Postanowienie SN z 22 stycznia 2013, sygn. V KK 217/12
Data orzeczenia
22 stycznia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Jarosław Matras
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)
POSTANOWIENIE
Dnia 22 stycznia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Matras
na posiedzeniu w trybie art.535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 stycznia 2013 r.,
sprawy K. U.
skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i in.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 19 stycznia 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego
z dnia 19 października 2011 r.
p o s t a n o w i ł:
I. Oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
II. Obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 19 października 2011 r., Sąd Okręgowy w P. uznał
oskarżonego K. U. za winnego popełnienia w dniu 14 września 2008 r. w P.
przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2
k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 14 § 1
k.k. i art. 11 § 3 k.k. wymierzał mu karę 10 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego. Zaskarżając wyrok w całości
zarzucił mu:
2
„1) Błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść wydanego orzeczenia,
a polegający na niesłusznym przyjęciu, iż na podstawie przeanalizowanego w
uzasadnieniu niniejszej apelacji stanu faktycznego można uznać, że oskarżony
usiłował dokonać z zamiarem ewentualnym zabójstwa Ł. N.;
2) Obrazę przepisów prawa procesowego art. 167 k.p.k. in fine polegającą na jego
niezastosowaniu i nieprzeprowadzeniu z urzędu dowodu z konfrontacji pomiędzy
biegłymi K. i X, w sytuacji powzięcia jakichkolwiek wątpliwości, co do zgodności
wniosków opinii biegłych w zakresie możliwości powstania obrażeń u
pokrzywdzonego;
3) Obrazę przepisów prawa procesowego art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 410
k.p.k. poprzez ich niezastosowanie i wydanie wyroku - sporządzenie uzasadnienia -
z naruszeniem zasady, iż podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt
okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej oraz zasady rozstrzygania
niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego oraz zasady
swobodnej a nie dowolnej oceny dowodów, a to:
a) z uwagi na fakt niesłusznego uznania, iż - pomimo wskazania w treści opinii
sporządzonych w sprawie przez biegłych, iż nie można wykluczyć
mechanizmu powstania obrażeń u pokrzywdzonego w sposób wskazany
przez oskarżonego tj. upadku na nóż a nie ugodzenia z zamiarem – K. U.
ugodził pokrzywdzonego i działał z zamiarem popełnienia przestępstwa z art.
148 § 1 k.k.;
b) z uwagi na fakt niesłusznego uznania za sprzeczną z zasadami logiki i
doświadczenia życiowego wersji wydarzeń przedstawionej przez oskarżonego
w sytuacji teoretycznego dopuszczenia takiej możliwości mechanizmu
powstania obrażeń przez biegłego K.;
c) z uwagi na błędne uznanie, iż złożenie przez oskarżonego wyjaśnień na
rozprawie w dniu 6 lipca 2010 r. - co do mechanizmu powstania obrażeń
pokrzywdzonego - stanowi zmianę wersji wydarzeń przedstawionej przez K.
U., w zakresie dynamicznego mechanizmu powstania rany na skutek
ugodzenia czy uderzenia, a nie biernego na skutek upadku na nóż;”
Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazania
sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie, zmianę wyroku poprzez
uniewinnienie oskarżonego.
Po rozpoznaniu apelacji Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 19 stycznia 2012
r., utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. Kasację od tego wyroku wniósł obrońca
skazanego. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu:
3
„- rażące naruszenie prawa materialnego mogące mieć istotny wpływ na jego treść
tj art. 148 par. 1 w zw. z art. 13 par. 1 kk polegające na bezzasadnym przyjęciu ,iż
skazany dopuścił się usiłowania zabójstwa, mimo iż w ustalonym stanie faktycznym
brak jest okoliczności na podstawie których zasadnym byłoby przypisanie mu
działania umyślnego z zamiarem ewentualnym;
- rażące naruszenie prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na jego treść
tj art. 433 par. 2 kk. w zw. z art. 7 kpk tj. zaakceptowanie przez Sąd Apelacyjny w
trakcie kontroli apelacyjnej nieuzasadnionego stanowiska Sądu pierwszej instancji,
który dokonał błędnej oceny materiału dowodowego poprzez danie wiary jednym
dowodom i uznanie za niewiarygodne innych, oraz nierozpatrzenie wszystkich
zarzutów apelacyjnych, zwłaszcza art. 167 kpk dotyczącego nieprzeprowadzenia z
urzędu dowodu z konfrontacji pomiędzy biegłymi;
- art. 457 par 3 kpk poprzez nierzetelne ustosunkowanie się do wszystkich
zarzutów apelacji”.
Tak formułując zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku
oraz utrzymanego nim w mocy wyroku sądu I instancji i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania w I instancji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jako oczywiście bezzasadna podlegała oddaleniu w trybie
określonym w art. 535 § 3 k.p.k. Pierwszy zarzut jest tylko z nazwy zarzutem
naruszenia prawa materialnego. W istocie, co wynika już nawet z jego treści,
kwestionowane są bowiem w nim ustalenia faktyczne (zamiar ewentualny), a taki
sposób skonstruowania zarzutu wskazuje, że autor kasacji chciał w ten sposób
obejść zakaz podnoszenia w kasacji zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych.
Porównanie tego zarzutu kasacji z zarzutem apelacji, który został sformułowany
jako zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, a dotyczył tej samej kwestii, dowodzi
tego w sposób oczywisty. Pozostałe dwa zarzuty są także chybione. Sąd
odwoławczy ustosunkował się przecież do wszystkich zarzutów apelacji, a
uzasadnienie wyroku dowodzi, iż uczynił to w sposób rzetelny. Tym samym nie
sposób uznać, że nastąpiło naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., czy
też art. 457 § 3 k.p.k. Zresztą w uzasadnieniu kasacji skarżący wcale nie wskazuje
w jakich to obszarach objętych apelacją brak jest stanowiska sądu II instancji. To,
że sąd II instancji nie podzielił zarzutów oraz argumentacji zawartej w apelacji nie
4
dowodzi przecież naruszenia wskazanych przepisów procesowych. Wystarczy
zatem odesłać do stron 4 - 7 aby wskazać, że sąd ten dokonał kontroli dowodów
kwestionowanych w apelacji, a sposób w jaki to uczynił nie może być skutecznie
kwestionowany. Zresztą w kasacji nie wskazuje się, w jakiej części i co do jakich
dowodów, stanowisko to jest sprzeczne z logiką, czy doświadczeniem życiowym,
nie mówiąc już o sprzeczności z wymową dowodów. W kwestii zarzutu obrazy art.
167 k.p.k., a więc kwestii potrzeby przeprowadzenia konfrontacji pomiędzy biegłymi
K. oraz X., to stanowisko sądu II Instancji można odnaleźć na stronie 7 i 8
uzasadnienia wyroku, a jego niesłuszności skarżący nie wykazał w uzasadnieniu
kasacji. Co warte podkreślenia, sąd II instancji w sposób przekonywujący, zgodny z
wymową dowodów oraz zasadami logiki wykazał, że wersja o rzekomym upadku na
nóż jest wykluczona, nie tylko z uwagi na zeznania pokrzywdzonego, ale mając
chociażby na względzie miejsce gdzie miałoby dojść do upadku (schody) oraz
konieczny dla takiego założenia sposób trzymania noża i jego ustabilizowanie.
Z tych powodów należało orzec jak w postanowieniu.