Wyrok z 26 września 2025, sygn. I C 342/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 września 2025 r.

Sąd Okręgowy w O. I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Ewa Oknińska
Protokolant:	sekretarz sądowy A. P.,

po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. wO.

na rozprawie

sprawy z powództwa L. G. (1)

przeciwko (...) Spółka z o.o. z siedzibą w W., (...) Company (...) z siedzibą w S.

o zapłatę

I.  oddala powództwo w stosunku do pozwanego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W.,

II.  zasądza od pozwanego (...) Company (...) z siedzibą w S. na rzecz powoda L. G. (1) kwotę 49.227,98 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 18 marca 2022 r. do dnia zapłaty;

III.  w pozostałym zakresie oddala powództwo w stosunku do pozwanego (...) Company (...) z siedzibą w S.,

IV.  nie obciąża powoda kosztami procesu na rzecz pozwanych;

V.  nie obciąża powoda kosztami sądowymi;

VI.  nakazuje ściągnąć od pozwanego (...) Company (...) z siedzibą w S. na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w O.kwotę 3.097,47 zł tytułem kosztów sądowych.

sędzia Ewa Oknińska

Sygn. akt I C 342/22

UZASADNIENIE

Powód L. G. (1) wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. na jego rzecz:

- kwoty 200.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, tytułem zadośćuczynienia w związku z doznaną krzywdą;

- kwoty 10.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, tytułem odszkodowania w związku z uszkodzeniem ciała, wywołaniem rozstroju zdrowia oraz poniesieniem z tego tytułu wydatków;

- renty w kwocie 2.500 zł miesięcznie począwszy od dnia wniesienia pozwu, płatnej z góry do 10 dnia każdego miesiąca do rąk powoda, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku braku płatności którejkolwiek z rat.

Ponadto wniósł o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 18 marca 2021 r. w O. miał miejsce wypadek drogowy, w którym powód został poszkodowany. Sprawcą wypadku, w związku z nieprawidłowym postępowaniem podczas manewru wyprzedzania, był M. S., prowadzący pojazd marki V. (...), ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej w (...). Wypadek w sposób znaczny pogorszył ogólny stan zdrowia powoda. Dnia 3 listopada 2021 r. powód otrzymał orzeczenie lekarza orzecznika ZUS, w którym stwierdzono, że jest on niezdolny do pracy do dnia 21 kwietnia 2025 r. Powód wskazał, że od 1 lipca 2014 r. prowadził działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe (...) L. G. (2), która została zamknięta z powodu pandemii. Powód planował ponownie otworzyć firmę wraz z otwarciem granic, jednak plany te całkowicie przekreślił wypadek z dnia 18 marca 2021 r. W wyniku wypadku powód musiał wycofać się z życia zawodowego całkowicie i bezpowrotnie.

Powód wskazał, że po wypadku przebywał w szpitalu 4 dni. Rozpoznano u niego stłuczenie mózgu w obrębie płatów ciemieniowych i potylicznych, krwiak prawego płata potylicznego mózgu, stłuczenie płuc, obrzęk i krwiak tkanek podskórnych głowy w okolicy ciemieniowo – czołowej lewej, krwiaki okularowe obu oczodołów, otarcia naskórka twarzy. Po wypadku powód był bardzo obolały. Nieustannie towarzyszył mu silny ból głowy, ból kolana, nadgarstka, przez 3 miesiące nie ruszał ręką, nie mógł chodzić, miał częste zawroty głowy i zaburzenia równowagi. Powód do chwili obecnej ma znaczne problemy z koncentracją, kiedy podejmuje jakąś aktywność. Na co dzień towarzyszy mu silne zmęczenie, brak równowagi, słaba pamięć, cierpi nieustannie na bóle głowy, ma problemy z wypowiadaniem się, ciężko dobrać mu słowa, zapomina początku zdania. W wyniku wypadku powodowi pogorszył się również znacząco słuch. Poza dolegliwościami fizycznymi mocno ucierpiała również sfera psychiczna powoda. Miewa on lęki, nerwice, gwałtowne dźwięki powodują u niego silny niepokój. Utracił radość życia, czuje się bezradny, zdołowany, ma poważne problemy ze słuchem.

Odnośnie żądania renty powód wskazał, że utracił całkowicie zdolność do jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Z powodzeniem prowadził działalność gospodarczą, którą po okresie lockdownu planował reaktywować.

Powód podniósł, że pismem z dnia 08 listopada 2021 r. zgłosił szkodę pozwanemu, który przyznał mu świadczenie w kwocie 1.000 zł (pozew k. 4-16, pismo z dnia 29 marca 2022 r. – k. 70).

Pozwany (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Pozwany w uzasadnieniu podniósł brak legitymacji biernej, z uwagi na fakt, iż pozwana spółka nie jest odpowiedzialna za sprawcę zdarzenia z dnia 18 marca 2021 r. Pojazd sprawcy szkody w dniu zdarzenia był bowiem ubezpieczony w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych w (...) z siedzibą w S., co wynika z informacji ogólnodostępnych w bazie Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego (odpowiedź na pozew – k. 91- 92).

Powód w piśmie z dnia 29 lipca 2022 r. wniósł o wezwanie do udziału w sprawie w charakterze pozwanego (...) Company (...) z siedzibą w S. w miejsce dotychczasowego pozwanego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., jednocześnie wyrażając zgodę na wskazaną modyfikację podmiotową po stronie pozwanej.

W uzasadnieniu powód wskazał, że błąd pełnomocnika w ustaleniu prawidłowego pozwanego wynikał z nielojalności informacyjnej ubezpieczyciela (...) Company (...) oraz działającej na jego zlecenie spółki (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. w bezpośrednim kontakcie na etapie postępowania likwidacyjnego. W imieniu ubezpieczyciela likwidacją szkody zajęła się spółka (...) Sp. z o.o. Na zgłoszenie szkody, pomimo tego jak wynika obecnie, zaadresowanego do nieprawidłowego podmiotu, powód otrzymał odpowiedź w dniu 17 listopada 2021 r. w formie listu przesłanego drogą e-mail. W żadnym z fragmentów pierwszego pisma nie podnoszono kwestii, że (...) Sp. z o.o. nie jest podmiotem odpowiedzialnym za szkodę. Ponadto w żadnym piśmie nie wskazano, że spółka jest jedynie pośrednikiem w sprzedaży ubezpieczeń. Powód podkreślił również, że pouczenie decyzji przyznającej kwotę 1.000 zł na etapie likwidacji szkody z dnia 28 stycznia 2022 r. nie zawierało informacji, że w radzie dochodzenia zapłaty na drodze sądowej konieczne jest pozwanie zagranicznego ubezpieczyciela, tj. (...) Company (...) z siedzibą w S. (pismo k. 98-101).

Sąd postanowieniem z dnia 14 września 2022 r. na podstawie art. 194 § 2 k.p.c. wezwał do udziału w sprawie w charakterze pozwanego (...) Company (...) z siedzibą w S. (k. 127).

Pozwany (...) Company (...) z siedzibą w S. (dalej: ubezpieczyciel) w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu pozwany przyznał, że prowadził proces likwidacji szkody wynikającej ze zdarzenia z dnia 18 marca 2021 r. W wyniku prowadzonego postępowania pozwany uznał swoją odpowiedzialność i przyznał powodowi kwotę 1.000 zł tytułem zadośćuczynienia, która w jego ocenie w pełni kompensuje doznaną przez powoda krzywdę. Pozwany podkreślił, że przeprowadzone u powoda w dniach 19 listopada 2021 r. oraz 8 grudnia 2021 r. badania wykazały brak trwałego bądź długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Pozwany podkreślił, że u powoda po zdarzeniu z dnia wypadku rozpoznano stłuczenie twarzoczaszki, otarcia, stłuczenie klatki piersiowej, stłuczenie mózgu, krwiak płata potylicznego prawego oraz stłuczenie głowy, krwiak podskórny. Zgłaszane przez powoda bóle kręgosłupa są bez związku ze zdarzeniem z dnia 18 marca 2021 r. Ponadto pojawiły się u powoda miesiąc po zdarzeniu. Zaburzeń słuchu również nie opisano w dokumentacji medycznej szpitalnej powoda po zdarzeniu z dnia wypadku. Zgłaszane przez powoda zaburzenia słuchu związane są z wcześniejszym urazem głowy ze złamaniem podstawy czaszki. Jednorazowa opinia psychologiczna z lipca 2021 r. nie upoważnia do rozpoznania trwałych zaburzeń natury psychicznej, w szczególności gdy leczenie psychiatryczne prowadzone jest od 2016 r.

Pozwany zakwestionował również zasadność oraz wysokość zgłoszonego przez powoda odszkodowania. Powód nie udowodnił, aby ponosił stały miesięczny koszt na leki po zdarzeniu z dnia 18 marca 2021 r., aby poniósł szkodę w wysokości 400 zł w związku ze zniszczeniem polara szwajcarskiej firmy, jak również aby pogorszenie słuchu oraz zakup aparatu słuchowego były związane z wypadkiem. Pozwany zakwestionował również żądanie renty, jako nieudowodnione co do zasady i wysokości. Orzeczona w listopadzie 2021 r. przez lekarza orzecznika ZUS czasowa niezdolność do pracy nie pozostawała w związku ze zdarzeniem z dnia 18 marca 2021 r. Powód miał orzeczoną czasową niezdolność do pracy już wcześniej. Brak jest dowodów, aby powód przed zdarzeniem pracował i osiągał dochód oraz, że zamierzał rozpocząć działalność gospodarczą. Pozwany wskazał również, że odsetki ustawowe za opóźnienie należą się wierzycielowi dopiero od dnia wyrokowania (k. 137-139v).

Pismem z dnia 3 stycznia 2023 r. powód wskazał, że na dochodzoną pozwem kwotę 10.000 zł tytułem odszkodowania w związku z uszkodzeniem ciała, wywołaniem rozstroju zdrowia oraz poniesieniem z tego tytułu wydatków składają się koszty:

- 8.128 zł – w związku z zakupem aparatu słuchowego;

- 400 zł – wartość zniszczonego polaru;

- około 100 zł miesięcznie za okres od dnia wypadku, tj. 18 marca 2021 r. do dnia wniesienia pozwu tj. 16 marca 2022 r. (łącznie 1.200 zł) – leki i suplementy,

- 300 zł – wydatki związane z uczęszczaniem powoda do poradni neurochirurgicznej (k. 175).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W 2005 r. u powoda doszło do rozlanego urazu mózgu, urazu czaszkowo-mózgowego, złamania kości skroniowej prawej i piramidy, stłuczenia mózgu, niedowładu nerwu twarzowego prawego obwodowego.

Na podstawie orzeczenia lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ustalono, przy uwzględnieniu stopnia naruszenia sprawności organizmu, wieku, rodzaju wykonywanej pracy przed zachorowaniem oraz stanu psychofizycznego powoda, że powód jest niezdolny do pracy do września 2007 r., co stało się podstawą do przyznania powodowi renty z tytułu niezdolności do pracy. Na podstawie kolejnych orzeczeń lekarskich ustalano, iż powód w dalszym ciągu pozostawał częściowo niezdolny do pracy.

Na podstawie orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 3 listopada 2021 r. przedłużono częściową niezdolność do pracy powoda do dnia 21 kwietnia 2025 r.

(dowód: orzeczenie lekarskie orzecznika ZUS z dnia 6 marca 2007 r. k. 41 – akt emerytalno-rentowych (...), orzeczenie lekarskie orzecznika ZUS z dnia 3 listopada 2021 r. k. 36, dokumenty z akt sprawy (...), w tym karta informacyjna leczenia szpitalnego k. 77, zaświadczenia o stanie zdrowia powoda k. 78-83v).

Następnie w dniu 18 marca 2021 r. powód uległ wypadkowi. Sprawcą wypadku był M. S., prowadzący pojazd marki V. (...) o nr rej. (...), który w wyniku nieprawidłowego postępowania podczas manewru wyprzedzania, polegającego na zjechaniu na przeciwległy pas ruchu, po którym prawidłowo poruszał się kierujący pojazdem marki M. (...) A. S., doprowadził do zderzenia obu pojazdów. W wyniku wypadku śmierć poniósł kierujący pojazdem marki V. (...) M. S., natomiast powód – pasażer pojazdu marki M. (...) o nr rej. (...), doznał obrażeń ciała, skutkujących naruszenie czynności układu nerwowego powyżej 7 dni.

W sprawie wszczęte zostało postępowanie przygotowawcze, które umorzone zostało z uwagi na śmierć M. S.. W toku śledztwa ustalono, że sprawca wypadku w trakcie zdarzenia był trzeźwy, przy czym w jego krwi ujawniono obecność amfetaminy w stężeniu 97 ng/ml.

Po zdarzeniu powód przewieziony został do Izby Przyjęć (...) Szpitala Miejskiego w T.. W chwili przyjęcia do szpitala powód zgłaszał bóle głowy i występowały u niego zaburzenia świadomości o charakterze zaburzeń poznawczych. Wykonano badania tomografii komputerowych. Stwierdzono krwiak w płacie potylicznym prawym, stłuczenie płatów ciemieniowych i potylicznych z nadzianką krwawą, obrzęk i krwiak tkanek podskórnych głowy w okolicy ciemieniowo-czołowej lewej i niewielkie stłuczenia w polach środkowych obu płuc. W badaniu fizykalnym stwierdzono krwiaki okularowe obu oczodołów i otarcia naskórka twarzy.

Powód hospitalizowany był w oddziale w oddziale neurochirurgii w okresie od 18 marca 2021 r. do 22 marca 2021 r. Rozpoznano u niego stłuczenie płata czołowego i ciemieniowego po stronie lewej, pourazowe zaburzenia świadomości z deficytem procesów poznawczych, obustronne stłuczenie płuc, krwiak podczepcowy okolicy czołowej. W leczeniu farmakologicznym stosowano leki przeciwbólowe. W kontrolnym badaniu tomografii komputerowej głowy stwierdzono całkowitą resorpcję ognisk krwotocznych płatów ciemieniowych i potylicznych, zmniejszenie się krwiaka płata potyliczego prawego i zmniejszenie się obrzęku i krwiaka podskórnego okolicy czołowo-ciemieniowej lewej. Bóle głowy zmniejszyły się po leczeniu farmakologicznym. Powód wypisany został do domu w stanie ogólnie dobrym z zaleceniami oszczędzającego trybu życia, doraźnego przyjmowania leku przeciwbólowego D., kontroli w poradni neurochirurgicznej w dniu 11 maja 2021 r.

(dowód: postanowienie o umorzeniu śledztwa k. 24-25v, postanowienie o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego k. 26, opinia sądowo-lekarska wydana na zlecenie wydziału dochodzeniowo-śledzczego K. w T. k. 27-28, opinia laboratorium kryminalistycznego wraz z protokołem oględzin k. 29-35, dokumentacja medyczna powoda k. 38-52).

Sprawca ubezpieczony był w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych u pozwanego (...) Company (...) z siedzibą w S..

(dowód: wydruk z bazy Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego – k. 96)

Po wypadku powód przez tydzień był osobą leżącą. Potrzebował pomocy osób trzecich. Powód po wypadku odczuwał ogólne osłabienie organizmu oraz szybciej męczył się, co utrudniało mu podejmowanie aktywności fizycznej. Przez około dwa miesiące po wypadku nie był w stanie prowadzić samochodu. Obecnie prowadzi pojazdy, jednak czynność ta nadal wiąże się z odczuwanym lękiem. Powód cierpiał na zaburzenia snu, doświadczał trudności z zasypianiem oraz często wybudzał się w nocy. Stał się osobą zamyśloną, nerwową i wycofaną z życia towarzyskiego, w które przed wypadkiem był zaangażowany.

W chwili wypadku powód miał na sobie polar, który został uszkodzony i rozcięty nożyczkami podczas akcji ratunkowej.

Po wypadku powód przyjmował leki nasenne przepisane przez lekarza psychiatrę. W dniu 19 czerwca 2021 r. powód kupił lek D. T. za 27,98 zł.

W dniu 18 sierpnia 2021 r. lekarz psychiatra wystawił zaświadczenie lekarskie, w którym wskazał, że powód od 2016 r. leczy się w (...) dla Dorosłych Wojewódzkiego Zespołu (...) w O.. Rozpoznano u niego inne zaburzenia psychiczne spowodowane uszkodzeniem lub dysfunkcją mózgu i chorobą somatyczną. Powodem wizyt w poradni są zaburzenia psychiczne spowodowane 2 krotnym wypadkiem komunikacyjnym i związanym z tym urazem głowy. W obrazie klinicznym objawy organicznych zaburzeń nastroju i osobowości, trudności w kontroli emocji i zaburzenia snu. Wymaga dalszego leczenia w poradni i systematycznego przyjmowania leków.

(dowód: zeznania świadka A. S. k. 229, zeznania świadka A. G. (1) k. 229v-230, zeznania powoda L. G. (1) k. 230-230v, akta szkody k. 156 – faktura VAT (...), zaświadczenia lekarskie – k. 65).

Powód prowadził działalność gospodarczą w formie komisu samochodowego od 1991 roku. W ramach działalności zajmował się sprowadzaniem pojazdów z innych państw, w szczególności z Niemiec, Francji, Szwajcarii i Włoch. W dniu 29 lutego 2020 r. zaprzestał wykonywać działalność gospodarczą. W dniu 3 marca 2020 r. wykreślono działalność gospodarczą powoda z (...).

Wnioskiem z dnia 31 marca 2021 r. powód zainicjował postępowanie przed Sądem Rejonowym w O. w przedmiocie ogłoszenia upadłości osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, powołując się w szczególności na dotkliwy wypadek z 2005 r., w związku z którym ustalono, że jest częściowo niezdolny do pracy; problemy finansowe w związku z wybuchem pandemii (...)19; utrzymywanie się z renty oraz skutki kolejnego wypadku z marca 2021 r.

Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2021 r. Sąd Rejonowy w O., V Wydział Gospodarczy ogłosił upadłość obejmującą likwidację majątku powoda, jako osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. Prawomocnym postanowieniem z dnia 20 października 2022 r. Sąd umorzył wszystkie zobowiązania powoda powstałe przed dniem ogłoszenia upadłości bez ustalania planu spłat wierzycieli.

Obecnie powód utrzymuje się z emerytury, wynoszącej 2.400 zł miesięcznie.

(dowód: zeznania świadka A. S. k. 229, zeznania powoda L. G. (1) k. 230-230v., k. 454 – 454 v., postanowienie Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 28 kwietnia 2021 r. k. 69, wydruk z (...) k. 145, postanowienie – k. 379, nadto: dokumenty z akt sprawy (...), - k. 87).

W dniu 31 sierpnia 2021 r. powód dokonał zakupu aparatów słuchowych za łączną kwotę 8.128 zł, zgodnie ze zleceniem na zaopatrzenie w wyroby medyczne, z uwagi na niepełnosprawność słuchową ucha prawego 3 stopnia oraz lewego 2 stopnia.

(dowód: faktura VAT nr (...) k. 56, zlecenie na zaopatrzenie w wyroby medyczne k. 58-62, wydruk badań – k, 63- 64).

Powód pismem z dnia 08 listopada 2021 r. zgłosił szkodę do (...) Spółka z o.o. w W.. Domagał się zadośćuczynienia w kwocie 200.000 zł, odszkodowania w związku z uszkodzeniem ciała, wywołaniem rozstroju zdrowia oraz poniesieniem z tego tytułu wydatków w kwocie 10.000 zł oraz renty w kwocie 1.000 zł miesięcznie, począwszy od dnia zgłoszenia szkody. Pismem z dnia 28 stycznia 2022 r. (...) sp. z o.o. w W. poinformował, że likwidacja sprawy w zakresie ustalenia wysokości należnych roszczeń oraz odpowiedzialności Towarzystwa (...) za zdarzenie została zakończona. Ubezpieczyciel przyznał powodowi świadczenie w kwocie 1.000 zł tytułem zadośćuczynienia.

(dowód: zgłoszenie szkody z dnia 08 listopada 2021 r. – k. 102 – 111, pismo z dnia 28 stycznia 2022 r. k. 67, akta szkody k. 156).

Biegły neurolog rozpoznał u powoda stan po urazie czaszkowo – mózgowym z dnia 18 marca 2021 r., cerebrastenię pourazową, zmiany zwyrodnieniowo- dyaskopatyczne – schorzenie samoistne. Biegły wskazał, że w wyniku wypadku z dnia 18 marca 2021 r. doszło u powoda do urazu czaszkowo-mózgowego z niewielkim stłuczeniem płatów czołowego i ciemieniowego oraz pourazowymi zaburzeniami świadomości z deficytem procesów poznawczych, świeżych uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego. W wyniku zdarzenia wystąpił u powoda trwały uszczerbek na zdrowiu w wymiarze 7%.

Stan neurologiczny powoda nie uległ po wypadku istotnym zmianom. Z odchyleń od normy w badaniu neurologicznym uwzględniony został niedowład nerwu twarzowego po stronie prawej po przebytym w 2005 r. urazie czaszkowo-mózgowym ze złamaniem kości podstawy czaszki. Powód był częściowo niezdolny do pracy od czasu przebytego w 2005 r. urazu czaszkowo-mózgowego, zatem jego zdolność do pracy nie uległa zmianie w związku ze zdarzeniem z dnia 18 marca 2021 r.

(dowód: opinia biegłego neurologa k. 242-244, opinia uzupełniająca biegłego neurologa k. 285).

Po wypadku z dnia 18 marca 2021 r. z przyczyn laryngologicznych nie stwierdzono trwałego uszczerbku na zdrowiu powoda, będącego następstwem zdarzenia. Nie wykazano bezpośredniego uszkodzenia lub jego zmian pourazowych mogących wpływać bezpośrednio na stan narządu słuchu, uszkodzony i istniejący już od wielu lat wcześniej, od 2005 r. Występujące wówczas ciężkie obrażenia mózgu, mimo braku zmian pourazowych w postaci złamań kości skroniowej po drugiej stronie mogły również doprowadzić do uszkodzenia słuchu po stronie przeciwnej, tym bardziej, że potwierdzony niedosłuch jest tego samego charakteru, tej samej wielkości i symetryczny w obu uszach.

Uszkodzenia słuchu u powoda wystąpiły w wyniku ciężkich urazów ośrodkowego układu nerwowego oraz złamań w zakresie kości skroniowej w wyniku wypadku z 2005 r. Stwierdzona częściowa niezdolność do pracy u powoda jest następstwem wynikającym, udokumentowanym i przyznanym w wyniku obrażeń odniesionych w dniu 4 września 2005 r. Brak jest jakichkolwiek podstaw do ustalenia uszczerbku na zdrowiu pod względem laryngologicznym, pogorszenia się jakości życia oraz zdolności komunikacyjnych powoda w związku z wypadkiem z dnia 18 marca 2021 r.

(dowód: opinia biegłego laryngologa k. 295-300).

Biegły lekarz chirurg ortopeda rozpoznał u powoda: stłuczenie płata czołowego i ciemieniowego po stronie lewej, obustronne stłuczenie płuc oraz krwiak podczepcowy okolicy czołowej. Podczas zdarzenia z dnia 18 marca 2021 r. powód nie doznał urazu stawu kolanowego. W badaniu fizykalnym nie stwierdzono odchyleń od stanu prawidłowego w zakresie stawów kolanowych. Z dokumentacji medycznej nie wynika, że po wypadku w 2021 r. powód był leczony z powodu dolegliwości ze strony kręgosłupa szyjnego. Brak jest również badań specjalistycznych potwierdzających chorobę kręgosłupa szyjnego. Stłuczenie płata czołowego i ciemieniowego po stronie lewej, obustronne stłuczenie płuc oraz krwiak podczepcowy okolicy czołowej, powstałe w wyniku wypadku z dnia 18 marca 2021 r. ze strony ortopedycznej nie spowodowały uszczerbku na zdrowiu powoda.

(dowód: opinia biegłego lekarza chirurga ortopedy k. 332-335, opinia uzupełniająca biegłego lekarza chirurga ortopedy k. 361-362).

Zdarzenie z dnia 18 marca 2021 r. miało charakter zdarzenia zagrażającego/katastrofalnego, było silnym stresorem i wpłynęło wówczas na znaczące pogorszenie się dobrostanu powoda. Odczuwalny stres miał duże nasilenie i zaburzył przejściowo dotychczasowe funkcjonowanie powoda. W wyniku zdarzenia u powoda wystąpił przejściowy rozstrój zdrowia psychicznego.

U powoda nie występują objawy stresu pourazowego, ani objawy (...). Funkcjonowanie intelektualne powoda mieści się w granicach normy intelektualnej, nie stwierdzono zaburzeń w zakresie funkcjonowania procesów poznawczych.

(dowód: opinia biegłych psychologa i psychiatry k. 387 – 388, opinia uzupełniająca -k. 413)

Lekarz neurolog w sprawie (...) sporządził opinię i uznał powoda za osobę niepełnosprawną w stopniu lekkim. Wskazał, że powód jest po przebytych 2 urazach czaszkowo- mózgowych leczonych zachowawczo. Po urazach występują bóle i zawroty głowy, zaburzenia równowagi, senność, zaburzenia pamięci, nastroju, niedosłuch obustronny. Ponadto od kilku lat występuje zespół bólowy kręgosłupa w przebiegu zmiany zwyrodnieniowo- dyskopatycznych. Z powodu w/w schorzeń powód nie jest całkowicie niezdolny do pracy, nie wymaga także czasowej ani częściowej pomocy innych osób.

(dowód z dokumentu: opinia w przedmiocie ustalenia stopnia niepełnosprawności – k. 451-453)

Sąd zważył, co następuje:

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego powództwo zasługuje na uwzględnienie w części w stosunku do pozwanego ubezpieczyciela (...) Company (...) z siedzibą w S..

Powództwo w stosunku do pozwanego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. zostało oddalone z uwagi na brak legitymacji biernej. Pojazd sprawcy szkody w dniu zdarzenia nie był bowiem ubezpieczony w ww. spółce. Powyższa okoliczność nie była kwestionowana przez strony (pkt I wyroku).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony, dokumentach znajdujących się w aktach sprawy (...), dokumentów z akt szkody oraz dokumentów z akt emerytalno-rentowych, których autentyczność nie była przez strony kwestionowana i nie budziła wątpliwości Sądu. Ponadto Sądu uwzględnił zeznania świadków A. S., A. G. (1) i powoda L. G. (1), które odnosiły się do skutków zdarzenia, w tym krzywdy doznanej przez powoda wskutek wypadku. Sąd dał wiarę tym zeznaniom w tej części, w której znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, a w szczególności we wnioskach zawartych w opiniach biegłych.

Sąd dopuścił dowód z pisemnych opinii biegłych z zakresu: neurologii w osobie W. N., laryngologii w osobie I. R., chirurgii w osobie A. M., psychologii w osobie D. G. oraz psychiatrii w osobie M. M.. Podzielić należy pogląd wyrażony w orzecznictwie, iż specyfika oceny dowodu z opinii biegłego wyraża się w tym, że sfera merytoryczna opinii kontrolowana jest przez Sąd, który nie posiada wiadomości specjalnych, w istocie tylko w zakresie zgodności z zasadami logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej. Odwołanie się przez Sąd do tych kryteriów oceny stanowi więc wystarczające i należyte uzasadnienie przyczyn uznania opinii biegłego za nieprzekonującą (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2005 r., (...)). W świetle przywołanych kryteriów sporządzone w sprawie opinie należało ocenić jako spójne i logiczne oraz oparte na fachowej wiedzy biegłych. Sąd nie dopatrzył się w nich błędów logicznych, niezgodności z życiowym doświadczeniem bądź też niespójności z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.

Ponadto biegli w sposób merytoryczny ustosunkowali się do podniesionych do zasadniczych opinii zastrzeżeń. Biegli szczegółowo i przekonująco uzasadnili przyjęte w opiniach wnioski, wzięli pod uwagę całokształt dokumentacji medycznej zebranej w sprawie. Biegli złożyli uzupełniające opinie, w których w sposób spójny i jasny określili wpływ wypadku na stan zdrowia powoda. Dlatego też Sąd pominął wniosek pozwanego o dopuszczenie dowodu z kolejnej opinii biegłych z zakresu psychiatrii i psychologa.

Analizując zasadność roszczenia, należy wskazać, że w przypadku szkody wyrządzonej w związku z ruchem pojazdu odszkodowanie z obowiązkowego ubezpieczenia OC ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności jego posiadacza lub kierującego. Posiadacz samochodu ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie, wyrządzoną przez ruch tego pojazdu na zasadzie ryzyka na podstawie art. 436 § 1 w wz. z art. 435 § 1 k.c.

Zgodnie z postanowieniami art. 822 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela.

W rozpoznawanej sprawie ostatecznie nie było sporu między stronami w zakresie odpowiedzialności pozwanego (...) Company (...) z siedzibą w S., za zdarzenie z dnia 18 marca 2021 r.

Odnosząc się do zasadności i wysokości roszczenia o wypłatę zadośćuczynienia wskazać trzeba, że zgodnie z art. 445 k.c., Sąd może przyznać osobie poszkodowanej w wypadku przewidzianym w art. 444 k.c., tj. osobie, która doznała uszkodzenia ciała lub której zdrowie uległo rozstrojowi, zadośćuczynienie za doznaną krzywdę.

Przepisy kodeksu cywilnego nie zawierają przy tym żadnych kryteriów, którymi należy się kierować przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia pieniężnego. Wynikają one jedynie z orzecznictwa. Wysokość zadośćuczynienia musi zatem uwzględniać całokształt okoliczności sprawy, w tym rozmiar doznanych cierpień, charakter następstw naruszenia, nieodwracalność doznanego uszczerbku. Przepis art. 445 § 1 k.c. stanowi, iż kwota zadośćuczynienia ma być "odpowiednia", co oznacza, że z jednej strony nie może być nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy, a z drugiej musi odpowiadać aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa (por. wyrok S.N. z dn. 28 września 2001 r., (...), Lex nr (...)).

Rację ma przy tym powód podnosząc, że zadośćuczynienie za doznaną krzywdę spełnia rolę kompensacyjną. Poszkodowany powinien zatem otrzymać od zobowiązanego sumę pieniężną odpowiednią w okolicznościach danego rodzaju, tak ażeby mógł za jej pomocą co najmniej złagodzić odczucie krzywdy i odzyskać równowagę psychiczną. Przy tym zdrowie jest dobrem szczególnie cennym; przyjmowanie zbyt niskich kwot zadośćuczynienia przy ciężkich uszkodzeniach ciała prowadzi do niepożądanej deprecjacji tego dobra (por. S.N. w wyroku z dnia 16 lipca 1997 r., (...), niepubl.)

W wyniku wypadku z dnia 18 marca 2021 r. doszło u powoda do urazu czaszkowo-mózgowego z niewielkim stłuczeniem płatów czołowego i ciemieniowego oraz pourazowymi zaburzeniami świadomości z deficytem procesów poznawczych, świeżych uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego , co uzasadniało przyznanie przez biegłego lekarza neurologa trwałego uszczerbek na zdrowiu w wymiarze 7%. Ponadto przedmiotowe zdarzenie, zgodnie ze stanowiskiem biegłych psychologa oraz psychiatry, miało charakter zdarzenia zagrażającego, katastrofalnego, było silnym stresorem i wpłynęło po wypadku na znaczące pogorszenie się dobrostanu powoda. W wyniku zdarzenia u powoda wystąpił przejściowy rozstrój zdrowia psychicznego. Powód wskazywał, że miał wówczas problemy ze snem, przyjmował leki nasenne przepisane przez lekarza psychiatrę.

Ponadto u powoda na skutek zdarzenia rozpoznano obustronne stłuczenie płuc.

Biegli z zakresu chirurgii oraz laryngologii wskazali, że powód nie doznał uszczerbku na zdrowiu ze strony ortopedycznej i laryngologicznej. Uszkodzenia słuchu u powoda wystąpiły bowiem w wyniku ciężkich urazów ośrodkowego układu nerwowego oraz złamań w zakresie kości skroniowej na skutek wypadku z 2005 r. W badaniu fizykalnym nie stwierdzono również odchyleń od stanu prawidłowego w zakresie stawów kolanowych, ani innych negatywnych skutków wypadku ze strony ortopedycznej, które miałyby skutkować uszczerbkiem na zdrowiu powoda.

Jednakże należy mieć na względzie, że uraz z 2021 r. był kolejnym urazem czaszkowo- mózgowym, jaki doznał powód, co potęgowało poczucie krzywdy u powoda.

Oczywistym jest, że na zasadność roszczenia powoda wpływ mają także cierpienia wynikające z dolegliwości bólowych w trakcie leczenia jak i po jego zakończeniu. Obrażenia, które doznał wiązało się ze znacznymi dolegliwościami bólowymi.

Po wypadku powód przez tydzień był osobą leżącą. Potrzebował pomocy osób trzecich. Odczuwał ogólne osłabienie organizmu oraz szybciej męczył się, co utrudniało mu podejmowanie aktywności fizycznej. Przez około dwa miesiące po wypadku nie był w stanie prowadzić samochodu. Powód cierpiał na zaburzenia snu, Stał się osobą zamyśloną, nerwową i wycofaną z życia towarzyskiego, w które przed wypadkiem był zaangażowany.

Zadośćuczynienie ma mieć charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić kwoty symbolicznej, lecz musi przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość. Jednocześnie wysokość ta nie może być nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy, ale musi być "odpowiednia" w tym znaczeniu, że powinna być - przy uwzględnieniu krzywdy poszkodowanego - utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w P. z dnia 8 listopada 2005 r. (...) LEX nr (...), wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2012 r.,(...), LEX nr (...)). Ponadto winna być dostosowana do poziomu i stylu życia utraconego wskutek zdarzenia szkodzącego.

Mając zatem na względzie powyższe okoliczności, średni poziom życia społeczeństwa i poziom dotychczasowego życia powoda oraz wiek powoda, w ocenie Sądu odpowiednią kwotą będzie kwota łączna 50.000 zł. Zadośćuczynienie w tej wysokości rekompensuje zakres doznanych przez poszkodowanego cierpień fizycznych, a także odczucie krzywdy spowodowane następstwami zdarzenia, za którego skutki odpowiada pozwany. Skoro zatem na poczet zadośćuczynienia pozwany ubezpieczyciel zapłacił dotąd kwotę 1.000 zł, należało zasądzić jeszcze z tego tytułu 49.000 zł.

Zgodnie zaś z art. 444 § 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Naprawienie szkody obejmuje więc w szczególności zwrot wszelkich wydatków poniesionych przez poszkodowanego zarówno w związku z samym leczeniem i rehabilitacją (lekarstwa, konsultacje medyczne), jak i koszty opieki niezbędnej w czasie procesu leczenia oraz inne dodatkowe koszty związane z doznanym uszczerbkiem (koszty przejazdów, wyżywienia). Koszty objęte kompensacją muszą być uzasadnione ze względu na rodzaj i rozmiary poniesionego uszczerbku. Jednocześnie zakres poniesionych kosztów powód miał obowiązek udowodnić, zgodnie z art. 6 k.c., wywodząc z tego skutki prawne. W zakresie odszkodowania powód dochodził kwoty 10.000 zł na którą składać miały się koszty: 8.128 zł – w związku z zakupem aparatu słuchowego; 400 zł – wartość zniszczonego polaru; 1.200 zł tytułem wydatków za okres od dnia wypadku, tj. 18 marca 2021 r. do dnia wniesienia pozwu tj. 16 marca 2022 r. na leki i suplementy oraz 300 zł na wydatki związane z uczęszczaniem powoda do poradni neurochirurgicznej.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom powoda, uzasadnione pozostawało jedynie uwzględnienie kosztów zniszczonej w wyniku wypadku odzieży powoda oraz udokumentowanego wydatku na zakup leku D. T. w kwocie 27,98 zł, poniesionego w wskazanym przez powoda okresie. Wskazać należy, że wydatki związane z receptą i fakturą z dnia 19 czerwca 2023 r. (k. 219, 221) nie są objęte żądaniem pozwu. Dokumentacja lekarska, doznane przez powoda obrażenia ciała w sposób dostateczny wykazują istnienie związku przyczynowo-skutkowego między wypadkiem a koniecznością poniesienia kosztów leku D. T.. W pozostałym zakresie powód nie potrafił wskazać jakie poniósł koszty na leki. Ponadto świadek A. G. (2) nie pamiętała jakie mąż zażywał leki i jakie poniósł z tego tytułu wydatki.

W odniesieniu do zniszczonego polaru powód szacował jego wartość na kwotę 300-400 zł, jednakże nie przedłożył na tę okoliczność żadnego stosownego dowodu. Mając zatem na uwadze przepis art. 322 k.p.c. w myśl którego, jeżeli w sprawie o naprawienie szkody, o dochody, o zwrot bezpodstawnego wzbogacenia lub o świadczenie z umowy o dożywocie sąd uzna, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania jest niemożliwe, nader utrudnione lub oczywiście niecelowe, może w wyroku zasądzić odpowiednią sumę według swej oceny opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy, Sąd przyjął wartość uszkodzonego polaru na kwotę 200 zł, uznając ją za adekwatną i mieszczącą się w typowym przedziale cenowym dla odzieży tego rodzaju.

Jako całkowicie niezasadne jawiły się wydatki powoda poniesione na zakup aparatów słuchowych, mając na uwadze wnioski płynące z opinii biegłego laryngologa, który w zakresie swojej ekspertyzy wskazał, że brak jest jakichkolwiek podstaw do ustalenia uszczerbku na zdrowiu, pogorszenia się jakości życia oraz zdolności komunikacyjnych powoda w związku z wypadkiem z dnia 18 marca 2021 r. Za nieuzasadnione należało również uznać wskazane przez powoda koszty w wysokości 300 zł na wydatki związana z uczęszczaniem do poradni neurochirurgicznej. Wydatki te nie zostały w żaden sposób udokumentowane ani potwierdzone w zeznaniach samego powoda.

Tym samym łączna wysokość odszkodowania należnego powodowi wyniosła 227,98 zł (200 zł + 27,98 zł). W pozostałym zakresie roszczenie o odszkodowanie podlegało oddaleniu.

O obowiązku zapłaty odsetek Sąd orzekł na podstawie art. 817 k.p.c. Zgodnie z treścią powołanego przepisu, zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Natomiast, w przypadku, gdy w tym terminie wyjaśnienie okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe.

Powód wezwał pozwanego do zapłaty pismem z dnia 8 listopada 2021 r. Pozwany ubezpieczyciel w piśmie z dnia 17 listopada 2021 r. potwierdził przyjęcie zgłoszenia roszczeń (vide: k. 117). Podkreślić należy, że wówczas rozmiar cierpień i krzywdy, szkody powoda był znany pozwanemu. Istniejący wówczas stan rzeczy uzasadniał wypłacenie zadośćuczynienia oraz odszkodowania. Pozwany zaś dysponował dostatecznie długim okresem czasu, aby spełnić świadczenie.

Wobec czego odsetki od zasądzonej kwoty 49.227,98 zł zasądzono zgodnie z żądaniem pozwu, tj, od dnia 18 marca 2022 r. do dnia zapłaty.

Powód dochodził także niniejszym pozwem renty z tytułu utraconych możliwości zarobkowych, począwszy od dnia wniesienia pozwu (tj. od dnia 18 marca 2022 r.). Zgodnie z treścią art. 444 § 2 k.c. jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty. Powód wskazywał w szczególności, że przed wypadkiem był osobą przedsiębiorczą i zaradną, z powodzeniem prowadził działalność gospodarczą, którą po okresie lockdownu planował reaktywować. Plany te przekreślić miał jednak wypadek z dnia 18 marca 2021 r., którego skutki fizyczne i psychiczne zdaniem powoda uniemożliwiają mu prowadzenie działalności gospodarczej.

W powyższym zakresie rację należy przyznać jednak pozwanemu, który trafnie wskazywał, iż orzeczona w listopadzie 2021 r. przez lekarza orzecznika ZUS czasowa niezdolność do pracy nie pozostawała w związku z przedmiotowym zdarzeniem, jako że powód miał orzeczoną czasową niezdolność do pracy już znacznie wcześniej. Stanowisko to konsekwentnie potwierdzili w złożonych opiniach biegli sądowi, podkreślając, że powód był częściowo niezdolny do pracy już od czasu przebytego w 2005 r. urazu czaszkowo-mózgowego, zatem jego zdolność do pracy nie uległa zmianie w związku ze zdarzeniem z dnia 18 marca 2021 r. Stwierdzona częściowa niezdolność do pracy u powoda jest zatem następstwem wynikającym, udokumentowanym i przyznanym w wyniku obrażeń odniesionych w 2005 r. Podkreślić należy również, że powód już przed wypadkiem, nie pracował oraz pobierał rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Z wydruku z CEiDG wynika, że w dniu 29 lutego 2020 r. zaprzestał wykonywać działalność gospodarczą. Tymczasem dopiero w marcu 2020 r. wprowadzono ograniczenia związane z pandemią.

W tych okolicznościach żądanie powoda w przedmiocie zobowiązania pozwanego ubezpieczyciela do płacenia renty na jego rzecz jako nieudowodnione podlegało w całości oddaleniu.

Z tych przyczyn na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w pkt II i III wyroku.

W przedmiotowej sprawie powód poniósł koszty procesu w kwocie 13.817 zł, w tym opłatę sądową od pozwu w kwocie 3.000 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 10.800 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa 17 zł. Pozwany ubezpieczyciel poniósł koszty procesu w kwocie 13.317 zł, w tym wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 10.800 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa 17 zł, wydatki na wynagrodzenie biegłych w kwocie 2.500 zł. Powód w stosunku do ubezpieczyciela wygrał sprawę w 20,51 %.

Ponadto pozwany (...) Spółka z o.o. w W. poniósł koszty procesu w kwocie 10.817 zł, w tym wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 10.800 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa 17 zł. Pozwany wygrał sprawę w całości.

Dokonując rozstrzygnięcia o kosztach procesu Sąd stwierdził, że w niniejszym przypadku zachodzą przesłanki z art. 102 k.p.c. umożliwiające odstąpienie od obciążenia powoda kosztami procesu w stosunku do pozwanych. Za wypadek szczególnie uzasadniony w rozumieniu art. 102 k.p.c. rozumie się bowiem sytuację, gdy zasądzenie kosztów na rzecz wygrywającego przeciwnika w całości, a nawet w części, byłoby sprzeczne z powszechnym odczuciem sprawiedliwości (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2013 r., (...), niepubl.; z dnia 16 stycznia 2013 r., (...), niepubl.). Do tego rodzaju wypadku zalicza się okoliczności zarówno związane przebiegiem samego postępowania – charakter dochodzonego roszczenia, jego znaczenie dla strony, subiektywne przekonanie o zasadności roszczenia wsparte na obiektywnych podstawach, jak te leżące poza procesem – a mianowicie sytuacje sytuację majątkową i życiową strony (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 2012 r., (...), niepubl.). Oczywistym jest przy tym, że zakwalifikowanie konkretnego przypadku, jako „szczególnie uzasadnionego” wymaga rozważenia całokształtu okoliczności sprawy.

Zważywszy na powyższe stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała sytuacja przemawiająca za odejściem od stosowania zasady odpowiedzialności za wynik sprawy, jak też uzasadniająca przyjęcie, że obciążenie powoda kosztami procesu kolidowałoby z poczuciem słuszności.

Przedmiotowy spór oparty był na okolicznościach, które w odczuciu powoda mogły czynić jego roszczenia uzasadnione. W stosunku do pozwanej spółki powód mógł być również przekonany, że pozywa podmiot odpowiedzialny za zaistniałą szkodę.

Wskazać należy, że ustawodawca przyznaje sądowi pewną swobodę w zasądzaniu kosztów procesu, gdy stosowaniu zasady odpowiedzialności za wynik sporu sprzeciwiają się względy słuszności.

Z tych przyczyn w pkt IV Sąd nie obciążył powoda kosztami procesu na rzecz pozwanych.

W pkt V wyroku Sąd nie obciążał powoda kosztami sądowymi w oparciu o art. 113 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 102 k.p.c., mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy oraz sytuację majątkową i życiową powoda.

W pkt VI wyroku Sąd orzekł o obowiązku zwrotu kosztów sądowych w oparciu o art. 113 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 100 k.p.c., mając na uwadze wynik procesu. Nieuiszczone koszty sądowe wyniosły 15.102,22 zł i obejmują: część opłaty sądowej od pozwu, od której uiszczenia zwolniony był powód w kwocie 9.000 zł oraz wydatki na wynagrodzenie biegłych, które tymczasowo wypłacone zostało ze Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w O. w łącznej kwocie 6.102,22 zł. Pozwany (...) Company (...) z siedzibą w S. przegrał sprawę w 20,51% i dlatego zobowiązany jest uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sąd Okręgowy w O. koszty sądowe w kwocie 3.097,47 zł.

sędzia Ewa Oknińska