Postanowienie SN z 13 grudnia 2012, sygn. IV KK 312/12
Data orzeczenia
13 grudnia 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Józef Szewczyk
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
POSTANOWIENIE
Dnia 13 grudnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Szewczyk
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2012 r.,
sprawy A. G.
skazanego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii i innych
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w G.
z dnia 18 maja 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w G.
z dnia 18 kwietnia 2011 r.,
p o s t a n o w i ł:
oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami
sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego A. G.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2011 r., uznał oskarżonego
A. G. za winnego popełnienia siedmiu przestępstw zakwalifikowanych z art. 258 §
2 i 3 k.k., trzykrotnie z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw.
z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., z art. 291 § 1 k.k., dwukrotnie z art. 263 § 2 k.k.
i za to skazał oskarżonego na karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Powyższy wyrok zaskarżył na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej
rozstrzygnięcia o karze Prokurator Okręgowy w K.
Apelację wywiódł również obrońca A. G., który zaskarżył wyrok w całości,
zarzucając:
-błąd w ustaleniach faktycznych;
2
-obrazę prawa procesowego, mianowicie art. 2 § 2, art. 4, art. 5 § 2, art. 7,
art. 424 § 1 i 2, art. 410 i art. 92 k.p.k.;
-rażącą niewspółmierność kary oraz środka karnego;
-naruszenie prawa materialnego, a to art. 53, art. 58, art. 59, art. 69, art. 70,
art. 71, art. 72 k.k.
Obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego, względnie uchylenie
zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,
ewentualnie znaczne złagodzenie kary pozbawienia wolności, kary grzywny,
obniżenie nawiązki.
Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 18 maja 2012 r., zmienił częściowo
zaskarżony wyrok.
Od wskazanego wyroku Sądu odwoławczego kasację wywiódł obrońca
skazanego, który orzeczeniu zarzucił obrazę przepisów postępowania, a
mianowicie:
1. art. 433 § 1 i § 2 k.p.k. poprzez niedostateczne rozważenie wszystkich
zarzutów i wniosków wskazanych w środku odwoławczym co implikuje
rozpoznaniem apelacji w zakresie węższym niż wynikający z jej granic, w
efekcie czego doszło do utrzymania w mocy wyroku Sądu Rejonowego
wydanego z naruszeniem prawa i co więcej taki sposób procedowania
Sądu Okręgowego ponownie obraża następujące przepisy procesowe
które stanowiły podstawę apelacji:
a) art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. jako, że ponownie
rozstrzygnięto niedające się usunąć wątpliwości na niekorzyść
skazanego,
b) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. przez przekroczenie zasady
swobodnej oceny dowodów i dokonanie jej częściowo w sposób
zupełnie dowolny, oderwany od zgromadzonego w sprawie materiału
dowodowego, nadto w sprzeczności z zasadami prawidłowego
rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego,
c) art. 410 w zw. z art. 92 k.p.k. polegającej na wydaniu wyroku na
podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, bez
przeprowadzenia analizy wszystkich okoliczności wynikających z
dowodów przeprowadzonych na rozprawie, a co za tym idzie
pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności mogących nieć wpływ na
3
rozstrzygnięcie w przedmiocie winy jak również naruszenie zasady
bezpośredniości przy dodatkowo wadliwym zastosowaniu art. 391 § 1
k.p.k. poprzez poprzestanie na odczytaniu zeznań świadka koronnego
M. W., w sytuacji kiedy osoba o tym statusie winna być dyspozycyjna
wobec organów wymiaru sprawiedliwości tym bardziej, iż jej zeznania
mają stanowić główny dowód obciążający oskarżonego, co w świetle
okoliczności sprawy rażąco naruszyło prawo oskarżonego do obrony,
2. art. 457 § 3 k.p.k. i art. 424 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. poprzez
zaniechanie wyczerpującego wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego
orzeczenia czym kierował się Sąd wydając wyrok oraz dlaczego
wszystkie wnioski i zarzuty apelacji uznał za niezasadne, w
szczególności przez brak dokładnego wskazania jakie okoliczności i
dlaczego zostały udowodnione a inne nie, w jakiej mierze Sąd oparł się
na dowodach, dlaczego nie zostały uznane dowody przeciwne, a w
szczególności na nie przeprowadzeniu analitycznej i kompleksowej oceny
wszystkich dostępnych w sprawie dowodów.
Autor kasacji wniósł o uniewinnienie skazanego, ewentualnie „o uchylenie
zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do
ponownego rozpoznania” (k. 4 akt SN).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna, a jej wniosek niezrozumiały.
Na wstępie należy zauważyć że wszystkie podniesione w petitum kasacji
zarzuty zostały już przez obronę przedstawione w zwyczajnym środku
odwoławczym. Skarżący jedynie w celu spełnienia formalnego wymogu do
wniesienia kasacji, określonego regułą z art. 523 § 1 k.p.k. wprowadził obok tych
zarzutów uchybienie zasadzie rzetelnej kontroli odwoławczej (art. 457 § 3 w zw. z
art. 433 § 2 k.p.k.).
Autor kasacji w żadnej mierze nie wykazuje wpływu podnoszonych przez
siebie uchybień na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Zarzuty podnosi w sposób
gołosłowny, zmierzając do uczynienia z Sądu Najwyższego swoistej III-instancji, co
z oczywistych powodów jest niedopuszczalne.
Pierwszy zarzut jest oczywiście bezzasadny, podnoszony „w oderwaniu” od
obszernego i zasadnego rozumowania Sądu II instancji. Sąd Okręgowy rozpoznał
zarzut obrazy zasady in dubio pro reo na s. 7-8 uzasadnienia wyroku. Podnieść
4
należy po raz kolejny, że choć skarżący dostrzega, iż zarzut obrazy reguły z art. 5 §
2 k.p.k. może polegać na konieczności dostrzeżenia przez Sądy orzekające
wystąpienia okoliczności, które winny być zakwalifikowane jako rozstrzygnięcie na
korzyść oskarżonego, to taki zarzut w istocie powiązany jest z uchybieniem
zasadzie swobodnej oceny dowodów. Obrońca uchybienie tej normie podnosi w
ślad za apelacją.
Sąd odwoławczy rozważając zatem relację rozumowania Sądu meriti w
zakresie powiązania wymogów z art. 7 i 5 § 2 k.p.k. (s. 6-7 i nast. uzasadnienia
oraz 11-12) trafnie ocenił, że okoliczność taka nie zaistniała w niniejszej sprawie. W
szczególności trafnie za bezzasadny Sąd ten uznał podnoszony także obecnie w
kasacji zarzut uchybienia regule z art. 391 k.p.k. Powielanie wyczerpujących
rozważań Sądu ad quem w tym zakresie jest zbędne (por. s. 9 uzasadnienia SO).
Wypada jedynie wskazać autorowi kasacji konieczność odnoszenia się do
wywodów Sądu odwoławczego zawartych w uzasadnieniu wyroku, a nie powielanie
twierdzeń zawartych uprzednio w apelacji (por. także wywody Sądu odwoławczego
na s. 13-14 uzasadnienia wyroku SO). Przecież Sąd I instancji – jak argumentuje
Sąd odwoławczy - dołożył starań w celu bezpośredniego przeprowadzenia dowodu
z zeznań świadka W., jednak wobec niepowodzenia odczytał protokoły zeznań z
postępowania przygotowawczego. Wobec tego nie doszło do obrazy art. 457 § 3 w
zw. z art. 391 § 1 k.p.k.
Odnosząc się do drugiego zarzutu kasacji trzeba stwierdzić, że analiza treści
uzasadnienia Sądu II instancji pozwala ocenić je jako odpowiadające wymogom
zasady rzetelnej kontroli odwoławczej (art. 457 § 3 w zw. z art. 433 § 2 k.p.k.). Sąd
odwoławczy najpierw rozważył wszystkie zarzuty podniesione w apelacji, by
następnie skontrolować wyrok Sądu meriti co do istoty sprawy (por. s. 10 i nast.).
Podsumowując, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.