Postanowienie SN z 5 grudnia 2012, sygn. IV KK 273/12
Data orzeczenia
5 grudnia 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Jarosław Matras
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 5 grudnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Matras
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 grudnia 2012 r.,
sprawy H. T.
oskarżonego z art. 216 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego
od wyroku Sądu Okręgowego w G.
z dnia 11 maja 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R.
z dnia 30 września 2011 r.
Postanowił:
I. Oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną.
II. Zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. K., Kancelaria
Adwokacka 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt
groszy ) w tym 23 % należnego podatku VAT za sporządzenie i
wniesienie kasacji – jako ustanowiony z urzędu pełnomocnik
oskarżyciela prywatnego.
III. Zwolnić oskarżyciela prywatnego od kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
2
Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 30 września 2011 r., uniewinnił oskarżonego
H. T. od zarzutu popełnienia w dniu 11 stycznia 2007 r. w R. przestępstwa z art.
216 § 1 k.k. na szkodę P. D.
Apelację od tego wyroku złożył pełnomocnik oskarżyciela prywatnego.
Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu:
1. mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę przepisów
postepowania, a to art. 7 k.p.k. poprzez nierozpatrzenie przez sąd całego
zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także poprzez jego
dowolną, a nie swobodną ocenę, bez uwzględnienia zasad prawidłowego
rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.
2. błąd w poczynionych przez Sąd ustaleniach faktycznych, polegający na
przyjęciu, że oskarżony H. T. nie dopuścił się popełnienia zarzucanego mu
czynu, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a
przede wszystkim w świetle zeznań złożonych przez oskarżyciela prywatnego
P. D. oraz świadka B. K., jednoznacznie wynika, iż oskarżony w dniu 11
stycznia 2007 r. w Centrum Kształcenia Ustawicznego II technikum dla
dorosłych, podczas lekcji ekonomii, obraził P. D. w obecności matki oraz
pozostałych słuchaczy, wyzywając go od wariatów i mówiąc jego matce, że
ma go zamknąć w zakładzie dla osób psychicznie chorych i niebezpiecznych
dla otoczenia.
Podnosząc te zarzuty autor apelacji wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania.
Po rozpoznaniu apelacji Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 11 maja 2012 r.,
zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Od wyroku tego kasację wniósł pełnomocnik oskarżyciela prywatnego.
Zarzucając wyrokowi rażące naruszenie prawa mogące mieć wpływ na treść
wyroku, a to art. 7 k.p.k. poprzez dokonaną przez Sąd dowolną, a nie swobodną
ocenę materiału dowodowego bez uwzględnienia zasad prawidłowego
rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, wniósł uchylenie
zaskrzonego wyroku oraz utrzymanego nim w mocy wyroku sądu i instancji i
przekazanie sprawy temu ostatniemu sądowi do rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jako oczywiście bezzasadna podlegała oddaleniu w trybie
określonym w art. 535 § 3 k.p.k. Porównanie zarzutu kasacji z treści apelacji
3
dowodzi bez żadnych wątpliwości, że w kasacji jej autor powielił zarzut obrazy art. 7
k.p.k., który zawarł w zwykłym środku odwoławczym. Powtórzenie w kasacji zarzutu
postawionego w apelacji jest możliwe w takim układzie, gdy autor skargi kasacyjnej
zaskarżając wyrok sądu odwoławczego (art. 519 k.p.k.) wskazuje, że ten właśnie
zarzut apelacyjny nie został rozpoznany przez sąd II instancji albo też, gdy
wprawdzie sąd ten odniósł się do niego, ale uczynił to w sposób nierzetelny.
Tymczasem skarżący nie wykazuje aby taka sytuacja zaistniała przed sądem
odwoławczym, a jedynie podkreśla, już po raz drugi, że ocena materiału
dowodowego jest niewłaściwa. Tak więc zarzut kasacji jest powieleniem zarzutu
apelacji, a treść kasacji wskazuje na to, iż nie znajdując błędów w rozumowaniu
sądu odwoławczego, jej autor podjął ponownie próbę zakwestionowania oceny
dowodów dokonanej przez sąd I instancji. Podkreślić należy, że sąd odwoławczy
w obszernym i wnikliwym uzasadnieniu wyroku odniósł się bardzo szczegółowo do
dokonanej przez sąd I instancji oceny dowodów, wskazując, iż ocena ta jest nie
tylko logiczna, zgodna z życiowym doświadczeniem, ale także powtarzając z
jakich to powodów zeznania oskarżyciela prywatnego oraz jego matki nie mogą być
uznane za wiarygodne (str. 2 – 3 uzasadnienia). Warto jeszcze raz przywołać,
choć wydaje się, iż argumenty te nie trafiają do przekonania oskarżyciela
prywatnego, że zeznania P. D. oraz jego matki zostały uznane za niewiarygodne, a
powodem takiego stanowiska było nie tylko to, iż były one sprzeczne z innymi
dowodami, które ze swojej natury miały charakter obiektywny (nieskonfliktowane ze
stronami - osoby wskazane na k. 493 – nie będące już uczniami szkoły), ale także z
uwagi na treść opinii psychologa odnoszącej się do zeznań P. D. oraz jego matki.
Skoro skarga kasacyjna nie wykazuje – poza odwołaniem się do własnego
przekonania jej autora – jakie to błędy w zakresie logiki oraz zasad wiedzy i
doświadczenia życiowego zostały popełnione przez sąd II instancji przy ocenie
dowodów, to staje się oczywistym, że zarzut kasacji jest w istocie ponowionym
zarzutem apelacyjnym. Z tych powodów należało orzec jak w postanowieniu.