Postanowienie SN z 18 grudnia 2012, sygn. III KK 298/12
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną
Typ sprawy
sprawa karna
Etap
postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Tematy
znęcanie / przemoc domowa
Role w sprawie
oskarżony
oskarżyciel posiłkowy
Data orzeczenia
18 grudnia 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Piotr Hofmański
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 18 grudnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Piotr Hofmański
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 grudnia 2012 r.
sprawy G. M.,
uniewinnionego od zarzutu z art. 207 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego
od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 18 kwietnia 2012 r.
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego z dnia 28 października 2011 r.,
p o s t a n o w i ł :
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego
oskarżyciela posiłkowego J. P.
UZASADNIENIE
Kasacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej J. P. okazała się być
bezzasadna w stopniu oczywistym.
Kasacja zawiera dwa zarzuty:
1. rażące naruszenie prawa procesowego w postaci norm z art. 7 i 410
k.p.k., poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło
Sąd drugiej instancji do błędnego przyjęcia o braku wypełnienia swym
zachowaniem przez G. M. znamion z art. 207 § 1 k.k.
2. naruszenie prawa procesowego w postaci normy z art. 170 § 1 i § 2 k.p.k.,
poprzez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego oskarżycielki posiłkowej o
dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka M. H.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Żaden z tych zarzutów nie może być podstawą uwzględnienia kasacji.
2
Jeśli chodzi o pierwszy z zarzutów, zauważyć trzeba, że w niniejszej sprawie
sąd odwoławczy poczynił samodzielne ustalenia faktyczne, co otwiera drogę do
kasacyjnej kontroli tych ustaleń pod kątem ich zgodności z prawem procesowym, w
tym art. 7 i art. 410 k.p.k. Niestety zarzut ten jest w kasacji sformułowany zbyt
ogólnikowo, by spełniać wymogi określone w art. 523 § 1 k.p.k., w szczególności
skarżący nie podał na czym konkretnie polegać miało rażące naruszenie zasady
swobodnej oceny dowodów, tj. jakie elementy rozumowania Sądu II instancji są
niespójne, wewnętrznie sprzeczne lub niezgodne z doświadczeniem życiowym.
Sąd Najwyższy uznał, że zarzut ten w jawny sposób zmierza do dokonania w
ramach postępowania kasacyjnego ponownego rozpatrzenia zasadności ustaleń
faktycznych. Taki zabieg na etapie postępowania kasacyjnego, jako kontroli
nadzwyczajnej, nie może być skuteczny i stanowi naruszenie ograniczeń
określonych regułą z art. 523 k.p.k.
Zauważyć należy, że uzasadnienie wyroku zawiera bardzo obszerne
wywody, niezwykle skrupulatnie przedstawiające dlaczego zebrany w sprawie i
uzupełniony na etapie postępowania dowodowego materiał (przede wszystkim
odnośnie spotkania oskarżycielki posiłkowej i uniewinnionego w dniu 5 grudnia
2008 r.), okazał się wystarczający do przyjęcia braku zrealizowania przez G. M.
znamion czynu z art. 207§1 k.k.
Analiza rozumowania Sądu odwoławczego wskazuje, że uzupełnione na
etapie postępowania odwoławczego ustalenia faktyczne są spójne, logiczne i we
właściwy sposób argumentowane. Sąd ten przytacza cały szereg okoliczności ze
wskazaniem, że to nieporozumienia finansowe stały się przyczyną złożenia przez
oskarżycielkę posiłkową zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. Okoliczności
rozmowy między uniewinnionym a oskarżycielką na spotkaniu w dniu 5 grudnia
2008 r. dały sądowi odwoławczemu podstawę do poczynienia odmiennych niż w
pierwszej instancji wniosków co do karno-prawnej oceny zachowania G. M. W toku
przewodu apelacyjnego ustalono treści wiadomości SMS oraz w znacznym stopniu
uprawdopodobniono treść rozmowy między w/w osobami, a która dotyczyła
stworzenia na uniewinnionym presji dalszego przekazywania przez niego sum
pieniędzy dla J. P. Ustalenia te, mające charakter wniosków z przebiegu całej
sprawy, Sąd odwoławczy przedstawił na s. 24-26 uzasadnienia. Sąd wskazał też na
fakt, że subiektywna ocena oskarżycielki posiłkowej o popełnieniu na niej
przestępstwa z art. 207 § 1 k.k., uzewnętrzniona po upływie ok. pół roku po
3
wskazywanym przez nią czasie tych zachowań, nie może rozstrzygać o przyjęciu
sprawstwa tego przestępstwa.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przekonanie sądu
o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod
ochroną reguły z art. 7 k.p.k., jeżeli jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy
głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich
okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść
oskarżonego oraz, że jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia
życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w
uzasadnieniu wyroku (por. postanowienie SN z dnia 5 sierpnia 2009 r., II KK 36/09).
Analiza uzasadnienia Sądu Okręgowego wskazuje, że decyzja stosowania prawa
podjęta w niniejszej sprawie wolna jest od obrazy zasady swobodnej oceny
dowodów, z czego więc zarzut dotyczący uchybienia o randze kasacyjnej norm z
przepisów z art. 7 i art. 410 k.p.k. nie może zostać w żadnym razie uwzględniony.
Niezasadny jest również drugi z zarzutów kasacyjnych, dotyczący jakoby
bezzasadnego oddalenia wniosku dowodowego o dopuszczenie i przeprowadzenie
dowodu z zeznań świadka M. H. Sąd odwoławczy pierwotnie dopuścił
przeprowadzenie tego dowodu, jednak w skutek ujawnienia okoliczności i świadków
spotkania z dnia 5 grudnia 2008 r. stwierdził, że świadek ten nie był obecny na
miejscu tegoż spotkania, a zatem nie może posiadać przydatnej wiedzy w tym
zakresie. W konsekwencji, podjęto więc trafną decyzję o oddaleniu tego dowodu
(art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k.), czemu nie sprzeciwiły się strony (por. k. 569 verte i k.
570, T. III).
W powyższych względów orzeczono jak w sentencji..), czemu nie sprzeciwiły się strony (por. k. 569 verte i k.
570, T. III).
W powyższych względów orzeczono jak w sentencji.