Wyrok z 7 października 2025, sygn. I C 1465/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 października 2025 roku

Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny

w składzie: Przewodniczący: sędzia Juliusz Ciejek

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Kosowska

po rozpoznaniu w dniu 7 października 2025 roku w Olsztynie

na rozprawie

sprawy z powództwa Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.

przeciwko R. K. i M. K.

o zapłatę

I.  powództwo oddala,

II.  zasądza od powoda na rzecz pozwanych kwotę 5.417 (pięć tysięcy czterysta siedemnaście) zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 1465/24

UZASADNIENIE

Pozwem wniesionym w dniu 13.09.2024 r. przeciwko R. K. i M. K. powód Bank (...) S.A.
z siedzibą w W., wniósł o zasądzenie solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kwoty 122.465,62 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 29.08.2024 r. do dnia zapłaty, tytułem zwrotu świadczenia nienależnego w postaci wypłaconego stronie pozwanej kapitału na podstawie umowy nr (...) z dnia 08.02.2006 r.

Ponadto, powód wniósł o zasądzenie solidarnie od pozwanych zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Powód wniósł o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia sprawy prowadzonej przed Sądem Apelacyjnym w B. pod sygn. akt (...).

W uzasadnieniu wskazał, że pozwane wytoczyły powództwo przeciwko powodowi o zapłatę kwoty 125.467,98 zł oraz ustalenie nieważności umowy o kredyt nr (...)- (...) z dnia 08.02.2006 r. Sąd Okręgowy zasądził od banku na rzecz kredytobiorczyń kwotę 125.589,71 zł i 28.500 CHF, wskutek uznania umowy o kredyt za nieważną. Wskazał, że pomimo iż wyrok w wspomnianej wyżej sprawie nie jest prawomocny to wytoczenie powództwa w niniejszej sprawie jest konieczne dla zapewnienia powodowi ochrony prawnej. Wyrok w sprawie z powództwa strony pozwanej nie doprowadzi do rozliczenia wzajemnych świadczeń stron. Natomiast zbyt późne zgłoszenie roszczeń powodowego Banku może stanowić podstawę uchylenia się przez stronę pozwaną od obowiązku świadczenia. Podstawę prawną roszczenia o zapłatę stanowi art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c.

(pozew k. 4-9)

W odpowiedzi na pozew pozwane wniosły o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanych kosztów procesu według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym zostaną one zasądzone do dnia zapłaty, o ile nie zostanie złożony spis kosztów.

Pozwane oświadczyły, że:

- uznają, że umowa o kredyt hipoteczny nr (...)-765 (...), zawarta w dniu 6 lutego 2006 roku pomiędzy pozwanymi a Bankiem (...) SA., z ówczesną siedzibą w K. (poprzednikiem prawnym powoda) jest nieważna,

- uznają, co do zasady roszczenie powoda o zwrot na jego rzecz kwoty 122.465,62 zł wypłaconej w wykonaniu nieważnej umowy o kredyt hipoteczny nr (...)- (...), zawartej w dniu 6 lutego 2006 roku pomiędzy pozwanymi a Bankiem (...) SA., z ówczesną siedzibą w K. (poprzednikiem prawnym powoda),

- podniosły zarzut potrącenia i oświadczyły, że dokonały potrącenia wierzytelności powoda dochodzonej w niniejszej sprawie w wysokości 122.465,62 zł z wzajemną ich wierzytelnością względem powoda o zwrot uiszczonych na jego rzecz świadczeń w ramach wykonywania nieważnej umowy w kwocie 128.589,71 zł.

W uzasadnieniu wskazały, że dniu 6 lutego 2006 roku poprzednik prawny powoda udzielił pozwanym, działającym jako konsumenci kredytu denominowanego do (...), w następstwie czego do dyspozycji kredytobiorczyń została przekazana kwota 122.465,62 zł. W wykonaniu umowy pozwane zapłaciły na rzecz powoda oraz jego poprzednika prawnego następujące świadczenia 128.589,71 zł i 28.500 CHF. W związku z tym, że umowa o kredyt hipoteczny jest nieważna, dokonały skutecznego potrącenia swojej wierzytelności w kwocie 128.589,71 zł z wierzytelnością powoda o zapłatę rzecz kwoty 122.465,62 zł należnej mu z tytułu zwrotu wypłaconych rat kredytu w wykonaniu nieważnej umowy. Na skutek dokonanego potrącenia wierzytelność powoda uległa umorzeniu w całości.

(odpowiedź na pozew k. 60-61v)

Powód nie uznał skuteczności podniesionego przez pozwane zarzutu potrącenia, z uwagi na to, że sprawa przez Sąd Apelacyjny wB. pod sygn. akt (...) nie została prawomocnie zakończona.

(pismo powoda – k. 73-74)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 8 lutego 2006 r. pozwane zawarły z poprzednikiem prawnym pozwanego umowę kredytu hipotecznego nr (...)- (...), na podstawie której bank zobowiązał się postawić do dyspozycji kredytobiorczyń kredyt w kwocie 49.745,00 CHF z przeznaczeniem na sfinansowanie zaliczek na zakup lokalu na rynku pierwotnym (§ 2 ust. 1 i § 2 ust. 5 umowy).

Zgodnie z § 5 umowy, wypłata kredytu lub transzy kredytu miała nastąpić na podstawie wniosku kredytobiorcy złożonego najpóźniej na jeden dzień przed planowaną wypłatą. Wypłata miała nastąpić zgodnie z harmonogram i po spełnieniu warunków określonych w załączniku nr 2 do umowy.

Zgodnie z § 3 ust. 1 umowy, kredytobiorczynie zobowiązane były do uiszczenia prowizji bankowej od kwoty przyznanego kredytu w wysokości 746,18 CHF, co stanowiło 1,50 % kwoty kredytu.

Kredyt został udzielony na okres od 8 lutego 2006 r. do 5 lutego 2036 r. (§ 2 ust. 2 umowy).

Zgodnie z załącznikiem nr 6 do umowy, kwota kredytu lub transzy wypłacana jest w złotych po przeliczeniu według kursu kupna waluty kredytu obowiązującego w banku w dniu wypłaty kwoty kredytu lub transzy kredytu, zgodnie z tabelą kursów walut banku (...) S.A. ogłaszaną w siedzibie banku z zastosowaniem zasad ustalania kursów walut obowiązujących w banku. Ewentualna nadwyżka wynikająca z różnic kursowych zostanie wypłacona przelewem na rachunek bankowy kredytobiorcy wskazany we wniosku o wypłatę, który stanowi załącznik nr 1 do umowy kredytu (pkt 2 ppkt 2 i 3 załącznika nr 6 do umowy).

Prowizja bankowa od kredytu walutowego naliczana jest w walucie udzielonego kredytu i pobierana w złotych po kursie sprzedaży waluty kredytu obowiązującym w Banku w dniu zapłaty prowizji (pkt 2 ppkt 1 załącznika nr 6 do umowy).

Kwota spłaty podlega przeliczeniu na złote po kursie sprzedaży waluty kredytu obowiązującym w banku w dniu dokonywania spłaty, zgodnie z Tabelą kursów walut banku (...) S.A. ogłaszaną w siedzibie banku z zastosowaniem zasad ustalania kursów walut obowiązujących w banku ( pkt 4 załącznika nr 6 do umowy).

W dniu sporządzenia umowy oprocentowanie kredytu wynosi 4,10 % w stosunku rocznym. W całym okresie kredytowania stanowi sumę stawki LIBOR dla terminów 6-miesiecznych i stałej marży w wysokości 2,90 % (§ 4 ust. 1 i § 4 ust. 2 umowy).

O wysokości oprocentowania bank zawiadomi kredytobiorcę pisemnie w terminie 14 dni od dnia uruchomienia kredytu lub pierwszej transzy. Oprocentowanie kredytu ulega zmianie w zależności od zmiany stopy LIBOR określonej w ust. 2. Na wniosek kredytobiorcy możliwa jest zmiana oprocentowania ze stopy zmiennej na stopę stałą (§ 4 ust. 5 i ust. 6 umowy, § 4 ust. 10 zdanie pierwsze umowy). K. oświadczyły, że są im znane oraz wyjaśnione przez Bank ryzyko zmiany stopy procentowej i są świadome ponoszenia przez siebie tego ryzyka.

Zgodnie z § 9 ust. 6 umowy, kredyt miał być spłacany w równych miesięcznych ratach – obejmujących kapitał i odsetki, przy czym w miarę spłaty zadłużenia udział odsetek w racie kredytu będzie malał, a kapitału wzrastał. Spłata zadłużenia miała być dokonywana przez obciążanie rachunku kredytobiorców, co do którego kredytobiorca wystawi pełnomocnictwo i z którego bank będzie pobierał środki na spłatę zadłużenia w kwotach i terminach wynikających z zawartej umowy kredytu. Spłata kredytu miała odbywać się w złotych zgodnie z zasadami określonymi w załączniku nr 6 do umowy ( § 9 ust. 8, § 9 ust. 9 umowy).

K. zobowiązały się do spłaty kredytu i odsetek w terminach i wysokościach określonych w harmonogramie spłat stanowiącym integralną część umowy. Harmonogram spłat miał zostać przesłany kredytobiorcom w terminie 14 dni od uruchomienia środków kredytu (§ 9 ust. 4 umowy).

K. podpisując załącznik nr 6 oświadczyły, że znane są im oraz wyjaśniono ryzyko zmiany kursu waluty, w której zaciągnęły zobowiązanie kredytowe i są świadome ponoszenia przez siebie tego ryzyka (pkt 1 załącznika nr 6 do umowy).

(dowód: umowa z załącznikami k. 39-43)

Strony podpisały w dniu 18.12.2006 r. aneks nr (...) w przedmiocie określenia adres kredytowanej nieruchomości, również w zakresie zabezpieczenia hipotecznego. Następnie, w dniu 03.12.2021 r. strony podpisały aneks nr (...) do umowy na podstawie, którego pozwany rozpoczęły spłatę kredytu bezpośrednio w walucie (...).

(dowód: aneks nr (...) z dnia 18.12.2006 r. – k. 24, aneks nr (...) z dnia 03.12.2021 r. – k. 45)

Kredyt został wypłacony w łącznej kwocie 122.465,62 zł.

Pozwane na na rzecz Banku w okresie kredytowania uiściły łącznie kwotę 128.589,71 zł i 28.500 CHF.

(dowód: zaświadczenie z dnia 07.05.2024 r. – k. 46, okoliczność bezsporna)

Pozwane skierowały do Sądu Okręgowego w O., I Wydziału Cywilnego pozew przeciwko powodowi Bankowi (...) S.A. Żądały ustalenia nieważności umowy kredytu hipotecznego oraz zapłaty z tego tytułu. W dniu 05.04.2023 r. Sąd w wskazanej sprawie ((...)) wydał wyrok, w którym zasądził od Banku na rzecz kredytobiorczyń kwotę 128.589,71 zł i 28.500 CHF, obie kwoty wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 05.04.2023 r. do dnia zapłaty. Ponadto, Sąd umorzył postępowanie co do roszczeń niepieniężnych.

Od powyższego wyroku apelację wniósł bank.

Sąd Apelacyjny w B.wyrokiem z dnia 11.03.2025 r. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądził od Banku na rzecz kredytobiorczyń kwotę 6.124,09 zł z ustawowymi odsetkami w stosunku rocznym za opóźnienie od dnia 05.04.2023 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 28.500 CHF z ustawowymi odsetkami w stosunku rocznym za opóźnienie od dnia 05.04.2023 r. do dnia zapłaty. Sąd uchylił pkt I wyroku w części żądania zapłaty kwoty 122.465,62 zł i umarzył postępowanie w tym zakresie, albowiem kredytobiorczynie cofnęły pozew wraz z zrzeczeniem się roszczenia co do kwoty 122.465,62 zł.

(dowód: pozew z załącznikami - k. 13-32, wyrok Sądu Okręgowego w O.wraz z uzasadnieniem w sprawie(...) – k. 33-38v, wyrok Sądu Apelacyjnego w B. z dnia 11.03.2025 r. wraz z uzasadnieniem – k. 86-103v, okoliczność bezsporna)

Powód pismem z dnia 16.07.2024 r. wezwał pozwane do zapłaty kwoty 122.465,62 zł w terminie 30 dni od doręczenia pisma tytułem zapłaty kwoty odpowiadającej nominalnej kwocie udostępnionego przez Bank na podstawie umowy kapitału w PLN. Pozwane odebrały wezwanie w dniu 29.07.2024 r.

Pozwane w odpowiedzi z dnia 02.08.2024 r. wskazały, że rozliczenie stron powinno nastąpić na podstawie potrącenia wzajemnych wierzytelności stron.

Pozwane pismem z dnia 06.11.2024 r. złożyły powodowi oświadczenie, że dokonują potrącenia wierzytelności Banku w kwocie 122.465,62 zł z tytułu wypłaconego kapitału z ich wierzytelnością w kwocie 128.589,71 zł z tytułu uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych. Wskazały, że na skutek potrącenia wierzytelność Banku uległa umorzeniu w całości.

(dowód: wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem nadania i doręczenia – k. 47-50, pismo pozwanych wraz z potwierdzeniem doręczenia – k. 69-70, oświadczenie pozwanych z dnia 06.11.2024 r. wraz z potwierdzeniem nadania – k. 64-66)

Sąd zważył, co następuje:

Roszczenie powoda o zapłatę z tytułu udostępnionego kapitału podlegało oddaleniu w całości. W świetle ostatniego orzecznictwa (...) przypadku gdy warunek umowy kredytu uznany za nieuczciwy prowadzi do nieważności tej umowy, przedsiębiorca nie ma prawa żądać od konsumenta zwrotu całej nominalnej kwoty udzielonego kredytu, gdy konsument go spłacił nominalnie. Z uwagi na fakt, że umowa kredytu łącząca strony jest nieważna, strony powinny zwrócić sobie jedynie uzyskaną bezprawnie korzyść. Pozwane nie uzyskały korzyści, która podlegałaby zwrotowi na rzecz powoda.

Sąd dokonał ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o załączone do akt i niekwestionowane przez strony dokumenty. W niniejszej sprawie okoliczności faktyczne nie były sporne, a jedynie występował spór co do prawa – czy i w jakiej kwocie przysługuje powodowi roszczenie o zwrot udostępnionego kapitału oraz czy złożone oświadczenia o potrąceniu były skuteczne.

Wobec tego, że postępowanie przed Sądem Apelacyjnym w B., które toczył się pod sygn. akt(...) zakończyło się w dniu 11.03.2025 r. wniosek powoda o zawieszenie niniejszego postępowania stał się bezprzedmiotowy.

Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego stron o dopuszczenie dowodu z przesłuchania stron. W świetle prawomocnego rozstrzygnięcia o zapłacie w związku z przesłankowym ustaleniem nieważności umowy o kredyt nr (...)- (...) z dnia 08.02.2006 r. wnioskowany dowód miał zostać przeprowadzony na fakty bezsporne. W tej sprawie Sąd uznał, że zgromadzone w sprawie dowody, w pełni pozwalają na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, zaś wniosek o dopuszczenie dowodu z przesłuchania stron potraktował, z uwagi na powyższe, jako nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy.

Powód dochodził zapłaty na jego rzecz tytułem wypłaconego kapitału kwoty 122.465,62 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 29.08.2024 r. do dnia zapłaty.

Powód żądanie pozwu opierał na tym, że w wyniku postępowania sądowego toczącego się przed Sądem Okręgowym w O. ((...)), a następnie Sądem Apelacyjnym w B. (...)) ustalono przesłankowo, iż umowa kredytu łącząca strony jest nieważna i zasądzono z tego tytułu na rzecz pozwanych kwotę 6.124,09 zł i 28.500 CHF. Sąd orzekający w niniejszej sprawie na podstawie art. 365 i 366 k.p.c. jest związany prawomocnym wyrokiem wydanym przez Sąd Okręgowy w O. i Sąd Apelacyjny w B. w zakresie zasądzonych na rzecz pozwanych kwot.

Bezsporne w niniejszej sprawie okazało się ostatecznie to, że umowa o kredyt nr (...)- (...) z dnia 08.02.2006 r. jest nieważna. Powyższa okoliczność została prawomocnie przesądzona przez Sąd powszechny. Wobec czego rozliczenie stron następuje w oparciu o przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu - regulujące zwrot uzyskanej korzyści, co prowadzi do konieczności zbilansowania wzajemnych świadczeń.

Dotychczas w sprawach rozpoznanych w tym składzie Sądu do rozliczeń między stronami miała zastosowanie uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7.05.2021 r. w sprawie III CZP 6/21, w której stwierdzono, że w przypadku następczej nieważności umowy kredytowej po obu jej stronach powstają odrębne roszczenia o zwrot świadczeń nienależnie spełnionych. Ostatecznie zatem świadczenia te podlegają zwrotowi niezależnie od siebie, bez konieczności badania z urzędu, czy ich wzajemna wysokość prowadzi do powstania stanu wzbogacenia, który byłby miarą zwrotu różnicy między tymi świadczeniami. Jednak w dniu 19.06.2025 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie I C 396-24 zgodnie, z którym „Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że: stoi on na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym w przypadku gdy warunek umowy kredytu uznany za nieuczciwy prowadzi do nieważności tej umowy, przedsiębiorca ma prawo żądać od konsumenta zwrotu całej nominalnej kwoty udzielonego kredytu, niezależnie od kwoty spłat dokonanych przez konsumenta w wykonaniu tej umowy i niezależnie od pozostałej do spłaty kwoty.” Wyłącznie (...) ma uprawnienie do wykładni przepisów prawa europejskiego w tym dyrektywy konsumenckiej. Jego wykładnia jest wiążąca dla sądów powszechnych i Sądu Najwyższego. Z tej przyczyny, w ocenie Sądu, zasadny będzie zwrot kredytobiorcom jedynie kwoty uzyskanej przez bank ponad wypłacony kapitał, a więc realnie uzyskaną korzyść. Należy mieć na względzie treść przepisu art. 405 k.c. który stanowi, że kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Wprost w tym przepisie wskazano, że ustawodawca usankcjonował zwrot korzyści, a więc to co druga strona uzyskała ponad to co zobowiązana była świadczyć. Podkreślić należy, że w tym przepisie nie zostało użyte sformułowanie „zwrot świadczenia” czy też „zwrócić drugiej stronie wszystko, co otrzymała od niej na mocy umowy” tak jak ma to miejsce w przypadku odstąpienia od umowy w przepisach art. 494 k.c. czy 496 k.c. Jeżeli zamiarem ustawodawcy byłoby również w przypadku zastosowaniu art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c. zwrot wszystkich należności wówczas w przepisie wskazano by na zwrot świadczenia, a nie zwrot korzyści. W przypadku bezpodstawnego wzbogacenia należy mieć na uwadze, że strona powołująca się na te przepisy może żądać korzyści, a więc tego co druga strona uzyskała ponad to co jej przysługiwało.

Wobec tego, kredytobiorcy mogą żądać od banku wyłącznie kwot uiszczonych ponad udostępniony kapitał. Zaś bank kwoty udostępnionego kapitału ale wyłącznie w takiej części w jakiej nie została ona dotychczas zaspokojona przez kredytobiorców, w toku realizacji nieważnej umowy.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, powód mógł dochodzić w sprawie wyłącznie kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy sumą kwoty udostępnionego kapitału, a kwotą którą otrzymał od pozwanych w ramach wykonywania nieważnej umowy. Powód żądał zwrotu kwoty 122.465,62 zł tytułem wypłaconego kapitału. Pozwane zaś wskazywały, że w związku z wykonaniem nieważnej umowy kredytu uiściły w okresie kredytowania kwoty 128.589,71 zł i 28.500 CHF.

Porównanie powyższych kwot, przy zastosowaniu teorii salda, bezsprzecznie wskazuje na to, że udostępniony przez powoda kapitał został całkowicie zaspokojony przez spłaty dokonane przez pozwane. Wobec tego na dzień wytoczenia powództwa wierzytelność powoda nie istniała – została całkowicie zaspokojona. Z tego względu w ocenie Sądu powód nie wykazał, że przysługuje mu jakakolwiek kwota, zaś pozwane udowodniły, że roszczenie powoda zostało w całości zaspokojone. Jednocześnie podkreślić należy, że z uwagi na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19.06.2025 r. w sprawie I C 396-24 Bank nie może domagać się od kredytobiorców środków jeżeli znajdują się one w jego posiadaniu. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Odnieść należy się do złożonego przez pozwane oświadczenia z dnia 06.11.2024 r. o potrąceniu wzajemnych wierzytelności. Zgodnie z art. 498 § 1 k.c. „Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym.”. Oświadczenie zostało zakwestionowane przez powoda, z uwagi na to, że toczyło się postępowanie przed Sądem Apelacyjnym w Białymstoku pod sygn. akt I ACa 1237/23. Podkreślić należy, że oświadczenie zostało złożone przed wydaniem wyroku przez Sąd Apelacyjny w Białymstoku z dnia 11.03.2025 r., zaś bank kwestionował zasadność żądania kredytobiorczyń. Wobec tego, w ocenie Sądu nie mogło nastąpić skuteczne złożenie oświadczenia o potrąceniu przed dniem wydania wyroku przez Sąd Apelacyjny w Białymstoku w sprawie z powództwa kredytobiorczyń.

Natomiast pozwane podniosły zarzut potrącenia w niniejszej sprawie i on również okazał się niezasadny. Zgodnie z cytowanym wyżej przepisem mogą zostać potrącone wierzytelności – jednak warunek ten nie jest spełniony w niniejszym stanie faktycznym. Wierzytelność powoda w kwocie 122.465,62 zł z tytułu udostępnionego kapitału oraz wierzytelność pozwanych w takiej samej kwocie z tytułu spłaty rat kapitałowo-odsetkowych na dzień orzekania nie istnieje (obie wierzytelności uległy wzajemnej kompensacji na skutek przesłankowego ustalenia nieważności umowy). Wobec tego pozwane nie mogły podnieść skutecznego zarzutu potrącenia wierzytelności powoda z tytułu udostępnionego kredytu, innej zaś wierzytelności banku do potrącenia nie wskazały.

Z uwagi na powyższe, wobec braku spełnienia przesłanek z art. 410 § 2 k.c. w zw. z art. 405 k.c., Sąd oddalił powództwo o zapłatę kwoty 122.465,62 zł tytułem zwrotu kapitału udostępnionego pozwanym z uwagi na jego nieudowodnienie, o czym orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach powództwa orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. poprzez obciążanie powoda obowiązkiem ich zwrotu na rzecz pozwanych w całości. Powód przegrał proces w całości.

Koszty procesu po stronie pozwanych obejmowały wynagrodzenie pełnomocnika (adwokata) w stawce wynikającej z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (5.400 zł) oraz uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictw w kwocie 17 zł.

O odsetkach od zasądzonych kosztów procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

Z tego względu Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanych kwotę 5.417 zł, o czym orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku.