sygn. III KK 314/12 10 stycznia 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 10 stycznia 2013, sygn. III KK 314/12

Data orzeczenia 10 stycznia 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący Prezes SN Lech Paprzycki
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt III KK 314/12
POSTANOWIENIE
Dnia 10 stycznia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Lech Paprzycki
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 10 stycznia 2013 r.,
sprawy G. K.
w przedmiocie wyroku łącznego
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 27 marca 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego
z dnia 4 listopada 2011 r.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddala kasację obrońcy skazanego G. K. jako oczywiście
bezzasadną;
2. zwalnia skazanego G. K. od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 27 marca 2012 r., utrzymał w mocy wyrok
łączny Sądu Okręgowego w R. z dnia 4 listopada 2011 r., którym G. K. zostały
wymierzone kary: 10 lat pozbawienia wolności i grzywny w ilości 250 stawek
dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na 80 zł., z zaliczeniem na poczet
pierwszej z tych kar okresów pozbawienia wolności.
Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego, kasację na korzyść skazanego
G. K. wniósł jego obrońca i, zarzucając: „I. Rażące naruszenie prawa procesowego,
mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a to: - art. 433 § 1 kpk w zw. z art. 438
pkt 3 kpk, poprzez nierozpoznanie sprawy w granicach apelacji, jeśli chodzi o
kontrolę prawidłowości procedowania Sądu I instancji, polegające na uznaniu, że
2
Sąd I instancji nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, podczas gdy Sąd
Okręgowy nieprawidłowo przyjął na podstawie nieprawidłowej oceny dowodów, że
opinia wystawiona skazanemu G. K. przez Dyrektora Zakładu Karnego jest opinią
przeciętną, w sytuacji gdy z treści tej opinii wynika, że skazany prezentuje postawę
regulaminową, był nagradzany i wykazuje postępy w procesie resocjalizacji; - art.
433 § 1 kpk w zw. z art. 577 kpk, poprzez nierozpoznanie sprawy w granicach
apelacji, jeśli chodzi o kontrolę prawidłowości procedowania Sądu I instancji,
polegające na uznaniu, że Sąd Okręgowy nie dopuścił się naruszenia przepisu art.
577 kpk, w sytuacji gdy przy dokonaniu prawidłowej kontroli instancyjnej należało
uznać, że Sąd ten naruszył przepis art. 577 kpk, co miało wpływ na treść
zaskarżonego orzeczenia, poprzez brak oznaczenia w wyroku łącznym daty, od
której należy liczyć początek odbywania kary orzeczonej wyrokiem łącznym; II.
Rażące naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia,
a to: - art. 85 i 86 kk, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu,
że Sąd I instancji dokonał prawidłowego połączenia kar orzeczonych w stosunku do
G. K. przy zastosowaniu zasady asperacji, w sytuacji gdy istniały przesłanki
uzasadniające zastosowanie zasady absorpcji”, wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku Sądu Apelacyjnego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego
rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Prokurator Prokuratury Apelacyjnej, w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego G. K. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu
art. 535 § 3 kpk, i jako taka została oddalona, natomiast skazany został zwolniony
od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego na podstawie art.
624 § 1 kpk w zw. z art. 518 kpk.
Zarzut naruszenia art. 433 § 1 kpk w zw. z art. 438 pkt 3 kpk, w swej istocie,
został sformułowany w apelacji i do tego zarzutu Sąd Apelacyjny w pełni i
przekonująco odniósł się w uzasadnieniu swego orzeczenia. Należy podzielić
stanowisko Sądu odwoławczego, który stwierdził, że Sąd pierwszej instancji
prawidłowo ocenił opinię o skazanym wydaną przez Dyrektora Zakładu Karnego,
gdzie skazany odbywał karę pozbawienia wolności, która była właśnie opinią
„przeciętną” i takim też określeniem, ze wskazaniem przesłanek takiej oceny,
3
posłużono się w tej opinii (k-159,160). Wywody w tym zakresie uzasadnienia
wyroku Sąd Apelacyjnego są w pełni przekonujące.
Również zarzut naruszenia art. 433 § 1 kpk w zw. z art. 577 kpk został
uprzednio sformułowany w apelacji, a Sąd Apelacyjny w sposób pełny odniósł się
do niego w uzasadnieniu swego orzeczenia, wskazując trafnie, że oznaczenie daty,
od której należy liczyć początek odbywania kary łącznej pozbawienia wolności,
powinno nastąpić „w miarę potrzeby”, o czym wprost stanowi art. 577 kpk. W
wypadku tego wyroku łącznego takiej potrzeby nie było. Z rozstrzygnięcia
zawartego w pkt III wyroku Sądu Okręgowego w sposób niebudzący wątpliwości
wynika, wobec zaliczenia wskazanych tam okresów, że datą początkową
odbywania kary łącznej pozbawienia wolności jest dzień 13 lutego 2002 r. (s. 6
uzasadnienia SA).
Także zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego – art. 85 kk i art. 86
kk, został sformułowany w apelacji. W pełni przekonująco odniósł się do tego
zagadnienia zarówno Sąd Okręgowy (s. 5 i 8 uzasadnienia), jak i Sąd Apelacyjny
(s. 5 uzasadnienia). W realiach tej sprawy, skazanemu można było wymierzyć karę
w granicach od 5 do 14 lat pozbawienia wolności oraz od 250 do 360 stawek
dziennych grzywny (należało uwzględnić, że do art. 86 § 1 kk miał zastosowanie
art. 4 § 1 kk). Z tego wynika, że orzekające w tej sprawie Sądy zastosowały zasadę
asperacji wymierzając karę łączną 10 lat pozbawienia wolności i zasadę absorpcji
wymierzając karę łączną grzywny. W uzasadnieniach wskazane zostały trafnie
przesłanki, które zdecydowały o takim wymiarze kar – w żadnym wypadku nie
może tu być mowy o naruszeniu prawa materialnego w postaci art. 85 kk i art. 86
kk.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.