sygn. V KK 322/12 4 grudnia 2012 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 4 grudnia 2012, sygn. V KK 322/12

Data orzeczenia 4 grudnia 2012
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Józef Dołhy
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KK 322/12
POSTANOWIENIE
Dnia 4 grudnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2012r.
sprawy I. G.
skazanej z art. 55 ust. 3 Ustawy z dn. 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii w zw. z art. 12 kk
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanej,
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 5 kwietnia 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w G.
z dnia 2 grudnia 2011 r.,
p o s t a n o w i ł :
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża
skazaną.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 2 grudnia 2011 r., skazał I. G. za
przestępstwo z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii w zw. z art. 12 k.k., i za to przy zastosowaniu art. 60 § 2 k.k. na
podstawie art. 55 ust. 3 cyt. ustawy w zw. z art. 60 § 6 pkt 2 k.k. wymierzył jej karę
2 lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 20 zł
każda stawka; na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1 pkt 1 k.k. i art. 73 § 1 k.k.
wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres
próby 4 lat.
2
Od tego wyroku apelację na niekorzyść oskarżonej wniósł prokurator.
Zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenie o karze, zarzucił obrazę art. 60
§ 2 k.k.
Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2012 r., zmienił zaskarżony
wyrok co do oskarżonej I. G. w ten sposób, że uchylił orzeczenie o warunkowym
zawieszeniu kary pozbawienia wolności i na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia
29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. wymierzył jej
karę 3 lat pozbawienia wolności i grzywnę 100 stawek dziennych po 20 złotych
każda stawka; przyjął nadto, iż okres rzeczywistego pozbawienia wolności podlega
zaliczeniu na poczet wymierzonej jej kary pozbawienia wolności.
W kasacji od powyższego wyroku obrońca skazanej zarzucił:
1. rażące naruszenie prawa materialnego, które to uchybienie miało istotny
wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 60 § 2 i 6 pkt 2 k.k., 53 § 2 k.k. i
art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 69 § 1 i 2 k.k. poprzez ich niezastosowanie, w
sytuacji gdy Sąd II instancji wbrew ustaleniom Sądu I instancji, pomijając
potwierdzone w materiale dowodowym okoliczności uzasadniające nadzwyczajne
złagodzenie kary w stosunku do oskarżonej I. G.:
1. uprzednią niekaralność,
2. bardzo dobrą opinię potwierdzającą nienaganny jej tryb życia,
3. wzorowe wychowywanie 10 letniej córki,
4. przyznanie się skazanej do zarzucanych przestępstw i od pierwszej z nią
czynności pójście na współpracę w wyjaśnianiu sprawy z organami ścigania i
z Sądem,
5. dopuszczenie się czynu będąc konkubiną skazanego w tej sprawie T. K. B.,
który był organizatorem przywozu marihuany, czyli jej podrzędną rolę
ograniczającą się wyłącznie w wykonywaniu jego poleceń zarzuconych jej
przestępstwach,
6. odbycie już 4 i pół miesiąca kary pozbawienia wolności w trakcie
tymczasowego aresztowania, co niewątpliwie stanowiło dla skazanej
ogromną dolegliwość i uświadomiło ją o naganności przestępczego
zachowania,
nie zastosował w stosunku do niej nadzwyczajnego złagodzenia kary pozbawienia
wolności do dwóch lat, co zrodziło postawienie skazanej I. G. na równi z
3
organizatorami przemytu narkotyków /…/ i skazanie jej na karę pozbawienia
wolności bez dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia jej wykonania, wbrew
poprawnym ustaleniom Sądu I instancji.
2. rażące naruszenie prawa procesowego, które to uchybienie miało istotny
wpływa na treść zaskarżonego wyroku, art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k.
oraz art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k., poprzez dowolną i jednostronną ocenę zebranego
w sprawie materiału dowodowego z pominięciem okoliczności dla skazanej
korzystnych poprzez niezastosowanie okoliczności łagodzących, prowadzących do
potwierdzenia za Sądem I instancji okoliczności uzasadniających nadzwyczajne
złagodzenie kary w stosunku do skazanej I. G., a wymienionych wyżej w 1-ym
zarzucie, co zrodziło postawienie skazanej I. G. na równi z organizatorami
przemytu narkotyków /…/ i skazanie jej na karę pozbawienia wolności bez
dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia jej wykonania, w rozmiarze jak
wymienieni organizatorzy i wykonawcy przemytu narkotyków. W konkluzji skarżący
wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w zaskarżonej części i przekazanie
sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania w kierunku
zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary z zastosowaniem warunkowego
zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Apelacyjnej
wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja obrońcy jest bezzasadna w stopniu oczywistym.
Podniesiony w kasacji zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego – art.
60 § 2 i 6 pkt 2 k.k., art. 53 § 2 k.k. i 70 § 1 pkt 1 w zw. z art. 69 § 1 i 2 k.k. – jest
oczywiście bezzasadny.
Pod pozorem obrazy prawa materialnego skarżący usiłuje ominąć, zawarty w
przepisie art. 523 § 1 zdanie ostatnie k.p.k., ustawowy zakaz zaskarżania w
postępowaniu kasacyjnym niewspółmierności kary. Zarzut obrazy prawa
materialnego może być bowiem zasadny tylko wówczas, gdy dotyczy zastosowania
lub niezastosowania przepisu zobowiązującego sąd do jego bezwzględnego
respektowania. Jeżeli natomiast w ustawie przewidziane jest tylko fakultatywne
zastosowanie określonego przepisu prawa materialnego, zależne od ocen
dokonanych przez sąd w odniesieniu do konkretnego sprawcy, to przez jego
niezastosowanie sąd nie dopuszcza się obrazy prawa.
4
Zarzut naruszenia prawa procesowego sprowadza się do przytoczenia
przepisów ustawy procesowej, w uzasadnieniu kasacji brak jest jakichkolwiek
argumentów na jego poparcie, zaś sama konstrukcja zarzutu wskazuje
jednoznacznie na kwestionowanie ustaleń i ocen sądu odwoławczego dotyczących
wymiaru kary.
Z tych względów, podzielając stanowisko prokuratora zawarte w pisemnej
odpowiedzi na kasację, Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie przewidzianym w
art. 535 § 3 k.p.k.