Postanowienie SN z 28 listopada 2012, sygn. III KO 78/12
Data orzeczenia
28 listopada 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Dorota Rysińska
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 28 listopada 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dorota Rysińska (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Jacek Sobczak
SSN Józef Szewczyk
w sprawie z zażalenia pokrzywdzonej A. D.
na zarządzenie Prokuratora Rejonowego z dnia 28 czerwca 2012 r.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 28 listopada 2012 r.,
wniosku, Sądu Rejonowego w L.
z dnia 2 października 2012 r.
o przekazaniu sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na
podstawie art. 37 kpk
postanowił
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
Do Sądu Rejonowego w L. wpłynęło zażalenie A. D. na wskazane na
wstępie zarządzenie, którym odmówiono przyjęcia, jako wniesionego po terminie,
zażalenia pokrzywdzonej na postanowienie Prokuratora Rejonowego z dnia 9 maja
2012 r. umarzające dochodzenie w sprawie zniesławienia jej i innych
funkcjonariuszy publicznych (sędziów, prokuratora, biegłych psychiatrów i
psychologów), wobec niestwierdzenia przestępstwa publiczno- skargowego i braku
interesu społecznego w kontynuowaniu ścigania z urzędu czynu prywatno-
skargowego. Występujący Sąd uznał, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga
przekazania tej sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu podnosząc,
iż sprawa ta ma specyficzny („w całokształcie") charakter, także z uwagi na osoby
w niej pokrzywdzone. A. D. jest sędzią Sądu właściwego, a pozostali pokrzywdzeni
2
obecnie lub w przeszłości orzekali w wydziałach karnych tego Sądu albo z tym
Sądem współpracowali - wszystkie zaś te osoby wykonywały czynności służbowe w
sprawach, w których stroną był W. P. Okoliczności te, zdaniem Sądu Rejonowego,
„nakazują zadbać o to, ażeby przekonanie o bezstronności sądu nie budziło
żadnych wątpliwości".
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Prezentowana inicjatywa Sądu Rejonowego co do skorzystania z
właściwości delegacyjnej, o której mowa w art. 37 k.p.k., okazała się niezasadna. W
swym wystąpieniu Sąd Rejonowy wprawdzie zauważa, że opisana w tym
unormowaniu instytucja ma charakter wyjątkowy, a przesłanki leżące u podstaw
oceny zagrożenia dobra wymiaru sprawiedliwości - przemawiające za odstąpieniem
od zasadniczej właściwości miejscowej - muszą występować w sposób rzeczywisty,
jednak spostrzeżenie to pozostawia w sferze czysto deklaratywnej. W istocie
bowiem powzięcie przez Sąd przekonania, że przywołane w wystąpieniu
okoliczności mogą w opinii społecznej wzbudzić przeświadczenie o braku
warunków do bezstronnego i obiektywnego rozpoznania niniejszej sprawy nie
znajduje żadnego uzasadnienia. Występujący Sąd zdaje się zapominać o tym, co
jest przedmiotem rozstrzygnięcia w tejże sprawie. Świadczy o tym zarówno
przywołanie w postanowieniu konkretnych okoliczności dotyczących przedmiotu
umorzonego w sprawie postępowania przygotowawczego, jak i orzeczeń Sądu
Najwyższego wydanych właśnie w odniesieniu do warunków obiektywnego
prowadzenia procesu i rozstrzygania w jego przedmiocie. Tymczasem, celem
niniejszego, incydentalnego postępowania jest rozstrzygnięcie, czy zażalenie na
decyzję prokuratora o umorzeniu postępowania zostało wniesione w terminie, czy
też z jego uchybieniem. Dla rozstrzygnięcia tej kwestii całkowicie obojętny
pozostaje więc główny przedmiot postępowania, jak i okoliczności odnoszące się
do zaangażowanych w nie osób. Konieczne przy tym wydaje się podkreślenie - co
zdaje się również umykać wnioskującemu Sądowi - że uwarunkowania te są
całkiem zrozumiałe w odbiorze społecznym. W judykaturze zaś trafnie i jednolicie
podkreśla się, że w kategorii dobra wymiaru sprawiedliwości nie mieści się
sytuacja, w której o możliwości rozpoznania sprawy przez konkretny sąd miałyby
faktycznie decydować osoby zainteresowane w sprawie.
Z tych wszystkich względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia
przedłożonej inicjatywy, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie
3