Postanowienie SN z 10 stycznia 2013, sygn. III KK 269/12
Data orzeczenia
10 stycznia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
Prezes SN Lech Paprzycki
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
POSTANOWIENIE
Dnia 10 stycznia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Lech Paprzycki
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 10 stycznia 2013 r.,
sprawy P. P.
skazanego z art. 207 § 1 i inne kk,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w L.
z dnia 16 lutego 2012 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego
z dnia 20 października 2011 r.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddala kasację obrońcy skazanego P. P. jako oczywiście
bezzasadną;
2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M.P. Kancelaria
adwokacka 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote
osiemdziesiąt groszy) w tym 23 % VAT tytułem wynagrodzenia za
sporządzenie i wniesienie kasacji;
3. zwalnia skazanego P. P. od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 16 lutego 2012 r., zmienił wyrok Sądu
Rejonowego w P. z dnia 20 października 2011 r., przez uchylenie rozstrzygnięcia w
pkt III, którym to wyrokiem Sądu Rejonowego P. P., za przestępstwo
zakwalifikowane z art. 207 § 1 kk w zw. z art. 157 § 2 k i art. 12 § 2 kk oraz za
przestępstwo zakwalifikowane z art. 245 kk w zw. z art. 12 kk, skazany został na
karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
2
Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego
P. P. wniósł jego obrońca i, zarzucając „rażące naruszenie prawa procesowego,
mające istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie”: art. 457 § 3 kpk w zw. z art. 5
§ 2 kpk i art. 7 kpk, także art. 170 § 1 pkt 5 kpk oraz art. 424 § 2 kpk w zw. z art.
457 § 3 kpk, wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy
Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania albo uchylenie tych wyroków i
uniewinnienie P. P.
Prokurator Prokuratury Okręgowej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego P. P. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu
art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, a skazany zwolniony od ponoszenia
kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw.
z art. 518 kpk. Sporządzenie w tej sprawie kasacji i jej wniesienie uzasadniało
zasądzenie stosownego wynagrodzenia na rzecz obrońcy z urzędu.
Odnosząc się do zarzutów kasacji obrońcy, przede wszystkim trzeba zwrócić
uwagę na to, że stanowią one, tylko nieznacznie zmodyfikowane, zarzuty apelacji,
które w swej istocie, sprowadzały się i nadal w kasacji sprowadzają się do zarzutu
dokonania przez Sądy obu instancji błędnych ustaleń faktycznych, sprzecznych z
wyjaśnieniami ówczesnego podejrzanego i oskarżonego. Nie można więc inaczej
odczytać tej kasacji, żeby w ogóle mogła być przedmiotem rozważań Sądu
kasacyjnego, jako formułującą wobec Sądu odwoławczego zarzut naruszenia
przepisu art. 457 § 3 kpk, oczywiście nie w związku z art. 5 § 2 kpk i art. 7 kpk, w
sytuacji, gdy Sąd Okręgowy nie dokonywał ustaleń odmiennych od tych będących
udziałem Sądu Rejonowego oraz nie dokonał odmiennej oceny przeprowadzonych
w tej sprawie dowodów. Jednakże wówczas okazuje się, po starannej lekturze
uzasadnień orzeczeń obu Sądów, w kontekście zarzutów kasacji i apelacji, że Sąd
Okręgowy, w uzasadnieniu swego orzeczenia, odniósł się w pełni i przekonująco do
wszystkich tych zarzutów, w tym do zarzutu „naruszenia zasady bezpośredniości
przesłuchania pokrzywdzonej M. P. (s. 6 i 7 uzasadnienia SO), „niewyjaśnienia
istotnej okoliczności sprawy, czyli używania przez skazanego podczas rzekomego
znęcania się nad pokrzywdzoną kastetu” (s. 7 uzasadnienia SO), naruszenia „art.
170 § 1 pkt 5 kpk przez bezzasadną akceptację oddalenia przez Sąd I instancji
wniosków dowodowych oskarżonego o wywołanie opinii biegłych psychiatrów i
3
psychologa” (s. 8 i 9 uzasadnienia SO), „całkowitego zbagatelizowania wyjaśnień
skazanego P. P.” (s. 10-12 uzasadnienia SO), a także naruszenia „art. 424 § 2 w
zw. z art. 457 § 3 kpk poprzez pominięcie w uzasadnieniu motywacji dlaczego
zarzuty zgłoszone we wniesionych apelacjach są niezasadne”, o czym przekonuje
rzetelna lektura całości uzasadnienia orzeczenia Sądu Okręgowego.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.