Postanowienie SN z 5 grudnia 2012, sygn. IV KO 86/12
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
nie uwzględniono wniosku
Przedmiot
wniosek o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu / art. 37 k.p.k.
Typ sprawy
sprawa karna
Etap
postanowienie procesowe - wniosek o przekazanie sprawy innemu sądowi
Tematy
prawo karne
Role w sprawie
świadek
oskarżyciel publiczny
prokurator
Data orzeczenia
5 grudnia 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Przemysław Kalinowski
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 5 grudnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Przemysław Kalinowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Jarosław Matras
SSN Barbara Skoczkowska
po rozpoznaniu wniosku Sądu Rejonowego w B.
z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt …
w przedmiocie przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na
dobro wymiaru sprawiedliwości
w związku z wystąpieniem Prokuratora Instytutu Pamięci Narodowej o zwolnienie
świadków W. S., S. W. i M. Z. z obowiązku zachowania tajemnicy adwokackiej
na podstawie art. 37 k.p.k.
postanowił :
nie uwzględnić wniosku o przekazanie sprawy Sądu
Rejonowego w B. do rozpoznania innemu sądowi
równorzędnemu – wobec braku podstaw do takiego
rozstrzygnięcia.
UZASADNIENIE
Wniosek Sądu Rejonowego w B. o przekazanie wystąpienia prokuratora IPN
o zwolnienie /…/ z obowiązku zachowania tajemnicy adwokackiej – w związku z
zamiarem ich przesłuchania w toku prowadzonego śledztwa charakterze świadków
– do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru
sprawiedliwości - należało uznać za bezzasadny. Wywody przytoczone na jego
poparcie wcale nie przekonują, że w przedmiotowej sprawie występują przesłanki
2
uzasadniające zmianę właściwości miejscowej sądu meriti trybie przewidzianym w
art. 37 k.p.k.
Podkreślić należy po raz kolejny, że instytucja przewidziana w art. 37 k.p.k.
ma charakter wyjątkowy. Zmiana właściwości miejscowej sądu, ustalonej w sposób
określony w ustawie procesowej, może być dokonana przez Sąd Najwyższy
wyłącznie wtedy, gdy przemawia za tym należycie odczytywany interes wymiaru
sprawiedliwości. Chodzi tu w szczególności o takie sytuacje, gdy nawet niezależnie
od rzeczywistych przesłanek mogących wpływać na bezstronność poszczególnych
sędziów – do rozwiązania takich kolizji wystarczą zwykle uregulowania zawarte w
art. 40 i 41 k.p.k. – istnieje obawa powstania nieuzasadnionego przekonania o
braku warunków do niezależnego i bezstronnego rozpoznania sprawy w sądzie,
którego właściwość wynika z przepisów ustawy. W realiach niniejszego przypadku
takich okoliczności dopatrzyć się nie sposób zwłaszcza, że jak przyznaje to sąd
wnioskujący – żadna z osób, której dotyczy śledztwo prowadzone przez
prokuratora IPN nie orzeka już w tym sądzie.
Trzeba też zwrócić uwagę, że na obecnym etapie postępowania czynność
sądu, o której wykonanie zwrócił się prokurator nie ma charakteru „rozpoznawania
sprawy”, ani nie dotyczy orzekania o głównym przedmiocie procesu, lecz jest
incydentalną decyzją sądową związaną z zakresem dowodów przeprowadzanych
przez oskarżyciela publicznego w toku postepowania będącego ciągle jeszcze w
fazie in rem.
Zważywszy zatem, że przedstawione przez sąd meriti uzasadnienie
odwołuje się wyłącznie do przesłanek oportunistycznych i nie wykazuje, aby dobro
wymiaru sprawiedliwości wymagało zmiany właściwości miejscowej, nie sposób
przyjąć, by sytuacja istniejąca w niniejszej sprawie należała do kategorii, jakie ma
na względzie dyspozycja przepisu art. 37 k.p.k.
Mając to na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie..
Mając to na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.