozwanej B. C. kwoty 139 474,94 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym oraz kosztów procesu.

W uzasadnieniu podał, że pozwana zawarła z powodem umowę kredytu, wobec zaległości w spłacie po bezskutecznym wezwaniu do zapłaty wymagalnego zadłużenia umowa została wypowiedziana, a całość zobowiązania pozwanej stała się wymagalna.

Pozwana w sprzeciwie od nakazu zapłaty uwzględniającego żądanie wniosła o oddalenie powództwa zarzucając bezskuteczność postanowień umowy dotyczących prowizji, wadliwość postanowień dotyczących zmiennego oprocentowania, bezpodstawne naliczenie oprocentowania za cały okres obowiązywania umowy, wadliwe naliczenie odsetek umownych od kwoty obejmującej także kredytowaną kwotę prowizji chociaż składały się na nią koszty w postaci prowizji, niedopełnienie obowiązku wskazania sposobu wyliczenia odsetek i wysokości RRSO, co skutkowało oświadczeniem o naruszeniu przepisów art. 30 ust. 1 pkt 6, 7 i 10 ustawy o kredycie konsumenckim, wobec czego umowa uzyskała charakter darmowy. Ponadto zarzuciła brak skutecznego wypowiedzenia umowy wobec niespełnienia warunków wypowiedzenia określonych w umowie i Prawie bankowym, braku umocowania do złożenia tego oświadczenia, wreszcie zakwestionowała doręczenie pozwanej wypowiedzenia umowy i wezwania do zapłaty, a także umocowanie osoby podpisującej wypowiedzenie.

Sąd ustalił:

Pozwana w dniu 29.12.2017r. zawarła z pozwanym umowę kredytu gotówkowego nr (...). Na mocy tej umowy bank udzielił jej kredytu w wysokości 115 900 zł (całkowita kwota kredytu) na potrzeby konsumpcyjne; ponadto strony uzgodniły, że bank pobiera prowizję w wysokości 15 060,45 zł, która zostanie skredytowana. Spłatę rozłożono na 120 rat. Oprocentowanie na dzień zawarcia umowy ustalono na 7,99% w stosunku rocznym, RRSO określone jako całkowity koszt kredytu wyrażony jako wartość procentowa całkowitej kwoty kredytu w stosunku rocznym wskazano na 11,42%. (§ 1 umowy)

Strony ustaliły, że oprocentowanie kredytu jest zmienne, bank może podwyższyć lub obniżyć oprocentowanie kredytu w sytuacji zaistnienia szczegółowo opisanych w umowie warunków, określając także zakres dopuszczalnych zmian. (§ 4 pkt 4-11 umowy). W § 1 pkt 8 umowy całkowity koszt kredytu na dzień zawarcia umowy określono na 74 987,60 zł ze wskazaniem, że na całkowity koszt kredytu składają się należne odsetki umowne i prowizja od udzielonego kredytu. Całkowitą kwotę do zapłaty określono na 190 887,60zł (§ 1 pkt 9).

Pozwana została poinformowana o ryzyku zmiennej stopy procentowej i je zrozumiała i zaakceptowała. Potwierdziła także otrzymania na etapie ubiegania się o kredyt dokumentu informującego o tym ryzyku, zapoznała się także z regulaminem udzielania kredytów gotówkowych (§ 8, § 1 pkt 12 umowy, informacja podpisana przez pozwaną k. 123).

(umowa k. 11-13).

Przed podpisaniem umowy pozwana otrzymała formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego (formularz k. 76)

Kredyt został uruchomiony zgodnie z dyspozycją pozwanej (historia rachunku k. 78) . Aneksem
z 21.04.2020r. wydłużono zawieszono spłatę kapitału na 2 miesiące (aneks k. 84)

Wobec zaległości w spłacie powód pismem z 6.06.2021r. została wezwana do zapłaty z informacją o zasadach złożenia wniosku o restrukturyzację oraz pod rygorem wypowiedzenia umowy (wezwanie z dowodem nadania k. 14-15).

Wobec braku reakcji powód w piśmie datowanym na 6.08.2021r, podpisanym przez pracownika posiadającego umocowanie do składania oświadczeń w tym przedmiocie w imieniu banku (pełnomocnictwo k. 122), wypowiedział umowę. (wypowiedzenie z dowodem nadania k. 16-17).

Powyższy stan faktyczny sąd ustalił w oparciu o powołane wyżej dowody z dokumentów, innych wniosków dowodowych poza dokumentami strony nie zaoferowały.

Sąd zważył:

Strony łączyła umowa kredytu przewidziana art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe. Zgodnie z przywołanym przepisem przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Zarówno fakt skutecznego zawarcia umowy, jak i zakres praw i obowiązków umownych, w sposób jednoznaczny wynikają z dokumentów zaoferowanych jako dowody w sprawie. Wbrew zarzutom pozwanej –treść umowy – w tym zasada zmiennego oprocentowania, objęcie kredytem (ale nie całkowitą kwotą kredytu) prowizji, przy precyzyjnym wskazaniu zarówno wysokości przyjętych wartości, jak i szczegółowego opisu zasad zmian oprocentowania nie budzi zastrzeżeń pod względem zgodności z przepisami ustawy o kredycie konsumenckim, jak i w żaden sposób nie wskazuje na naruszenie praw konsumenta. Podkreślić należy, że pozwana potwierdziła fakt uzyskania informacji co do ryzyka zmiennego oprocentowania i zapoznała się z dokumentami, które ryzyko to precyzyjnie i zrozumiale unaoczniały.

Bezzasadne były zarzuty pozwanej, dotyczące abuzywności prowizji, wadliwego ustalenia RRSO i oprocentowania. Prowizja jako wynagrodzenie kredytodawcy jest elementem świadczeń głównych stron, została określona precyzyjnie. Wysokość prowizji w żaden sposób nie narusza art. 36a Ustawy o kredycie konsumenckim, a ponadto jest odpowiednia do kwoty kredytu (stanowi 12 % jego wartości).

Zarówno określenie wysokości RRSO, jak i zasada naliczania odsetek umownych nie narusza ustawy o kredycie konsumenckim, ponadto są precyzyjnie i zgodnie z tą ustawą określone w umowie. Żaden przepis nie zakazuje kredytowania prowizji (a w konsekwencji zaliczenia kredytowanej prowizji do oprocentowania). Nakazuje jedynie określenie całkowitej kwoty kredytu bez uwzględnienia prowizji, co w umowie miało miejsce. Nie ma też żadnych podstaw do kwestionowania prawidłowości określenia wysokości odsetek, RRSO – które odnosi się do całkowitej kwoty kredytu i uwzględnia, tak jak powinno – kwotę prowizji. W tych okolicznościach oświadczenie o kredycie darmowym nie mogło wywołać skutku z art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim.

Pomimo że niemal wszystkie zarzuty pozwanej są bezzasadne i zmierzają jedynie do uniknięcia skutków nierzetelnego działania pozwanej jako strony umowy, powództwo nie mogło zostać uwzględnione.

Zasadny był bowiem zarzut dotyczący braku wykazania wymagalności dochodzonego roszczenia – tj. kwoty kredytu postawionego w całości w stan natychmiastowej wymagalności wobec braku skutecznego doręczenia oświadczenia o wypowiedzeniu.

W myśl art. 98 ustawy z 16.04.2020r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 nieodebranych pism podlegających doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, których termin odbioru określony w zawiadomieniu o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, nie można uznać za doręczone w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz przed upływem 14 dni od dnia zniesienia tych stanów.

Przesyłka zawierająca wezwanie do zapłaty przed wypowiedzeniem, a następnie oświadczenie o wypowiedzeniu kredytu zostały nadane listem poleconym i nie można wykluczyć, że pozwana je odebrała. Tym niemniej pomimo wezwania strona powodowa, na której spoczywa ciężar dowodu nie wykazała chociażby wydrukiem śledzenia przesyłek, by pisma te zostały rzeczywiście doręczone – zarzut pozwanej w tym zakresie nie został obalony. Brak też dowodu, by w jakikolwiek inny sposób oświadczenie to zostało im doręczone.

W tych okolicznościach stwierdzić należy, że nie doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy kredytu, a w konsekwencji brak podstaw do uznania, że dochodzone roszczenie – zarówno co do należności głównej jak i odsetek - stało się wymagalne. Podkreślić należy, że okres na jaki została zawarta umowa nie upłynął. O ile na pozwanej ciąży obowiązek zapłaty nabiegłych rat umownych, to nie one były objęte żądaniem, brak też podstaw do ustalenia wysokości takiego żądania na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego.

W tym stanie rzeczy sąd powództwo oddalił, o kosztach orzekając na podstawie art. 98 kpc.

.