Postanowienie SN z 9 stycznia 2013, sygn. III KZ 90/12
Data orzeczenia
9 stycznia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Dorota Rysińska
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 9 stycznia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dorota Rysińska
w sprawie J. O.
skazanej z art. 216 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 9 stycznia 2013 r.,
zażalenia skazanej na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału Karnego
Odwoławczego Sądu Okręgowego w L.
z dnia 28 września 2012 r. odmawiające przyjęcia kasacji
p o s t a n o w i ł:
uchylić zaskarżone zarządzenie i kwestię badania formalnych
warunków kasacji przekazać do ponownego rozpoznania w
Sądzie Okręgowym w L.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia kasacji skazanej J. O.,
wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 31 maja 2012 r., jako
obarczonej formalnym brakiem polegającym na jej niesporządzeniu i niepodpisaniu
przez adwokata. W złożonym na to zarządzenie zażaleniu skazana podnosi m.in.,
że wystąpiła z udokumentowanym złą sytuacją materialną wnioskiem o
wyznaczenie jej obrońcy z urzędu w celu wniesienia kasacji, jednakże wniosek ten
(obejmujący także postulat zwolnienia od kosztów) został bezzasadnie oddalony,
czym w efekcie uniemożliwiono skazanej wystąpienie ze słuszną – jej zdaniem –
skargą. Z zażalenia należy domniemywać, że skarżąca domaga się uchylenia
2
zaskarżonego zarządzenia i uwzględnienie wniosku o wyznaczenie obrońcy z
urzędu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Niezależnie od treści zażalenia zaskarżone zarządzenie podlega uchyleniu,
ponieważ jest dotknięte uchybieniem stanowiącym tzw. bezwzględną przesłankę
odwoławczą, wskazaną w przepisie art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 40 § 3
k.p.k.
Z brzmienia art. 40 § 3 k.p.k. wynika, że sędzia, który brał udział w wydaniu
orzeczenia zaskarżonego kasacją, nie może orzekać co do tej skargi. Utrwalone
stanowisko Sądu Najwyższego (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z
dnia 14 maja 1995 r., V KKN 325/96, OSNKW 1997, nr 9-10, poz. 71; z dnia 10
stycznia 2001 r., IV KZ 92/00, LEX nr 51821; z dnia 26 października 2005 r., III KZ
48/05, LEX nr 157234; z dnia 24 stycznia 2006 r., III KZ 65/05, Prok.i Pr. 2006/6/15;
z dnia 8 lutego 2006 r., III KZ 68/05, LEX nr 173665) przekonuje jednoznacznie, że
w pojęciu orzekania „co do kasacji” mieszczą się nie tylko orzeczenia
rozstrzygające o merytorycznej słuszności wniesionej skargi, ale również te
decyzje, które zarówno wprost rozstrzygają kwestię dopuszczalności kasacji, jak i
te, które pozostają w ścisłym związku z zagadnieniem jej dopuszczalności. Wśród
takich właśnie rozstrzygnięć mieści się zarządzenie odmawiające przyjęcia kasacji,
jako decyzja, która blokuje drogę do jej merytorycznego rozpoznania.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy zaskarżone zarządzenie o odmowie
przyjęcia kasacji wydał sędzia S. K., który zasiadał w składzie Sądu Okręgowego,
który uprzednio wydał wyrok, zaskarżony następnie ową kasacją.
W związku z powyższym, mając na uwadze, że zaskarżone zarządzenie
wydała osoba wyłączona od orzekania z mocy prawa, Sąd Najwyższy
rozstrzygnięcie to uchylił i kwestię zbadania formalnych warunków kasacji
przekazał do ponownego rozpoznania z udziałem innego sędziego Sądu
Okręgowego.