Postanowienie SN z 15 stycznia 2013, sygn. V KK 190/12
Data orzeczenia
15 stycznia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Piotr Hofmański
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 15 stycznia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Piotr Hofmański
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 stycznia 2013r.
sprawy P. K.,
skazanego z art. 284 § 3 k.k. i art. 275 § 1 k.k. i in.
z powodu kasacji obrońcy skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w S.
z dnia 27 stycznia 2012 r
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G.
z dnia 20 września 2011 r.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego
P. K.
UZASADNIENIE
Kasację obrońcy skazanego należało uznać za bezzasadną w stopniu
oczywistym.
Jedynym zarzutem kasacyjnym jest naruszenie „zasady prawidłowego
rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, tj. art. 7 k.p.k. poprzez
przyjęcie, że przez przekazanie rzeczy innej osobie można również rozumieć samo
zobaczenie tej rzeczy przez inną osobę i wzięcie jej ze sobą”.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Jak się zdaje, skarżący w istocie dąży do zarzucenia naruszenia prawa
materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 284 § 1 k.k., polegająca na uznaniu
zachowania skazanego za przekazanie karty bankomatowej i karty IKM w celu
ułatwienia M. S. zaboru pieniędzy z rachunku bankowego. Zauważyć należy, że
2
zarzut ten był przedmiotem kontroli odwoławczej, a sąd II instancji odniósł się do
niego w sposób rzetelny, wyczerpujący i – co najważniejsze – przekonujący. W
ocenie Sądu Najwyższego zachowanie skazanego, który był aktualnym
posiadaczem karty bankomatowej i karty IKM, polegające na braku sprzeciwu
wobec ich zaboru przez M. S., w sytuacji, w której oczywiste było, że zabór ten
następuje celem podjęcia próby kradzieży środków zgromadzonych na rachunku
bankowym, trafnie zostało uznane za pomocnictwo do przestępstwa z art. 279 § 1
k.k. Dla oceny tej nie ma znaczenia fakt, że skazany nie przekazał „czynnie” kart
bankomatowych (np. przez ich wręczenie), ale istotna jest wyrażająca się w biernej
postawie wola, co do udostępnienia ich M. S. oraz przy jednoczesnej świadomości,
a tym samym i zgodzie, co do sposobu przestępnego ich wykorzystania. Wszystkie
te okoliczności uprawniają do aprobaty stanowiska sądów obu instancji, że
przekazaniu kart bankomatowych M. S. stanowiło pomocnictwo cum dolo eventuali.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.