sygn. III KK 433/12 9 stycznia 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 9 stycznia 2013, sygn. III KK 433/12

Data orzeczenia 9 stycznia 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący SSN Michał Laskowski
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt III KK 433/12
POSTANOWIENIE
Dnia 9 stycznia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Michał Laskowski
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 stycznia 2013 r.,
sprawy P. K.
skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w G.
z dnia 28 czerwca 2012 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K.
z dnia 7 marca 2012 r.,postanowił
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
P. K. uznany został wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 7 marca 2012 r.,
za winnego przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. i za
przestępstwo to wymierzono mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego Sąd Okręgowy w G.,
wyrokiem z dnia 28 czerwca 2012 r., zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że
obniżył karę wymierzoną oskarżonemu do 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
W pozostałym zakresie, w odniesieniu do tego oskarżonego, utrzymał wyrok w
mocy.
2
Kasację od tego wyroku wniósł obrońca P. K. Zarzucił w niej wyrokowi
rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść
orzeczenia, polegające w szczególności na obrazie:
1. art. 438 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 9 k.p.k. poprzez uznanie, że skarżący nie
podał przekonujących argumentów oraz nie wykazał by uchybienie przez Sąd
pierwszej instancji normie art. 404 § 2 k.p.k. mogło mieć istotny wpływ na
treść wyroku,
2. art. 404 § 2 k.p.k. poprzez uznanie, że wydanie w dniu 7 marca 2012 r.
postanowienia o prowadzeniu odroczonej rozprawy w dalszym ciągu nie może
być uznane za rażące,
3. art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. poprzez uwzględnienie przy wydawaniu wyroku
jedynie okoliczności obciążających przy pominięciu w znacznym zakresie
okoliczności przemawiających na jego korzyść,
4. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez niewyjaśnienie przyczyn
rozstrzygnięcia i uznania podniesionych w apelacji obrońcy zarzutów za
bezzasadne, bez rzetelnego uzasadnienia powodów zajętego stanowiska.
W konkluzji kasacji obrońca skazanego wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku oraz wyroku Sądu Rejonowego w K. i przekazanie sprawy Sądowi
pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Prokurator Okręgowy w G. wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście
bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego okazała się niezasadna w stopniu, który
pozwolił na jej rozpoznanie na posiedzeniu wyznaczonym na podstawie art. 535 § 3
k.p.k.
Po pierwsze, stwierdzić należy, że z uzasadnienia wyroku Sądu
odwoławczego wynika, że sąd ten rozważył zarzuty błędu w ustaleniach
faktycznych i obrazy przepisów art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k., podzielając rezultaty
rozumowania Sądu pierwszej instancji. W przypadku, w którym Sąd odwoławczy
podziela ocenę dowodów i ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd pierwszej
instancji, nie jest zobowiązany do powielania zaakceptowanej argumentacji i za
poprawne uznać należy odwołanie się do, prawidłowej zdaniem sądu ad quem, linii
rozumowania przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. W
przedmiotowej sprawie zresztą, sąd odwoławczy poświęcił istotną część swoich
3
rozważań ponownej, uzupełniającej ocenie wyjaśnień oskarżonego oraz ocenie
zasadności zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Zauważyć także trzeba, że o
niezasadności omawianego zarzutu kasacji świadczy także fakt zmiany
zaskarżonego wyroku i znaczącego obniżenia wymiaru kary. W tym stanie rzeczy
trudno podzielić pogląd o pominięciu przez sąd odwoławczy okoliczności
przemawiających na korzyść oskarżonego.
Po drugie, zauważyć trzeba, że zawarty w kasacji zarzut naruszenia art. 404
§ 2 k.p.k. stanowi powtórzenie zarzutu tej samej treści sformułowanego przez
obrońcę w apelacji. Sąd Okręgowy w G. odniósł się do tego zarzutu w uzasadnieniu
wyroku w części III. Zawarte w treści uzasadnienia stwierdzenie odnoszące się do
braku wykazania w apelacji potencjalnego niekorzystnego wpływu uchybienia na
treść wyroku wynika z konstrukcji art. 438 pkt 2 k.p.k. Przepis ten bowiem nie
wskazuje jako skutecznej względnej przesłanki odwoławczej każdej obrazy
przepisów postępowania, a jedynie taką obrazę, która jednocześnie mogła mieć
wpływ na treść orzeczenia. Formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania,
autor środka odwoławczego pamiętać powinien o warunku z art. 438 pkt 2 in fine i
starać się wykazać potencjalny wpływ opisywanego uchybienia na treść orzeczenia.
Brak takiej argumentacji stwierdzony został w uzasadnieniu zaskarżonego kasacją
wyroku. Sąd odwoławczy nie ograniczył się jednak do tego stwierdzenia i poddał
okoliczności prowadzenia odroczonej rozprawy w dalszym ciągu wnikliwej analizie,
konstatując po jej przeprowadzeniu, że kontynuowanie postępowania w sprawie nie
może być uznane za rażące i zdolne do wywarcia wpływu na treść wyroku. Fakt, że
skazany i jego obrońca inaczej oceniają omawianą sytuację nie świadczy o
rażącym naruszeniu prawa przez sąd odwoławczy, który sprostał wymogom
określonym w art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście
bezzasadną.