Postanowienie SN z 28 listopada 2012, sygn. III KK 342/12
Data orzeczenia
28 listopada 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Jacek Sobczak
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
POSTANOWIENIE
Dnia 28 listopada 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Sobczak
po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2012 r.
sprawy S. G. skazanego z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 63 § 1 k.k.s. w zb. z art. 73a
§ 1 k.k.s. w zb. z art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art.7 § 1 k.k.s. w
zw. z art. 8 § 1 k.k.s. i inne, oraz
M. M. skazanego z art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 63 § 1 k.k.s. w zb. z art. 73 a § 1
k.k.s. w zb. z art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s.
w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 8 § 1 k.k.s. i inne
z powodu kasacji, wniesionych przez obrońcę oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego
z dnia 24 maja 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego
z dnia 30 grudnia 2011 r.,
1/ pozostawić kasacje obrońcy oskarżonych S.
G. oraz M. M. bez
rozpoznania;
2/ kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
skazanych.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy, wyrokiem z dnia 30 grudnia 2011 r., uznał m. in. S. G. za
winnego zarzucanych mu w pkt I i II części wstępnej wyroku przestępstw i
wymierzył mu za te czyny odpowiednio karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,
której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 3 lat próby oraz karę grzywny w
wysokości 50 stawek dziennych, przyjmując jedną stawkę dzienną za równoważną
kwocie 50 złotych oraz karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie
warunkowo zawiesił na okres 3 lat próby oddając go w tym czasie pod dozór
kuratora. Tym samym wyrokiem uznał m. in. M. M. za winnego zarzucanych mu w
2
pkt XIII i XIV części wstępnej wyroku przestępstw i wymierzył mu za te czyny
odpowiednio karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo
zawiesił na okres 3 lat próby oraz karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych,
przyjmując jedną stawkę dzienną za równoważną kwocie 50 złotych oraz karę 8
miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 3
lat próby oddając go w tym czasie pod dozór kuratora.
Wyrok ten zaskarżony został przez obrońców tychże oskarżonych.
Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 24 maja 2012 r., utrzymał w części
dotyczącej tych oskarżonych zaskarżony wyrok w moc, uznając apelacje obrońców
za oczywiście bezzasadne.
Kasacje od tego wyroku wywiódł obrońca ww. skazanych.
Skarżący w odniesieniu do S. G. wskazał na wystąpienie uchybień tj., art. 439
w zw. z art. 17 § 1 pkt. 11 k.p.k. w szczególności postawienie w stan oskarżenia i
skazanie oskarżonego S. G. na podstawie art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 63 § 1 k.k.s.
w zb. z art. 73a § 1 k.k.s. oraz w zb. z art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w
sytuacji, gdy skazany S. G. czynu opisanego w akcie oskarżenia i w wyroku Sądu
nie popełnił i żadnej styczności z opisanym czynem nie miał. Nadto w pkt b
podniósł postawienie w stan oskarżenia i skazanie oskarżonego S. G. za czyn
zakwalifikowany z art. 96 ust. 3 w zb. z art. 97 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006
r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia w związku art. 12 kk. i art. 65 § 1 kk
podczas, gdy S. G. czynu tego, nie mając styczności z czynem odnoszącym się do
paserstwa określonego wyżej nie mógł popełnić, a ponadto zarówno akt
oskarżenia, jak i postępowanie sądowe w sprawie okazały się werbalne, gdyż w
sprawie nie było i nie ma żadnego dowodu dla potwierdzenia tego zarzutu.
Zdaniem skarżącego podstawą do wniesienia kasacji jest nadto art. 42 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu: „Odpowiedzialności karnej podlega ten
tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę
obowiązującą w czasie jego popełnienia”. Występowanie tej podstawy kasacyjnej w
myśl art. 17 § 1 pkt. 11 k.p.k. wyłącza ściganie, a więc także skazanie. W pkt II
kasacji obrońca wskazał, że zaistniało niedopuszczalne w postępowaniu karnym w
niniejszej sprawie pominięcie stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 maja 2004
r. do dnia 6 sierpnia 2011 r. polegającego na tym, że alkohol skażony bitrexem i
alkoholem izopropylowym (środkami toksycznymi) był obciążony w Polsce i krajach
unijnych zerową stawką podatku akcyzowego. W konsekwencji okoliczność ta
3
wyłączała ściganie w niniejszej sprawie i skazanie S. G. (art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k.).
Obrońca wniósł o uchylenie wyroków sądów obu instancji i uniewinnienie S. G. od
zarzucanych mu czynów. Względnie wniósł o uchylenie tych wyroków i przekazanie
sprawy właściwemu Sądowi Rejonowemu, którego właściwość z inicjatywy
Prokuratury została zignorowana, względnie - bezpośrednio Prokuratorowi
Apelacyjnemu.
Obrońca w odniesieniu do M. M. wskazał na uchybienie z art. 439 w zw. z art.
17 § 1 pkt 11 k.p.k., w szczególności postawienie w stan oskarżenia i skazanie M.
M. na postawie art. 65 § 1 k.k.s. w zw. z art. 63 § 1 k.k.s. w zb. z art. 73a § 1 k.k.s.
oraz w zb. z art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w sytuacji, gdy M. M. czynu
opisanego w akcie oskarżenia i w wyroku Sądu nie popełnił i żadnej styczności z
opisanym czynem nie miał. Nadto podniósł, że postawienie w stan oskarżenia i
skazanie M. M. za czyn zakwalifikowany z art. 96 ust. 3 w zb. z art. 97 ust. 2
ustawy z dnia 29 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia w związku
z art. 12 k.k. i art. 65 § 1 k.k. w sytuacji, gdy M. M. czynu tego, nie mając
styczności z czynem odnoszącym się do paserstwa określonego wyżej nie mógł
popełnić, a ponadto zarówno akt oskarżenia, jak i postępowanie sądowe w sprawie
nie powołało żadnego dowodu w sprawie, gdyż ich nie było i nie ma. Zdaniem
skarżącego podstawą do wniesienia kasacja jest również art. 42 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu: „Odpowiedzialności karnej podlega ten
tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę
obowiązującą w czasie jego popełnienia”. Występowanie tej podstawy kasacyjnej
w myśl art. 17 § 1 pkt. 11 k.p.k. wyłącza ściganie, a więc także skazanie. Zaistniało
w postępowaniu karnym w niniejszej sprawie niedopuszczalne pominięcie stanu
prawnego obowiązującego w okresie od dnia 1 maja 2004r. do dnia 6 sierpnia
2011r. polegającego na tym, że skażony alkohol bitrexem i alkoholem
izopropylowym (środkami toksycznymi) był obciążony w Polsce i krajach unijnych
zerową stawką podatku akcyzowego. W konsekwencji okoliczność ta wyłączała
ściganie w niniejszej sprawie i skazanie M. M. (art. 17 § 1 pkt. 11 k.p.k.).
Obrońca wniósł o uchylenie wyroków sądów obu instancji i
uniewinnienie M. M. od zarzucanych mu czynów względnie o uchylenie tych
wyroków i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu,
względnie - bezpośrednio Prokuratorowi Apelacyjnemu.
4
Prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniósł o oddalenie kasacji obu
oskarżonych jako oczywiście bezzasadnych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że wywiedzione przez obrońcę
oskarżonych S. G. i M. M. kasacje są niedopuszczalne z mocy ustawy.
Zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k. kasacja na korzyść oskarżonego może być
wniesiona wyłącznie w razie skazania go na karę pozbawienia wolności bez
warunkowego zawieszenia jaj wykonania. Ograniczenie to nie dotyczy jednak
kasacji wniesionych z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 §
4 k.p.k.).
W niniejszej sprawie istotnie obrońca skazanych posłużył się i wskazał na
naruszenie przepisów art. 439 k.p.k. oraz art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k., klasyfikując
dostrzeżone przezeń uchybienia jako bezwzględne, tym niemniej szczegółowa
analiza tych zarzutów dowiodła, że w rzeczywistości charakteru takiego one nie
mają. Weryfikując zarzuty kasacji i przywołaną na ich poparcie w uzasadnieniach
środków zaskarżenia argumentację należało dojść do wniosku, że niniejsze było
spowodowane chęcią uniknięcia ograniczenia wynikającego z art. 523 § 2 k.p.k. i
wywołania ponownej kontroli w zakresie ustaleń faktycznych poczynionych w
sprawie.
W tej sytuacji należało uznać, że podniesienie zarzutu odwołującego się do
naruszenia art. 439 k.p.k. miało na celu wyłącznie obejście zakazu wnoszenia
kasacji wynikającego z art. 523 § 2 k.p.k., co przesądza o niedopuszczalności
kasacji z mocy prawa.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.
SSN Jacek Sobczak