Wyrok z 14 października 2025, sygn. I C 1526/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 października 2025 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny

w składzie: Przewodniczący: sędzia Juliusz Ciejek

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Kosowska

po rozpoznaniu w dniu 14 października 2025 r. w Olsztynie

na rozprawie

sprawy z powództwa R. Bank (...) z siedzibą w W. prowadzącemu w Polsce działalność za pośrednictwem oddziału R. Bank (...) (Spółka Akcyjna) oddział w Polsce

przeciwko P. G. i J. G.

o zapłatę

I.  powództwo oddala,

II.  zasądza od powoda na rzecz pozwanych kwotę 5.434 (pięć tysięcy czterysta trzydzieści cztery) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 1526/24

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 26.09.2024 r. przeciwko P. G. i J. G. powód R. Bank (...) w W. Oddział w Polsce wniósł o zasądzenie solidarnie, ewentualnie łącznie, ewentualnie w częściach równych, ewentualnie in solidum od strony pozwanej na rzecz powoda kwoty 140.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 16.07.2024 r. do dnia zapłaty, tytułem zwrotu równowartości nominalnej kwoty kapitału kredytu wypłaconego stronie pozwanej.

Nadto, powód wniósł o zasądzenie od pozwanych solidarnie, ewentualnie łącznie, ewentualnie w częściach równych, ewentualnie in solidum od strony pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wraz z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Powód wniósł o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed Sądem Apelacyjnym w B., I Wydział Cywilny w sprawie powództwa kredytobiorców przeciwko bankowi, która toczy się pod sygn. akt (...).

W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem niniejszej sprawy jest żądanie, aby strona pozwana zwróciła powodowi równowartość kwoty kapitału wypłaconego na podstawie umowy o kredyt waloryzowany walutą obcą. Roszczenie powoda formułowane jest na podstawie przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu i świadczeniu nienależnym. Wobec uznania przez sąd w postępowaniu z powództwa strony pozwanej przeciwko powodowi, że umowa jest trwale bezskuteczna (nieważna) strony są zobowiązane do wzajemnego rozliczenia. Powód wskazał, że jego roszczenia nie są przedawnione.

(pozew k. 4-10v)

Pozwani w odpowiedzi na pozew z dnia 07.11.2024 r. wnieśli o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej.

Pozwani podnieśli następujące zarzuty:

- nadużycia prawa,

- przedawnienia co do żądania zwrotu kwoty nominalnej odpowiadającej kwocie wypłaconego kredytu,

- potrącenia co do żądania zwrotu kwoty nominalnej odpowiadającej kwocie wypłaconego kredytu.

W zakresie podniesionego zarzutu potrącenia, zgodnie z 203 ¹ § 3 k.p.c., strona pozwana wskazała, że wierzytelność poddana do potrącenia przez stronę pozwaną sumarycznie wyniosła 224.967,07 zł. Jest to łączna wysokość świadczeń nienależnie uiszczonych na rzecz banku w wykonaniu tej samej nieważnej umowy kredytu oraz skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie w zapłacie części z tych roszczeń przez bank.

Podnieśli, że umorzenie wierzytelności banku nastąpiło na wskutek oświadczenia o potrąceniu sporządzonego w dniu 23.07.2024 r.

(odpowiedź na pozew – k. 41-49)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 8 lipca 2008 r. pozwani jako konsumenci zawarli z poprzednikiem prawnym powodowego banku (...) S.A. Spółką Akcyjną Oddział w Polsce – umowę o kredyt hipoteczny nr (...).

Zgodnie z umową Bank udzielił pozwanym kredytu w kwocie 140.000 zł na zakup lokalu mieszkalnego na rynku wtórnym, indeksowanego do (...) (§ 2 ust. 1 i ust. 2 umowy).

Okres kredytowania ustalono na 360 miesięcy (§ 2 ust. 3 i § 6 ust. 4 umowy). Raty spłaty określono jako równe, miesięczne, obejmujące kapitał i odsetki (§ 6 ust. 1 i ust. 2 umowy).

Oprocentowanie kredytu ustalono jako zmienne i stanowiące sumę stopy referencyjnej LIBOR 3M ( (...)) oraz stałej marży 1,50 punktów procentowych. Na dzień sporządzenia umowy oprocentowanie wynosiło 4,31000 % w stosunku rocznym. Zasady naliczania odsetek, ustalania wysokości oprocentowania oraz zasady zmiany oprocentowania zostały określone w regulaminie (§ 3 umowy).

Raty kredytu oraz inne należności związane z kredytem miały być pobierane z rachunku wskazanego przez kredytobiorcę w pełnomocnictwie, stanowiącym załącznik do umowy. Kredytobiorca zobowiązany był na podstawie umowy do utrzymywania wystarczających środków na ww. rachunku uwzględniając możliwe wahania kursowe w przypadku indeksowanych do waluto obcych. (§ 6 ust. 6 umowy).

Wypłata kredytu zgodnie z umową miała odbyć się jednorazowo na podstawie pisemnej dyspozycji kredytobiorcy na rachunek bankowy w niej wskazany, po spełnieniu przez kredytobiorcę warunków uruchomienia kredytu (§ 5 ust 1-4 umowy).

Kredyt został zabezpieczony hipoteką kaucyjną do kwoty 280.000 zł na prawie własności kredytowanej nieruchomości (§ 7 ust. 1 umowy).

(dowód: wydruk KRS dot. powoda – k. 11-15, dokumenty rejestrowe powoda – k. 31-31, umowa kredytu – k. 19-21)

Na wniosek pozwanych kredyt został wypłacony w dniu 11.08.2008 r. w kwocie 140.000 zł.

(dowód: zaświadczenie – k. 22)

Pozwani na rzecz powoda uiścili:

- od 11.08.2011 r. do 09.04.2021 r. kwotę 36.717,88 zł i 17.823,60 CHF tytułem rat kapitałowo-odsetkowych,

- od 11.08.2008 r. do 11.07.2011 r., kwotę 28.537,16 PLN tytułem rat kapitałowo-odsetkowych,

- od 11.05.2021 r. do 11.06.2024 r. kwotę 9.474,29 CHF tytułem rat kapitałowo-odsetkowych,

- 1260,00 PLN z tytułu nienależnie uiszczonej prowizji.

(dowód: pozew – k. 23-26, historia transakcji – k. 58-61, okoliczność bezsporna)

Pozwani pismem z dnia 21.05.2021 r. skierowali do powoda reklamację, w której wezwali do zapłaty dotychczas uiszczonych rat powołując się niedozwolone klauzule umowne zawarte w umowie kredytowej.

(dowód: reklamacja – k. 53-57)

Pozwani wytoczyli przed Sądem Okręgowym w O. powództwo przeciwko powodowi o zapłatę 36.717,88 zł oraz 17.823,60 CHF wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 25.05.2021 r. do dnia zapłaty w związku z nieważnością zawartej przez strony umowy kredytu i pobraniem przez bank świadczeń nienależnych w okresie od 11.08.2011 r. do 09.04.2021 r. oraz ustalenie nieistnienia pomiędzy stronami stosunku prawnego kredytu wynikającego z umowy kredytu. Tytułem żądania ewentualnego wnieśli o zasądzenie kwoty 17.120,66 zł i 17.823,60 CHF wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 25.05.2021 r. do dnia zapłaty w związku z pobraniem środków tytułem spłaty kredytu w zawyżonej wysokości (sygn. akt (...)).

Sąd Okręgowy w O. w wyroku z dnia 21.09.2023 r. (sygn. akt(...)) oddalił powództwo o ustalenie nieistnienia pomiędzy stronami stosunku prawnego kredytu wynikającego z umowy kredytu oraz zapłatę z tego tytułu. Sąd zasądził od banku na rzecz kredytobiorców kwoty 17.120,66 zł i 17.823,60 CHF z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres od 25.05.2021 r. do dnia zapłaty. Powyższy wyrok został zaskarżony przez obie strony.

W dniu 08.08.2025 r. w sprawie (...) zapadł wyrok zmieniający zaskarżone orzeczenie. Sąd Apelacyjny w B. ustalił nieważność umowy i zasądził od banku na rzecz kredytobiorców kwotę 36.717 zł i 17.823,60 CHF wraz z odsetkami za opóźnienie od dnia 25.05.2020 r. do dnia zapłaty. Zasądzono koszty procesu. Oddalono apelację banku.

(dowód: pozew – k. 23-26, wyrok SO w O. z dnia 21.092.2023 r. – k. 30, oświadczenie pełnomocnika powoda – k. 95, okoliczność bezsporna)

Powód pismem z dnia 21.06.2024 r. wezwał pozwanych do zapłaty kwoty 140.000 zł tytułem równowartości kwoty kapitału wypłaconego na podstawie umowy kredytu, w terminie do dnia 14.07.2024 r.

(dowód: wezwanie do zapłaty – k. 28)

Pozwani pismem z dnia 04.07.2024 r. wezwali powoda do zapłaty w terminie 3 dni na ich rzecz kwot:

- 29.797,16 PLN jako kwot świadczonych niezależnie w wykonaniu nieważnej umowy kredytu hipotecznego, pierwotnie tytułem rat kapitałowo-odsetkowych oraz prowizji od udzielonego kredytu w okresie od 11.08.2008 r. do 11.07.2011 r.,

- 9.474,29 CHF jako kwot świadczonych niezależnie w wykonaniu nieważnej umowy kredytu hipotecznego, pierwotnie tytułem rat kapitałowo-odsetkowych oraz prowizji od udzielonego kredytu w okresie od 11.05.2021 r. do 11.06.2024 r.

W odpowiedzi powód wskazał, że nie uznaje roszczeń pozwanych.

(dowód: wezwanie do zapłaty – k. 62-65, pismo powoda – k. 66,67)

Pozwani skierowali do powoda w dniu 23.07.2024 r. pismo w którym oświadczyli, że przedstawiają do potrącenia wierzytelności wzajemne:

1. wierzytelność nieobjętą żądaniem zasądzenia od banku w procesie sądowym tj.

- 28.537,16 PLN z tytułu rat kredytu nienależnie świadczonych w okresie od 11.08.2008 r. do 11.07.2011 r.,

- 9.474,29 CHF z tytułu rat kredytu nienależnie świadczonych w okresie od 11.05.2021 r. do 11.06.2024 r. przeliczone na kwotę 41.889,63 PLN po kursie średnim NBP z dnia jej potrącenia,

- 1.260,00 PLN z tytułu nienależnie uiszczonej prowizji.

2. następnie, wierzytelności objęte żądaniem zasądzenia od banku w procesie sądowym tj.:

a) w pierwszej kolejności skapitalizowane odsetki ustawowe za opóźnienie, tj.:

- 12.000,71 PLN liczone za okres od 25.05.2021 r. do 23.07.2024 r. od kwoty wierzytelności dochodzonej wobec banku w procesie sądowym z tytułu nieważności kredytu, a wyrażonej w walucie PLN,

- 5.825,40 CHF liczone za okres od 25.05.2021 r. do 23.07.2024 r. od kwoty wierzytelności dochodzonej wobec banku w procesie sądowym z tytułu nieważności kredytu, a wyrażonej w walucie (...) odsetki te zostały przeliczone na kwotę 25.756,42 PLN po kursie średnim NBP z dnia potrącenia

b) na sam koniec, wierzytelności dochodzone wobec banku w procesie sądowym z tytułu nieważności umowy kredytu, tj.:

-36.717,88 PLN oraz 17.823,60 CHF przeliczone na kwotę 78.805,27 PLN po kursie średnim NBP z dnia jej potrącenia,

i potrącają je z:

wierzytelnością banku o zwrot kwoty nominalnie odpowiadającej kwocie wypłaconego kapitału kredytu tj. 140.000,00 PLN.

Powód powyższe oświadczenie odebrał w dniu 25.07.2024 r.

(dowód: oświadczenie o potrąceniu – k. 68, potwierdzenie nadania i odbioru – k. 69-71)

Sąd zważył, co następuje:

Roszczenie powoda o zapłatę z tytułu udostępnionego kapitału podlegało oddaleniu w całości. W świetle ostatniego orzecznictwa (...) przypadku gdy warunek umowy kredytu uznany za nieuczciwy prowadzi do nieważności tej umowy, przedsiębiorca nie ma prawa żądać od konsumenta zwrotu całej nominalnej kwoty udzielonego kredytu, gdy konsument go spłacił nominalnie. Z uwagi na fakt, że umowa kredytu łącząca strony jest nieważna, strony powinny zwrócić sobie jedynie uzyskaną bezprawnie korzyść. Pozwani nie uzyskali korzyści, która podlegałaby zwrotowi na rzecz powoda.

Sąd dokonał ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o załączone do akt i niekwestionowane przez strony dokumenty. W niniejszej sprawie okoliczności faktyczne nie były sporne, a jedynie występował spór co do prawa – czy i w jakiej kwocie przysługuje powodowi roszczenie o zwrot udostępnionego kapitału oraz czy złożone oświadczenia o potrąceniu były skuteczne.

Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego stron o dopuszczenie dowodu z przesłuchania stron. W świetle prawomocnego rozstrzygnięcia o ustaleniu nieważności umowy kredytu hipotecznego o nr (...), wnioskowany dowód miał zostać przeprowadzony na fakty bezsporne. W tej sprawie Sąd uznał, że zgromadzone w sprawie dowody, w pełni pozwalają na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, zaś wniosek o dopuszczenie dowodu z przesłuchania stron potraktował, z uwagi na powyższe, jako nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy.

Powód żądanie pozwu opierał na tym, że w wyniku postępowania sądowego toczącego się przed Sądem Okręgowym w O. ((...)), a następnie Sądem Apelacyjnym w B. ((...) ustalono, że umowa kredytu łącząca strony jest nieważna oraz zasądzono z tego tytułu na rzecz pozwanych kwotę 36.717,88 zł i 17.823,60 CHF tytułem rat kapitałowo-odsetkowych uiszczonych od 11.08.2011 r. do 09.04.2021 r. Sąd orzekający w niniejszej sprawie na podstawie art. 365 i 366 k.p.c. jest związany prawomocnym wyrokiem wydanym przez Sąd Okręgowy w O. i Sąd Apelacyjny w B. w zakresie ustalenia, że umowa kredytu jest nieważna.

Pozwani podnieśli zarzut nadużycia prawa podmiotowego przez powoda w rozumieniu art. 5 k.c. Wskazać należy, że przepis art. 5 k.c. stanowi, że nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonanie prawa i nie korzysta z ochrony. Sąd w wytoczonym przez powoda powództwie nie dostrzega sprzeczności ani ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa ani z zasadami współżycia społecznego. W toku postępowania ocenie podlega to czy powodowi należy się określone świadczenie w związku nieważnością umowy kredytu. Powyższe nie spełnia przesłanek wskazanych w art. 5 k.c.

Bezsporne w niniejszej sprawie było to, że umowa o kredyt nr (...) z dnia 07.07.2008 r. jest nieważna. Powyższa okoliczność została prawomocnie przesądzona przez sąd powszechny. Wobec czego rozliczenie stron następuje w oparciu o przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu - regulujące zwrot uzyskanej korzyści, co prowadzi do konieczności zbilansowania wzajemnych świadczeń.

Dotychczas w sprawach rozpoznanych w tym składzie Sądu do rozliczeń między stronami miała zastosowanie uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7.05.2021 r. w sprawie (...), w której stwierdzono, że w przypadku następczej nieważności umowy kredytowej po obu jej stronach powstają odrębne roszczenia o zwrot świadczeń nienależnie spełnionych. Ostatecznie zatem świadczenia te podlegają zwrotowi niezależnie od siebie, bez konieczności badania z urzędu, czy ich wzajemna wysokość prowadzi do powstania stanu wzbogacenia, który byłby miarą zwrotu różnicy między tymi świadczeniami. Jednak w dniu 19.06.2025 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie (...) zgodnie, z którym „Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy Rady (...)z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że: stoi on na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym w przypadku gdy warunek umowy kredytu uznany za nieuczciwy prowadzi do nieważności tej umowy, przedsiębiorca ma prawo żądać od konsumenta zwrotu całej nominalnej kwoty udzielonego kredytu, niezależnie od kwoty spłat dokonanych przez konsumenta w wykonaniu tej umowy i niezależnie od pozostałej do spłaty kwoty.” Wyłącznie (...) ma uprawnienie do wykładni przepisów prawa europejskiego w tym dyrektywy konsumenckiej. Jego wykładnia jest wiążąca dla sądów powszechnych i Sądu Najwyższego. Z tej przyczyny, w ocenie Sądu, zasadny będzie zwrot kredytobiorcom jedynie kwoty uzyskanej przez bank ponad wypłacony kapitał, a więc realnie uzyskaną korzyść. Należy mieć na względzie treść przepisu art. 405 k.c. który stanowi, że kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Wprost w tym przepisie wskazano, że ustawodawca usankcjonował zwrot korzyści, a więc to co druga strona uzyskała ponad to co zobowiązana była świadczyć. Podkreślić należy, że w tym przepisie nie zostało użyte sformułowanie „zwrot świadczenia” czy też „zwrócić drugiej stronie wszystko, co otrzymała od niej na mocy umowy” tak jak ma to miejsce w przypadku odstąpienia od umowy w przepisach art. 494 k.c. czy 496 k.c. Jeżeli zamiarem ustawodawcy byłoby również w przypadku zastosowaniu art. 405 k.c. w zw. z art. 410 k.c. zwrot wszystkich należności wówczas w przepisie wskazano by na zwrot świadczenia, a nie zwrot korzyści. W przypadku bezpodstawnego wzbogacenia należy mieć na uwadze, że strona powołująca się na te przepisy może żądać korzyści, a więc tego co druga strona uzyskała ponad to co jej przysługiwało.

Wobec tego, kredytobiorcy mogą żądać od banku wyłącznie kwot uiszczonych ponad udostępniony kapitał. Zaś bank kwoty udostępnionego kapitału ale wyłącznie w takiej części w jakiej nie została ona dotychczas zaspokojona przez kredytobiorców, w toku realizacji nieważnej umowy.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, powód mógł dochodzić w sprawie wyłącznie kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy sumą kwoty udostępnionego kapitału, a kwotą którą otrzymał od pozwanych w ramach wykonywania nieważnej umowy. Powód żądał zwrotu kwoty 140.000 zł tytułem wypłaconego kapitału. Pozwani zaś wskazywali, że w związku z wykonaniem nieważnej umowy kredytu uiścili tytułem rat kapitałowo-odsetkowych od dnia zawarcia umowy do dnia 23.07.2023 r. kwotę 65.255,04 zł i 27.264,89 CHF oraz tytułem prowizji kwotę 1.260 zł. Ponadto pozwanym przysługują od powoda skapitalizowane odsetki w kwocie 12.000,71 zł i 5.825,40 CHF liczone za okres od 25.05.2021 r. do 23.07.2024 r. od kwoty wierzytelności dochodzonej wobec banku w procesie sądowym z tytułu nieważności kredytu.

Porównanie powyższych kwot, przy zastosowaniu teorii salda, bezsprzecznie wskazuje na to, że udostępniony przez powoda kapitał został całkowicie zaspokojony przez spłaty dokonane przez pozwanych. Wobec tego na dzień wytoczenia powództwa wierzytelność powoda nie istniała – została całkowicie zaspokojona. Z tego względu w ocenie Sądu powód nie wykazał, że przysługuje mu jakakolwiek kwota, zaś pozwani udowodnili, że roszczenie powoda zostało w całości zaspokojone. Jednocześnie podkreślić należy, że z uwagi na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19.06.2025 r. w sprawie (...) Bank nie może domagać się od kredytobiorców środków jeżeli znajdują się one w jego posiadaniu. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Odnieść należy się do złożonego przez pozwanych oświadczenia z dnia 23.07.2024 r. o potrąceniu wzajemnych wierzytelności. Zgodnie z art. 498 § 1 k.c. „Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym.”. Zgodnie z cytowanym wyżej przepisem mogą zostać potrącone wierzytelności – jednak warunek ten nie jest spełniony w niniejszym stanie faktycznym. Wierzytelność powoda w kwocie 140.000 zł z tytułu udostępnionego kapitału oraz wierzytelność pozwanych w takiej samej kwocie z tytułu spłaty rat kapitałowo-odsetkowych na dzień orzekania nie istnieje (obie wierzytelności uległy wzajemnej kompensacji na skutek ustalenia nieważności umowy). Wobec tego, przy przyjęciu teorii salda, którą Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela, pozwani nie mogli złożyć skutecznego oświadczenia o potrąceniu wierzytelności powoda z tytułu udostępnionego kredytu, innej zaś wierzytelności banku do potrącenia nie wskazali.

Natomiast nawet jeżeli przyjąć, że teoria salda nie ma w niniejszej sprawie zastosowania lecz teoria dwóch kondykcji, to wówczas należy uznać, że nastąpiło w dniu 25.07.2024 r. (data doręczenia oświadczenia o potrąceniu) skuteczne potrącenie wzajemnych wierzytelności stron. Oświadczenie przez pozwanych zostało złożone na ponad miesiąc przed wytoczeniem powództwa.

Z uwagi na powyższe, wobec braku spełnienia przesłanek z art. 410 § 2 k.c. w zw. z art. 405 k.c., Sąd oddalił powództwo o zapłatę kwoty 140.000 zł tytułem zwrotu kapitału udostępnionego pozwanym z uwagi na jego nieudowodnienie, o czym orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach powództwa orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. poprzez obciążanie powoda obowiązkiem ich zwrotu na rzecz pozwanych w całości. Powód przegrał proces w całości.

Koszty procesu po stronie pozwanych obejmowały wynagrodzenie pełnomocnika (adwokata) w stawce wynikającej z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (5.400 zł) i uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa (34 zł).

O odsetkach od zasądzonych kosztów procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

Z tego względu Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanych kwotę 5.434 zł, o czym orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku.