Wyrok z 16 lutego 2023, sygn. I C 1545/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 lutego 2023 roku

Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wydział Cywilny

w składzie:

po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2023 roku w Gliwicach

sprawy z powództwa (...) z siedzibą w W.

przeciwko Gminie G.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 107 145 (sto siedem tysięcy i sto czterdzieści pięć) złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie:

- od kwoty 19.270,54 złotych od dnia 22 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 16.871,92 złotych od dnia 22 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 26.858,69 złotych od dnia 22 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 18.925,01 złotych od dnia 22 czerwca 2022 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 9.487,60 złotych od dnia 17 sierpnia 2021 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 15.731,23 złotych od dnia 10 września 2021 r. do dnia zapłaty;

2. zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 10 775 (dziesięć tysięcy siedemset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu.

SSO Tadeusz Trojanowski

Sygn. akt I C 1545/22

UZASADNIENIE

Powódka (...) SA z siedzibą w W. ( (...) SA) wniosła o zasądzenie od pozwanej gminy G. kwoty 107145 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie (wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie:

- od kwoty 19.270,54 złotych od dnia 22 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 16.871,92 złotych od dnia 22 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 26.858,69 złotych od dnia 22 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 18.925,01 złotych od dnia 22 czerwca 2022 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 9.487,60 złotych od dnia 17 sierpnia 2021 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 15.731,23 złotych od dnia 10 września 2021 r. do dnia zapłaty;

oraz obciążenie pozwanej kosztami postepowania. W uzasadnieniu wskazała, iż żądanej kwoty dochodzi tytułem roszczenia o odszkodowanie opisanego w art. 18 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy oraz zmianie ustawy o zmianie Kodeksu cywilnego. powódka dochodzi odszkodowania za bezumowne korzystanie ze stanowiących jej własność lokali przez osoby, wobec których prawomocnie orzeczono eksmisję z tych lokali wraz z zapewnieniem prawa do lokalu zastępczego a którym pozwana takich lokali nie dostarczyła będąc do tego zobowiązana na mocy ww. ustawy. Szkodę stanowi wartość zużytych mediów przez ww osoby oraz koszty eksploatacji. Pozwem objęto okres marzec 2019 – grudzień 2020.

Pozwana w odpowiedzi wniosła o oddalenie powództwa oraz obciążenie powódki kosztami postepowania. W uzasadnieniu podniosła, iż roszczenie jest niewykazane. Powódka nie wykazała szkody co do zasady jak i co do wysokości. Nie zostało wykazane, by lokale objęte pozwem były w okresie objętym pozwem zajęte przez osoby wyeksmitowane a tym samym by powódka nie mogła tymi lokalami w sposób swobodny dysponować.

Sąd ustalił:

Powódka jest właścicielką budynków mieszkalnych położonych w G. pod adresami (...), (...) oraz (...), (...), (...) oraz (...) jak i następujących lokali niewyodrębnionych (niewykupionych) położonych w G. przy ulicy (...) (...), (...) (...), (...) (...); (...) (...) (...) (...), (...) (...) (wydruki z ksiąg wieczystych k. 604 - 776)

Lokal przy ulicy (...) zajmowany jest przez U. M.. Wyrokiem SR Gliwice z 21 stycznia 2011 roku (sygn. akt I C 990/10) nakazano tej osobie oraz R. M. opuszczenie tego lokalu przyznając U. M. prawo do lokalu zastępczego. O treści tego wyroku pozwana dowiedziała się 22 listopada 2011 roku. Za okres kwiecień 2019 – grudzień 2020 łączna wysokość poniesionych przez powódkę kosztów (centralne ogrzewanie, wywóz nieczystości, gaz, ciepła i zimna woda, kanalizacja, rozliczenie mediów; koszty eksploatacyjne) wyniosła 19270,54 zł. Pismem z 7 grudnia 2011 roku pozwana poinformowała powódkę, iż nie posiada wolnych lokali socjalnych oraz pomieszczeń tymczasowych. Lokal taki zostanie wskazany, jeżeli racjonalne zasady gospodarowania zasobem mieszkaniowym pozwanej będą na to pozwalały. W okresie objętym pozwem U. M. nadal zajmowała ww. lokal. Pismem z 9 czerwca 2021 roku powódka wezwała pozwaną do zapłaty odszkodowania za ww. okres w wysokości 19270,54 zł. Wezwanie to zostało powódce zwrócone z uwagi na nie wykazanie przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanej. (dokumentacja lokalu przy ul. (...) k. 10 - 101)

Lokal przy ulicy (...) zajmowany jest przez A. i M. B.. Wyrokiem SR Gliwice z 8 grudnia 2011 roku (sygn. akt I C 781/11) nakazano A. B. oraz K. G. opuszczenie tego lokalu przyznając tym osobom prawo do lokalu zastępczego. Powództwo wobec M. B. zostało oddalone. O treści tego wyroku pozwana dowiedziała się 21 sierpnia 2012 roku.Za okres maj 2019 – grudzień 2020 łączna wysokość poniesionych przez powódkę kosztów (centralne ogrzewanie, wywóz nieczystości, gaz, ciepła i zimna woda, kanalizacja, rozliczenie mediów; koszty eksploatacyjne) wyniosła 16871,92 zł. Pismem z 27 sierpnia 2012 roku pozwana poinformowała powódkę, iż nie posiada wolnych lokali socjalnych oraz pomieszczeń tymczasowych. Lokal taki zostanie wskazany, jeżeli racjonalne zasady gospodarowania zasobem mieszkaniowym pozwanej będą na to pozwalały. W okresie objętym pozwem A. i M. B. nadal zajmowała ww. lokal. Pismem z 10 czerwca 2021 roku powódka wezwała pozwaną do zapłaty odszkodowania za ww. okres w wysokości 16871,92 zł. Wezwanie to zostało powódce zwrócone z uwagi na nie wykazanie przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanej. (dokumentacja lokalu przy ul. (...) k. 102 - 171).

Lokal przy ulicy (...) zajmowany jest przez A. R. (1). Wyrokiem SR Gliwice z 1 października 2009 roku (sygn. akt I C 405/09) nakazano A. R. (1), K. R., A. R. (2) oraz S. R. opuszczenie tego lokalu przyznając tym osobom prawo do lokalu zastępczego. Z kolei wyrokiem tego samego Sądu z 14 września 2018 roku (sygn. akt I C 1034/18) nakazano opuszczenie ww. lokalu I. R. przyznając jej również uprawnienie do lokalu socjalnego. O treści tych wyroków pozwana dowiedziała się odpowiednio dnia 3 września 2010 roku oraz 21 czerwca 2019 roku. Za okres maj 2019 – grudzień 2020 łączna wysokość poniesionych przez powódkę kosztów (centralne ogrzewanie, wywóz nieczystości, gaz, ciepła i zimna woda, kanalizacja, rozliczenie mediów; koszty eksploatacyjne) wyniosła 26858,69 zł. Pismami z 13 października 2010 roku oraz 25 czerwca 2019 roku pozwana poinformowała powódkę, iż nie posiada wolnych lokali socjalnych oraz pomieszczeń tymczasowych. W okresie objętym pozwem A. i I. R. nadal zajmowali ww. lokal. Pismem z 10 czerwca 2021 roku powódka wezwała pozwaną do zapłaty odszkodowania za ww. okres w wysokości 26858,69 zł. Wezwanie to zostało powódce zwrócone z uwagi na nie wykazanie przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanej. (dokumentacja lokalu przy ul. (...) k. 172 - 239).

Lokal przy ulicy (...) zajmowany jest przez J. M.. Wyrokiem SR Gliwice z 7 października 2011 roku (sygn. akt I C 479/11) nakazano J. T., D. T. (1), K. T. oraz D. T. (2) opuszczenie tego lokalu przyznając tym osobom prawo do lokalu socjalnego. O treści tego wyroku pozwana dowiedziała się dnia 20 marca 2012 roku. Za okres marzec 2019 – grudzień 2020 łączna wysokość poniesionych przez powódkę kosztów (centralne ogrzewanie, wywóz nieczystości, gaz, ciepła i zimna woda, kanalizacja, rozliczenie mediów; koszty eksploatacyjne) wyniosła 18925,02 zł. Pismem z 29 marca 2012 roku pozwana poinformowała powódkę, iż nie posiada wolnych lokali socjalnych oraz pomieszczeń tymczasowych. W okresie objętym pozwem J. M. nadal zajmowała ww. lokal. Pismem z 4 sierpnia 2021 roku powódka wezwała pozwaną do zapłaty odszkodowania za ww. okres w wysokości 18925,02 zł. Wezwanie to zostało powódce zwrócone z uwagi na nie wykazanie przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanej. (dokumentacja lokalu przy ul. (...) k. 240 - 288).

Lokal przy ulicy (...) zajmowany jest przez B. O. (1). Wyrokiem SR Gliwice z 15 maja 2012 roku (sygn. akt I C 233/12) zmienionym wyrokiem tutejszego Sądu z 30 stycznia 2013 roku (sygn. akt III Ca 1205/12) nakazano B. O. (1), D. O., B. O. (2), A. K. oraz J. O. opuszczenie tego lokalu przyznając tym osobom prawo do lokalu socjalnego. O treści tego wyroku pozwana dowiedziała się dnia 6 czerwca 2013 roku. Za okres marzec 2019 – grudzień 2020 łączna wysokość poniesionych przez powódkę kosztów (centralne ogrzewanie, wywóz nieczystości, gaz, ciepła i zimna woda, kanalizacja, rozliczenie mediów; koszty eksploatacyjne) wyniosła 9487,60 zł. Pismem z 12 czerwca 2013 roku pozwana poinformowała powódkę, iż nie posiada wolnych lokali socjalnych oraz pomieszczeń tymczasowych. W okresie objętym pozwem J. M. nadal zajmowała ww. lokal. Pismem z 4 sierpnia 2021 roku powódka wezwała pozwaną do zapłaty odszkodowania za ww. okres w wysokości 9487,60 zł. Wezwanie to zostało powódce zwrócone z uwagi na nie wykazanie przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanej. (dokumentacja lokalu przy ul. (...) k. 290 - 359).

Lokal przy ulicy (...) zajmowany jest przez Z. J.. Wyrokiem SR Gliwice z 11 czerwca 2012 roku (sygn. akt I C 386/12) nakazano Z. J. oraz M. J. opuszczenie tego lokalu przyznając tym osobom prawo do lokalu socjalnego. O treści tego wyroku pozwana dowiedziała się dnia 12 października 2012 roku. Za okres maj 2019 – grudzień 2020 łączna wysokość poniesionych przez powódkę kosztów (centralne ogrzewanie, wywóz nieczystości, gaz, ciepła i zimna woda, kanalizacja, rozliczenie mediów; koszty eksploatacyjne) wyniosła 15731,23 zł. Pismem z 25 października 2012 roku pozwana poinformowała powódkę, iż nie posiada wolnych lokali socjalnych oraz pomieszczeń tymczasowych. W okresie objętym pozwem Z. J. nadal zajmowała ww. lokal. Pismem z 18 sierpnia 2021 roku powódka wezwała pozwaną do zapłaty odszkodowania za ww. okres w wysokości 15731,23 zł. Wezwanie to zostało powódce zwrócone z uwagi na nie wykazanie przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanej. (dokumentacja lokalu przy ul. (...) k. 360 - 416).

Powyższe ustalenia faktyczne poczyniono na podstawie dokumentów podlegających z mocy art. 243 ² kpc zaliczeniu w poczet materiału dowodowego. Ich prawdziwość oraz autentyczność ostatecznie nie została zakwestionowana przez żadną ze stron; nie wzbudziła również wątpliwości Sądu. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie sprawy możliwe było w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy dokumenty. Z dokumentów wynikały fakty wydania prawomocnych wyroków sądowych orzekających eksmisję z lokali których dotyczyło postępowanie, poinformowania pozwanej o fakcie i treści tych wyroków, wysokości poniesionej szkody odpowiadającej ujemnemu saldu zadłużenia z tytułu opłat eksploatacyjnych oraz za media obciążającemu każdy z lokali, uregulowanie tychże zaległości w razie konieczności (w niektórych budynkach powódka musiała opłacić zaległości na rzecz wspólnoty), wezwania pozwaną do zapłaty, odmowy zapłaty, przebywania osób wyeksmitowanych w lokalach w okresie objętym pozwem. W świetle wyników postępowania dowodowego oddaleniu (pominięciu) podlegał wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego. W ocenie Sądu wniosek ten był niecelowy, nie wnosił do sprawy żadnych istotnych informacji, powodował niepotrzebne przedłużenie postępowania oraz generował znaczne jego koszty.

Sąd zważył:

Powództwo podlegało całkowitemu uwzględnieniu. Zgodnie z art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 z późn. zm. - dalej: OchrLokU), jeżeli gmina nie dostarczyła lokalu socjalnego osobie uprawnionej do niego z mocy wyroku sądowego, właścicielowi przysługuje roszczenie odszkodowawcze do gminy, na podstawie art. 417 k.c. Redakcja art. 18 ust. 5 OchrLokU nakazuje traktować naruszenie obowiązku dostarczenia lokalu socjalnego na podstawie orzeczenia sądowego, tak jak każde niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej. Odesłanie do art. 417 k.c. wskazuje, iż odpowiedzialność Gminy jest niezależna od winy. Jak już wyżej wskazano, bezsporne w sprawie było, że wobec wskazanych osób zostały orzeczone wyrokami sądowymi eksmisje z lokali stanowiących własność powódki, jak również i to, że przyznane im było prawo do lokalu socjalnego, bezsporne było również, że pozwana została wezwana przez powódkę do złożenia lokatorom oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego i takiej oferty nie złożyła.

Sporna była jedynie wysokość dochodzonego odszkodowania oraz fakt korzystania w spornym okresie z tych lokali przez osoby uprawnione. Jak ustalono w stanie faktycznym z zebranego materiału dowodowego wynikało, że wszyscy lokatorzy zajmowali lokale w okresach, za które odszkodowania domaga się powódka; świadczą o tym – w przypadku każdego z lokali zwrotne potwierdzenia odbioru korespondencji od powódki w okresach objętych pozwem podpisane przez te osoby. Do ustalenia pozostała zatem wysokość należnego powódce odszkodowania.

Odpowiedzialność odszkodowawcza gminy wynikająca z art. 417 k.c. w zw. z art. 18 ust. 5 OchrLokU za niedostarczenie osobom uprawnionym do lokalu socjalnego z mocy wyroku związana jest z zaniechaniem podjęcia przez gminę czynności umożliwiających wierzycielowi przeprowadzenie skutecznej egzekucji. Przy określaniu zakresu roszczeń odszkodowawczych należnych właścicielowi nieruchomości w związku z odpowiedzialnością gminy na podstawie art. 417 k.c. w zw. z art. 18 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorów (z 21 czerwca 2001 r.) wskazać należy, że orzecznictwo sądów powszechnych a także Sądu Najwyższego w zasadzie jednolicie przyjmuje konieczność objęcia roszczeniem odszkodowawczym szkody w pełnej wysokości. Zgodnie zatem z art. 471 k.c. w zw. z art. 361 k.c. uprawnionym do odszkodowania jest ten, kto wykaże szkodę pozostającą w adekwatnym związku przyczynowym z niedostarczeniem lokalu socjalnego, a więc uszczerbek w wysokości różnicy między majątkiem jaki by miał, gdyby lokalem swoim dysponował swobodnie, a majątkiem jaki ma, nie mogąc tym lokalem dysponować z powodu niemożności wykonania wyroku eksmisyjnego na skutek niedostarczenia lokalu socjalnego przez Gminę osobom uprawnionym. Uszczerbek ten może obejmować korzyści w postaci pożytków, które z wystarczającą dozą prawdopodobieństwa zostałyby pobrane, gdyby lokal został opróżniony, jak i stratę w postaci poniesionych kosztów eksploatacji i utrzymania lokalu, a także opłaty związane z korzystaniem z lokalu, które nie są kompensowane w ramach możliwego do uzyskania czynszu (por. post. SN z 10 sierpnia 2018 r., III CZP 27/18; uchw. SN z 16 maja 2012 r., III CZP 12/12; w. SN z 19 czerwca 2008 r., V CSK 31/08 i z 13 stycznia 2010 r., II CSK 323/09; uchw. SN z 15 maja 2013 r., III CZP 23/13 i z 3 grudnia 2014 r., III CZP 92/14; post. SN z 25 czerwca 2008 r., III CZP 46/08).

W istocie więc chodzi o ustalenie w konkretnych okolicznościach faktycznych czy na określonym rynku najmu lokali, przy uwzględnieniu danej rynkowej stawki czynszu, można uzyskać jeszcze dodatkowo od najemcy także należności pokrywające w całości lub w części wysokość opłat związanych z korzystaniem z lokalu (por.w. SA w G. z 30 czerwca 2015 r., V ACa 296/14). Tym samym ustalić należy czy normalnym następstwem bezczynności gminy jest, w rozumieniu art. 361 § 1 k.c., tylko szkoda w postaci utraconego czynszu najmu, czy także straty związane z ponoszonymi przez właściciela opłatami za lokal. Powódka podkreślała w uzasadnieniu pozwu, iż domaga się zarówno szkody rzeczywistej tj. uszczerbku w dobrach prawnych (damnum emergens) polegającej na konieczności ponoszenia kosztów utrzymania lokali jak i utraconych korzyści na skutek niemożności dysponowania lokalami w szczególności oferowania ich nowym najemcom do czasu odzyskania nad nimi władztwa.

Nie budziło wątpliwości Sądu w chwili zamykania rozprawy, że w normalnym związku przyczynowym z zaniechaniem gminy pozostaje strata właściciela lokalu mieszkalnego spowodowana nieuiszczaniem przez byłego lokatora wszelkich wymaganych opłat wiążących się z używaniem zajmowanego lokalu, w tym także opłat na rzecz wspólnoty mieszkaniowej, administratora czy też wspólnoty mieszkaniowej, które są nierozerwalnie związane z szeroko rozumianym obowiązkiem utrzymania lokalu. Brak w tym zakresie podstaw do innego traktowania poszczególnych elementów tej szkody, które jawią się jako strata w postaci konieczności ponoszenia przez właściciela wszelkich opłat, i bazując na doświadczeniu życiowym można przyjąć za wysoce prawdopodobne, że szkoda tego rodzaju nie byłaby poniesiona, gdyby właściciel mógł lokalem swobodnie dysponować. Podzielając zatem stanowisko judykatury, także tutejszego Sądu, co do możliwości objęcia roszczeniem odszkodowawczym także opłat ponoszonych przez właściciela na rzecz innych podmiotów, a które łączą się z utrzymaniem i korzystaniem z lokalu- zdaniem sądu orzekającego można przyjąć ,że gdyby powódka swobodnie dysponowała lokalami określonymi w pozwie w obecnych realiach gospodarczych uzyskałaby czynsz, który wyrównywałby jej wszystkie te opłaty którymi jako właściciel jest obciążona.

Czynsz wolnorynkowy zwyczajowo obejmuje opłaty związane z mediami oraz kosztami utrzymania lokalu (nieruchomości), albowiem zgodnie z zasadą prawidłowej gospodarki, jak i podstawowymi kalkulacjami ekonomicznymi – czynsz za wynajem lokalu powinien co najmniej pokrywać niezbędne koszty utrzymania lokalu. Powódka w przypadku każdego z lokali przedstawiła szczegółowe i wiarygodne co do wysokości wyliczenia różnic czynszowych, opłat za media, jak i opłat związanych z zarządem nieruchomością, które poparła licznymi dowodami z dokumentów, potwierdzonych przez zeznania części świadków. W zakresie kosztów związanych z utrzymaniem wspólnoty mieszkaniowej należy przypomnieć, iż uprawnienie do żądania odszkodowania obejmuje pełną wartość rzeczonego odszkodowania. Wspólnota mieszkaniowa działa w interesie wszystkich lokatorów poszczególnych nieruchomości, a więc koszty związane utrzymaniem oraz umożliwieniem funkcjonowania rzeczonych wspólnot są kosztami koniecznymi, które wobec powyższych rozważań ekonomicznych są zwyczajowo wliczane w wysokość wolnorynkowego czynszu. Utracone korzyści są w ocenie Sądu wykazane za pomocą dołączonych do pozwu umów najmu lokali (przywrócenia tytułu prawnego) położonych na obszarze zbliżonym do tego, na którym położone są lokale objęte postępowaniem. Wynikająca z nich wysokość łącznego czynszu zbliżona jest do wysokości nierekompensowanych w żaden sposób kosztów jakie ponosi powódka jak i utraconych korzyści (utraty czynszu najmu)

W ocenie Sądu orzekającego powódka wykazała także koszty określone przez nią jako różnicę pomiędzy kosztami (...) a kosztami ponoszonymi przez wspólnoty mieszkaniowe, Należy przyjąć, że na rzeczoną różnicę składają się koszty administracyjne. Zdaniem Sądu koszty ponoszone przez powódkę w ramach prowadzonej przez siebie działalności w zakresie administracji mogą być wliczane w wolnorynkowy czynsz. Powódka nie wykazała wprawdzie konkretnych części składowych składających się na ową różnicę, ograniczając się do lakonicznego podsumowania w treści odpowiedniej kolumny (11?) zbiorczych wyliczeń. W gospodarce wolnorynkowej koszty obsługi administracyjnej wynajmującego są „przerzucalne” na najemcę -podobnie jak podatki płacone przez wytwórcę są przerzucalne na konsumenta (vide Vat). Wszystkie te fakty wykazano dokumentami prywatnymi które również są dowodami. Pozwana zanegowała bezpodstawnie podstawowe fakty. Wiarygodność powódki została potwierdzona długotrwałym i żmudnym postepowaniem dowodowym , dalej idące postepowanie byłoby zbędne; na marginesie można nadmienić, że strona pozwana swoja postawą generuje szereg podobnych postepowań sądowych, w których zapadają zbliżone rozstrzygnięcia (chociażby w niniejszej sprawie jest to przynajmniej drugie postępowanie dotyczące lokalu przy ul. (...) zajmowanego przez dłużniczkę Z. J.). W ocenie Sądu pozwana nie wskazała przykładów „nierzetelności” rozliczeń.

Mając powyższe na uwadze należało zasądzić od pozwanego należność dochodzoną pozwem wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie również zgodnie z żądaniem. O odsetkach orzeczono zgodnie z art. 481 k.c. albowiem od tej daty pozwana pozostawała w opóźnieniu w zapłacie co wynika z wezwań do zapłaty. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji. O kosztach procesu orzeczono na zasadzie art. 98 kpc z uwagi na przegraną pozwanej. Na zasądzone koszty składa się 5358 zł tytułem opłaty od pozwu, 17 zł opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa procesowego, 5400 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego wynikających z par. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

SSO Tadeusz Trojanowski

.