Wyrok z 30 października 2025, sygn. VII Ka 584/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VII Ka 584/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 4 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 517/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonego P. L. (1)

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1

Obrońca oskarżonego P. L. (1) wyrokowi zarzuciła:

1/ obrazę przepisów postępowania - art.7, 410, 5 §2 k.p.k. - poprzez jednostronną i dowolną ocenę materiału dowodowego z pominięciem istotnych dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego oraz całkowite nieuwzględnienie kontekstu rodzinnego konfliktu;

2/ błąd w ustaleniach faktycznych - polegający na przyjęciu, że działania oskarżonego miały charakter uporczywego nękania pokrzywdzonej, podczas gdy były one wyłącznie próbą nawiązania kontaktu z dzieckiem, wynikającą z emocji oraz prowokacyjnego zachowania pokrzywdzonej;

3/ błąd w subsumcji i wykładni prawa materialnego - poprzez błędne zastosowanie art. 190a § 1 k.k. do sytuacji, w której nie zaistniały przesłanki czynu zabronionego: brak uporczywości, brak zamiaru nękania, brak realnego zagrożenia dla pokrzywdzonej;

4/ pominięcie istotnych okoliczności faktycznych - które doprowadziły do eskalacji konfliktu i emocjonalnych reakcji oskarżonego, w tym: świadome działanie pokrzywdzonej w celu odseparowania dziecka od ojca, wskazanie w USC innego ojca mimo własnej wiedzy o biologicznym ojcostwie oskarżonego, celowe unikanie kontaktu i prowokowanie emocjonalnej frustracji ojca dziecka;

5/ naruszenie zasady ultima ratio prawa karnego - polegające na zastosowaniu instrumentu prawa karnego wobec konfliktu rodzinnego, który powinien być rozstrzygany w ramach prawa cywilnego i rodzinnego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na podzielenie.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w środku odwoławczym, zauważyć należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał trafnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 kpk i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji prawidłowo zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia winy i kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu z art. 190a§1 kk. Stąd też odnosząc się do podnoszonych przez skarżącą zarzutów należy stwierdzić, że są one chybione. Zauważyć trzeba, że podnosząc tego rodzaju zarzuty skarżąca faktycznie polemizuje z ustaleniami Sądu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody rozstrzygnięcia o winie oskarżonego, a Sąd Okręgowy podziela przedstawioną tam argumentację . Apelacja w istocie nie wskazuje na takie okoliczności, które wnioski tego Sądu mogłyby skutecznie podważyć. W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania całości argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i należy jedynie zaakcentować te elementy, które przemawiają za odmową podzielania stanowiska skarżącej.

W zakresie zarzutów obrońcy oskarżonego dotyczących przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcia winy oskarżonego, stwierdzić należy, iż Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o zebrany materiał dowodowy odtworzył przebieg zdarzeń opisanych w zaskarżonym wyroku oceniając dowody w sposób zgodny z zasadami prawa procesowego. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 r., zasada swobodnej oceny dowodów, leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania, nie może prowadzić do dowolności ocen i takiego wyboru dowodów, którego prawidłowości nie dałoby się skontrolować w trybie rewizyjnym. Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia. (II KR 114/74 OSNKW 1975/2/28).

W konsekwencji Sąd Okręgowy nie podzielił zawartych w apelacji zarzutów obrazy przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, jak i wywodów przytoczonych na ich poparcie oraz nie dopatrzył się obrazy wskazanych przepisów procedury karnej, które to uchybienia mogłyby rzutować na treść wydanego wyroku zwłaszcza w zakresie uznania winy P. L.. W pełni zatem należy podzielić argumentację Sądu I instancji co do analizy i oceny zebranego i ujawnionego materiału dowodowego. W szczególności obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 kpk nie dowodzi to, że ustalenia w sprawie poczyniono głównie w oparciu o twierdzenia pokrzywdzonych przy jednoczesnym odrzuceniu tych wyjaśnień oskarżonego, w których nie przyznał się on do popełnienia zarzuconego mu czynu. Fakt czynienia ustaleń faktycznych w oparciu o dowody niekorzystne z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonego nie może oznaczać, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisów postępowania. Tym bardziej wskazać należy, że ustalenia faktyczne winny być dokonane na podstawie dowodów, którym przyznano przymiot wiarygodności. Tym samym wobec przyznania dowodom niekorzystnym z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonego takiej cechy, to chybione są zarzuty, że w postępowaniu doszło do złamania zasady obiektywizmu. Ocena dowodów pozostaje pod ochroną z art. 7 kpk gdy jest poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego umotywowana w uzasadnieniu wyroku. Analiza akt sprawy wskazuje, że Sąd Rejonowy trafne ustalenia oparł na dowodach, które przeprowadzone zostały na rozprawie głównej i ocenił je w sposób uwzględniający wszystkie okoliczności zdarzeń a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał jakie fakty uznał za udowodnione, a jakie za nieudowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym a ocena ta zasługuje na podzielenie.

Sąd Rejonowy zasadnie dał wiarę jedynie tym wyjaśnieniom oskarżonego, w których wskazywał, że podejmowane przez niego próby kontaktu z pokrzywdzoną A. C. (1) pozostawały w związku z ograniczeniem przez nią jego kontaktów z małoletnim synem L. C. a jego działania miały być podyktowane troską o relację z dzieckiem. W istocie bowiem w treści korespondencji dołączonej do akt sprawy, dominuje temat związany z małoletnim L. C.. Oskarżony przy tym nie negował, że podejmował z pokrzywdzoną liczne kontakty, również w kwestiach odnoszących się do osoby samej pokrzywdzonej i przyznał, że w niektórych wypowiedziach kierowanych do pokrzywdzonej używał wulgarnych sformułowań, tak jak również robiła to sama pokrzywdzona. P. L. w swoich wyjaśnieniach potwierdził, że zdarzało mu się pojawiać przed mieszkaniem pokrzywdzonej, gdzie wygłaszał monologi oraz pukał do drzwi, co w jego mniemaniu było konsekwencją ograniczania jego kontaktów z dzieckiem.

Jednocześnie prawidłowo za niewiarygodne uznano te wyjaśnienia oskarżonego, w których zanegował dopuszczenie się zarzucanego mu czynu oraz wskazywał, że kontaktował się z pokrzywdzoną wyłącznie w sprawie kontaktów z dzieckiem. Zauważyć bowiem należy, że z obszernej korespondencji pomiędzy stronami wprost wynika, że P. L. pisał do A. C. o kwestiach osobistych: deklarował miłość, wyrażał tęsknotę, proponował wspólne spędzanie czasu, dzielił się przemyśleniami, prosił o wybaczenie. Trafnie zatem Sąd I instancji odrzucił jego tłumaczenie, iż rzekomo nie miał świadomości, że jego zachowanie może być odbierane jako uporczywe nękanie albowiem pokrzywdzona wielokrotnie i w sposób jednoznaczny (w korespondencji, jak i w nagraniach) komunikowała mu, że nie życzy sobie otrzymywania wiadomości, kontaktów telefonicznych ani jego wizyt. Te twierdzenia oskarżonego pozostają w sprzeczności nie tylko z relacją samej pokrzywdzonej ale i z zeznaniami świadków. Słusznie zatem Sąd I Instancji w tym zakresie odwołał się do relacji sąsiadki pokrzywdzonej M. R., która była naocznym świadkiem próśb A. C. (1), aby oskarżony odszedł i zaprzestał kontaktów. Zatem wbrew stanowisku oskarżonego nie sposób było uznać spotkań stron za przypadkowe, skoro oskarżony faktycznie śledził pokrzywdzoną, jeździł za jej pojazdem i a nawet przesiadywał pod blokiem, w którym mieszkają jej rodzice – porównaj dokumentację zdjęciową k. 589-592. Ponadto z nagrań wynika, że oskarżony wypowiadał pod adresem pokrzywdzonej obraźliwe sformułowania. Prawidłowo w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zauważono, że również pokrzywdzona niekiedy utrzymywała rozmowę w podobnym tonie, ale w istocie to zachowanie oskarżonego przekraczało dopuszczalne granice komunikacji.

Tym samym Sąd I instancji trafnie wskazał, że w dążeniu do utrzymania kontaktów z synem L. L. zdecydowanie wybierał metody, które uznać należało za przesadzone i całkowicie nieadekwatne do sytuacji.

W opozycji do wyjaśnień oskarżonego pozostawały wiarygodne zeznania pokrzywdzonej albowiem były one logiczne i konsekwentne, a ponadto korespondowały z innym materiałem dowodowym. Z rzetelnej relacji A. C. wynikało, że oskarżony P. L. (1), wbrew jej woli, wysyłał do niej liczne wiadomości, w tym nagrania głosowe, nachodził ją w miejscu jej zamieszkania, chwytał za klamkę drzwi, jeździł za nią samochodem, stosował wobec niej wulgaryzmy. Prawidłowo zatem Sąd I instancji przyjął, że na wiarę zasługiwały zeznania M. R., która jako sąsiadka pokrzywdzonej była bezpośrednim świadkiem niektórych zdarzeń, o których zawiadomiła A. C. (1). Z relacji tego świadka wynika, że oskarżony P. L. (1) wielokrotnie, kilkakrotnie w ciągu miesiąca nachodził pokrzywdzoną i widziała jak oskarżony często przesiadywał w samochodzie zaparkowanym pod blokiem, przebywał na klatce schodowej, wpisywał kod do domofonu oraz dobijał się do drzwi mieszkania pokrzywdzonej, głośno mówiąc: „A. otwórz” a także słyszała jak pokrzywdzona prosiła oskarżonego, aby odszedł. Za wiarygodne zasadnie uznano również zeznania M. O.. Pomimo, iż jest ona przyjaciółką pokrzywdzonej, to wymieniona spójnie i konsekwentnie wskazywała, że oskarżony wielokrotnie nachodził pokrzywdzoną w jej obecności, pojawiał się w jej miejscu zamieszkania oraz śledził ją podczas spacerów i przejazdów samochodem i co przy tym istotne, pomimo próśb A. C., oskarżony P. L. (1) ignorował te prośby pokrzywdzonej o odejście. Świadek także zauważyła, że oskarżony często pojawiał się w pobliżu domu rodziców pokrzywdzonej, gdzie obserwował wejście do budynku a ponadto wskazała, iż była obecna przy pokrzywdzonej, gdy ta otrzymywała od oskarżonego liczne niechciane wiadomości oraz nagrania. Brak było jakichkolwiek podstaw do zanegowania zeznań L. K., która była osobą obcą dla stron i niezaangażowaną w spór. Wymieniona przedstawiła znamienne zdarzenie z dnia 23 kwietnia 2022 r. mające miejsce w P. J. w O. pomiędzy oskarżonym, a pokrzywdzoną. Mianowicie gdy świadek tam biegała spostrzegła, że oskarżony P. L. (1) trzymał pokrzywdzoną w okolicach ucha/skroni, a następnie ją popychał. Widząc to, L. K. podjęła interwencję i w jej trakcie wyczuła od oskarżonego woń alkoholu – porównaj k. 109 odw. Wreszcie obca dla stron S. Z., wiarygodnie podała, że była naocznym obserwatorem kłótni pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzoną podczas spaceru pod blokiem przy ul. (...) w O. w dniu 10 kwietnia 2022 r.; z relacji świadka wynikało, że była to obopólna wymiana zdań, jednak oskarżony P. L. (1) sprawiał wrażenie bardziej agresywnego.

Nie budzi zastrzeżeń ocena zeznań rodziców pokrzywdzonej albowiem korespondowały one z wiarygodnymi zeznaniami pokrzywdzonej; H. i S. C. byli naocznymi świadkami niektórych nękających zachowań oskarżonego wobec ich córki i potwierdzili, że oskarżony przyjeżdżał pod ich dom, gdy córka przebywała u nich w odwiedzinach wraz z wnukiem. Co do zeznań rodziców oskarżonego to trafnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zauważono, że w istocie nie byli oni bezpośrednimi obserwatorami zdarzeń opisanych w zarzucie, a ich wiedza opiera się na informacjach przekazanych przez oskarżonego i zeznawali na okoliczność utrudniania przez pokrzywdzoną A. C. (1) kontaktów oskarżonego z synem, przy czym A. L. potwierdziła, że oskarżony oczekiwał pod domem pokrzywdzonej, chcąc zobaczyć syna. Co do zeznań B. Z., to z jego relacji wynikało, że kilkukrotnie, przebywając w towarzystwie oskarżonego, spotkali pokrzywdzoną, która nie wykazywała chęci nawiązywania jakiegokolwiek kontaktu z oskarżonym. P. L. (3) i P. C. swoje relacje faktycznie opierali o informacje przekazane im przez oskarżonego, który wskazywał, że bardzo zabiegał o kontakt z synem i starał się regularnie go widywać.

W pełni należało dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów o charakterze nieosobowym. W zakresie opinii I Opiniodawczego Zespołu Sądowych Specjalistów S. (...), to z jej treści miedzy innymi wynikało, że pokrzywdzona konsekwentnie dyskredytuje oskarżonego i nie identyfikuje właściwie jego roli jako ojca w życiu małoletniego L. C.. Jednakże bardzo obszerna korespondencja – k. k. 13, k. 21-54, k. 349-392, k. 398-588, k. 725-759. potwierdziła, że oskarżony uporczywie kontaktował się z pokrzywdzoną i to nie tylko w zakresie ustalenia kontaktów z dzieckiem ale pomimo jednoznacznego stanowiska pokrzywdzonej wielokrotnie nawiązywał do ich relacji, wyznając jej miłość, prosząc o wybaczenie i proponując wspólne spędzanie czasu; część tych wiadomości miała charakter wulgarny, zawierając obraźliwe określenia skierowane wobec pokrzywdzonej. Wprawdzie pokrzywdzona sporadycznie na nie odpowiadała, niekiedy utrzymując podobny ton wypowiedzi, tym „niemniej między liczbą wiadomości oskarżonego, a liczbą wiadomości pokrzywdzonej zachodziła znaczna proporcja, widoczna na pierwszy rzut oka”. Co przy tym istotne pokrzywdzona wyraźnie podkreślała swój sprzeciw wobec dalszych kontaktów, prosząc oskarżonego, by nie pisał, nie dzwonił i nie nachodził jej. Prawidłowo także Sąd I instancji wskazał, że lista połączeń – k. 393-397, k. 593-596 potwierdziła, że oskarżony wielokrotnie kontaktował się telefonicznie z matką swojego dziecka, niejednokrotnie dzwoniąc do niej kilkukrotnie w ciągu jednego dnia a ponadto nagrania zawierają obraźliwe sformułowania i wulgaryzmy kierowane do pokrzywdzonej. W ślad za Sądem rejonowym podkreślenia przy tym wymaga, że na nagraniach zarejestrowano także wypowiedzi oskarżonego, który przyznał: „nachodziłem notorycznie, bo nie dawałaś mi się spotkać z synem” czy też „to teraz, jak już cię zobaczyłem, to pojechałem za tobą”, potwierdzające w istocie okoliczność nachodzenia pokrzywdzonej oraz jeżdżenia za nią.

W konsekwencji nie budzi wątpliwości ustalenie Sądu I instancji co do tego, że wprawdzie oskarżony dążył do utrzymania kontaktów z małoletnim L. C., jednakże sposób jego postępowania wyczerpuje znamiona przestępstwa określonego w art. 190a § 1 k.k. albowiem A. C. (1) wielokrotnie wyrażała niechęć do dalszych kontaktów, prosiła P. L. (1) o ich zaprzestanie, co jednak nie powstrzymało go przed nachodzeniem jej w miejscu zamieszkania, dobijaniu się do drzwi, szarpaniu za klamkę, blokowaniu wejście do klatki schodowej, jeżdżeniem za nią samochodem, zajeżdżaniu jej drogę, wtargnięciem do jej auta oraz niepokojeniem podczas spacerów z dzieckiem. Dopiero z czasem oskarżony wystąpił o uregulowania kwestii kontaktów z dzieckiem na drodze postępowania sądowego. Zatem „subiektywne przekonanie oskarżonego, że jego zachowanie było wyrazem ojcowskiej miłości i troski o małoletniego L. C., nie może usprawiedliwiać działań, które wzbudzały u pokrzywdzonej A. C. (1) lęk, poczucie zagrożenia oraz naruszały jej prywatność. Istotnym faktem pozostaje to, że pokrzywdzona jasno i konsekwentnie komunikowała oskarżonemu, że nie chce z nim utrzymywać żadnych kontaktów”.

Wniosek

Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od przypisanego mu czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydziału Karnego z dnia 4 czerwca 2025 r. , sygn. akt II K 517/24

zmieniono w ten sposób, że w ramach rozstrzygnięcia z pkt II sentencji okres obowiązywania wskazanych tam zakazów ustalono na 3 lata i w pozostałej części utrzymano go w mocy.

Zwięźle o powodach zmiany

Wyrok Sądu I instancji zmieniono w wyniku częściowego uwzględnienia apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej ja k na k. 801-803.

Wobec ustalonego stanu faktycznego, w ocenie Sądu Okręgowego konieczne było wydłużenie orzeczonych wobec oskarżonego zakazów na dłuższy okres niż to wskazano w zaskarżonym wyroku i w tym zakresie przede wszystkim baczono na potrzebę zabezpieczenia sytuacji pokrzywdzonej i umożliwienie jej funkcjonowania bez lęku przed P, L.; podzielono natomiast stanowisko Sądu I instancji w zakresie orzeczenia co do oskarżonego kary grzywny a nie postulowanej przesz pełnomocnika kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

W ocenie Sądu Okręgowego dopiero tak ukształtowane orzeczenie o karze będzie adekwatne do stopnia winy oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości jego czynu; winno ono spełnić wobec wymienionego cele określone w art. 53 kk w szczególności wychowawcze jak również właściwie kształtować świadomość prawną społeczeństwa i pozwoli na uświadomienie oskarżonemu, że jego zachowanie nie było prawidłowe i zapobiegnie podobnym działaniom w przyszłości.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Zasądzono od oskarżonego P. L. (1) na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym opłatę w kwocie 120 (sto dwadzieścia) zł za II instancje oraz na rzecz oskarżycielki posiłkowej A. C. (1) kwotę 3585 (trzy tysiące pięćset osiemdziesiąt pięć) zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych na ustanowienie pełnomocników z wyboru w instancji odwoławczej; zwrot dla oskarżycielki obejmuje kwotę wynikającą z k. 900 oraz kwotę z norm przepisanych- wniosek k. 801 odw. (2745 zł plus 840 zł = 3585 zł)

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego P. L. (3)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 4 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 517/24

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana