Wyrok z 31 października 2025, sygn. VI Ka 578/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 578/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 23 maja 2025 r., sygn. akt II K 613/22

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonego

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

------------------

--------------------------------------------------

----------------

---------

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

------------------

--------------------------------------------------

--------------

---------

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

------------------------------

--------------------------------------------------------------

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

---------------

------------------------------

--------------------------------------------------------------

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.  Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu
art. 233 § 1 k.k., polegający na nieuprawnionym zakwalifikowaniu zachowania oskarżonej, jako wypełniającego znamiona czynu zabronionego składania fałszywych zeznań w sytuacji, gdy oskarżona składając zawiadomienie o popełnienie przestępstwa nie działała
z premedytacją i w zamiarze bezpośrednim fałszywego oskarżenia J. B., od samego początku wskazując, że nie jest pewna precyzyjnej daty zdarzenia, wskazując iż zdarzenie to miało miejsce w sierpniu 2017 r. oraz z uwagi na upływ czasu nie pamiętając okoliczności sprawy, nie imaginując tymczasem okoliczności pobocznych sprawy, w tym wskazań co do przebiegu zdarzenia, pory
i miejsca, wskazując konsekwentnie, iż nie pamięta okoliczności sprawy.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, w sytuacji, w której tworzony nierozerwalny łańcuch poszlak wskazuje, iż w ocenie oskarżonej doszło w jej odczuciu do użycia groźby przez J. B.,
a uniewinnienie jego od zarzucanego w akcie oskarżenia czynu w procesie o sygn. akt II K 351/18, nie wskazuje, ażeby doszło do fałszywego oskarżenia, w sytuacji kiedy I. B. oraz K. P. wskazywali na okoliczności zdarzenia, jego miejsce, lecz nie precyzując daty zdarzenia, wskazując, że zdarzenie to miało miejsce w sierpniu 2017 r., ustalenia Sądu
i zarzut wskazywany w akcie oskarżenia obejmował cały okres sierpnia, a nie wskazany precyzyjnie kiedy oskarżona przebywała na urlopie wypoczynkowym, bądź K. P. przebywał poza miejscem zamieszkania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut ad 1.

Podniesiony przez apelującego zarzut naruszenia prawa materialnego nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w istocie nie dotyczy on wadliwego zastosowania lub niezastosowania normy prawnej, lecz zmierza do zakwestionowania prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd I instancji. O naruszeniu prawa materialnego można mówić wtedy, gdy sąd przy prawidłowo ustalonym i niekwestionowanym stanie faktycznym, błędnie zastosował odpowiednią normę prawną, niesłusznie jej nie zastosował albo pominął przepis, którego zastosowanie było obowiązkowe. Natomiast gdy zarzuty dotyczą nieprawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, przedmiotem kontroli instancyjnej jest prawidłowość tych ustaleń, a nie naruszenie przepisów prawa materialnego (por. wyrok SA w Krakowie z 4.08.2009 r., II AKa 143/09, KZS 2009, nr 7-8, poz. 55.).

W konsekwencji, zgłoszony przez apelującego zarzut obrazy prawa materialnego należy ocenić jako chybiony, gdyż jego treść wskazuje, iż skarżący kwestionuje ustalenia faktyczne, a nie sposób zastosowania norm prawnych przez Sąd I instancji.

Zarzut ad 2.

Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu Odwoławczego, ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji znajdują pełne oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, który został oceniony zgodnie z zasadami określonymi w art. 7 k.p.k., a więc w sposób wszechstronny, zgodny
z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego, bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów ( art. 7 k.p.k. ), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych itd. W orzecznictwie trafnie podnosi się, że zarzut ten jest słuszny tylko wówczas „gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania”, nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu ( wyrok Sądu Najwyższego z 24 marca 1975r., II KR 355/74, OSNPG 9/1995 poz. 84 ), przy czym jest to aktualne jedynie przy zarzucie błędu o charakterze dowolności. Tego typu zarzut co do błędu w ustaleniach faktycznych to bowiem, jak zasadnie się wskazuje, nie sama odmienna ocena materiału dowodowego przez skarżącego lecz wykazanie , jakich konkretnych uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego ( wyrok Sądu Najwyższego z 22 stycznia 1975r., I KR 197/74, OSNKW 5/1975 poz. 58 ).

Apelacja obrońcy oskarżonej w tym zakresie ma charakter czysto polemiczny.

Nie sposób przyznać słuszności twierdzeniom zawartym w apelacji obrońcy oskarżonej, jakoby jej wina i sprawstwo nie zostały należycie udowodnione w toku postępowania przed Sądem I instancji. Argument, iż oskarżona nie działała z zamiarem bezpośrednim podania nieprawdy ani w celu wprowadzenia organów postępowania w błąd, należy uznać za chybiony. Sama deklaracja oskarżonej, że kierowała się jedynie swoimi odczuciami, subiektywnymi przekonaniami co do przebiegu zdarzenia oraz że działała w dobrej wierze, nie jest wystarczająca do wyłączenia jej odpowiedzialności karnej. Należy bowiem zauważyć, że dla przypisania winy w zakresie czynu z art. 233 § 1 k.k. decydujące znaczenie ma świadomość i zamiar sprawcy w chwili składania zeznań bądź zawiadomienia. Zgromadzone dowody jednoznacznie wskazują, iż oskarżona miała pełną świadomość, że opisane przez nią zdarzenie nie miało miejsca, a mimo to przedstawiła nieprawdziwą wersję wydarzeń organom procesowym.

Przede wszystkim wskazać należy, iż J. B. został prawomocnie uniewinniony od zarzutu kierowania gróźb karalnych wobec I. B. do jakich miało dojść w bliżej nieokreślonym dniu sierpnia 2017r. w K.. Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze w pisemnych motywach wyroku z dnia 7 kwietnia 2021r. sygn. akt II K 351/18 w sposób drobiazgowy przeanalizował zeznania I. B. i wskazał powody, dla których odmówił jej wiarygodności. Ocenę tą w pełni podzielił Sad Okręgowy w Jeleniej Górze w wyroku z dnia 14 października 2021r. sygn. akt VI Ka 339/21. W tym miejscu należy tylko zauważyć, iż trafnie sąd ten wskazywał na zbytnią ogólnikowość jej zeznań. I. B. kompletnie nie potrafiła umiejscowić zdarzenia ( pod względem daty ) pomimo, iż w sierpniu była na urlopie poza granicami kraju. Co charakterystyczne zawiadomienie o popełnieniu przez J. B. przestępstwa kierowania gróźb karalnych na jej szkodę złożyła dopiero w piśmie z dnia 5 września 2017r., nie podając przy tym jakichkolwiek szczegółów i umiejscawiając je na „ kilka tygodni wcześniej”

Na marginesie należy zauważyć, iż podobnie Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze w sprawie II K 351/18 ocenił zeznania świadka K. P., który miał wspierać relację I. B..

J. B. w swoich relacjach ( jako oskarżony w sprawie II K 351/18, jako świadek w niniejszej sprawie ) od początku konsekwentnie zaprzeczał aby zdarzenie, o którym mówiła I. B. ( kierowanie gróźb karalnych ) miało miejsce. Słusznie zatem sąd dał wiarę jego relacjom jako konsekwentnym spójnym i logicznym.

Świadek P. W. – partner życiowy I. B. w swoich zeznaniach potwierdził, iż w sierpniu 2017r. był z oskarżoną na urlopie na K. w dniach 9 – 16 sierpnia, a później także w miejscowości Z. w (...). W sposób prawidłowy sąd meriti dokonał oceny wskazanego wyżej świadka odnośnie tego, iż oskarżona przez wskazany czas spędzony na wyjazdach urlopowych nie mogła być obecna w K..

Trafnie zatem sąd I instancji wywiódł, iż zdarzenie takie nie miało miejsca

Z protokołów przesłuchań świadka I. B. z dnia 16 października 2017 r. oraz dnia 19 kwietnia 2018 r. sporządzonych w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego pod sygn. 1Ds.675/2017 , jak i w dniu 5 czerwca 2019r. przed Sądem Rejonowym w Kamiennej Górze w sprawie II K 351/18 wynika, że została ona pouczona
o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, a mimo to zeznawała nieprawdę na okoliczność zdarzenia, które nie miało miejsca.

Reasumując zatem stwierdzić należy, iż Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze trafnie ocenił zgromadzone w sprawie dowody, a na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne uznając, że swoim zachowaniem oskarżona wyczerpała znamiona przestępstwa zarzucanego jej aktem oskarżenia. W konsekwencji zarzuty apelacji nie zasługują na uwzględnienie.

.

Wniosek

Uniewinnienie oskarżonej I. B. od zarzucanego jej w akcie oskarżenia czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Powyżej już wskazano powody, dla których sąd odwoławczy nie uwzględnił zarzutów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonej. W konsekwencji wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzucanego jej czynu nie zasługiwał na uwzględnienie.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

5. 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

6.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Orzeczenie o sprawstwie i winie oskarżonej.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Dokonana przez sąd I instancji ocena dowodów była prawidłowa, odpowiadała kryteriom art. 7 k.p.k. Poczynione na jej kanwie ustalenia faktyczne są wolne od wad. Nie budzi również zastrzeżeń sądu odwoławczego prawnokarna ocena przypisanego oskarżonej czynu – kwalifikacja prawna. Nie znalazł też sąd odwoławczy jakichkolwiek powodów do ingerencji w zaskarżony wyrok w tym zakresie z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zmieniono zaskarżony wyrok wobec oskarżonej I. B. w ten sposób, że w punkcie 3 części dyspozytywnej wymierzoną jej karę pozbawienia wolności obniżono do 6 (sześciu) miesięcy.

Zwięźle o powodach zmiany

W ocenie Sądu Odwoławczego należy podkreślić, że choć każde wszczęcie postępowania karnego wobec osoby niewinnej w wyniku bezpodstawnego oskarżenia stanowi poważne naruszenie prawnej ochrony jednostki, to jednak społeczna szkodliwość pewnych typów czynów może być różna. Oskarżona w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w Kamiennej Górze II Wydział Karny pod sygn. akt
II K 351/18 dopuściła się czynu polegającego na fałszywym oskarżeniu J. B. o kierowanie w stosunku do niej gróźb karalnych tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k., a także złożenia fałszywego zawiadomienia o popełnieniu tego przestępstwa. Nadto, w ramach tego samego postępowania, oskarżona składała zeznania niezgodne
z prawdą, czym naruszyła ciążący na niej obowiązek składania prawdziwych zeznań przed organem procesowym. Przestępstwo z art. 190§1 k.k. w katalogu przestępstw zawartych w kodeksie karnym nie należy do tych o szczególnie znacznym stopniu społecznej szkodliwości. Fałszywe oskarżenie o ten czyn nie pociąga takiego napiętnowania jak chociażby zarzut kradzieży, czy też przestępstw godzących w wolność seksualną. W rezultacie sąd okręgowy uznał, iż pomimo wcześniejszej karalności oskarżonej istnieją podstawy do złagodzenia wymierzonej jej kary do najniższego ustawowo dopuszczalnego wymiaru. Taki sposób reakcji karnej pozwala zachować równowagę między koniecznością potępienia nagannego zachowania oskarżonej, a zasadą proporcjonalności kary przy uwzględnieniu stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

---------------------------------------------------------------------

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

4.1.

---------------------------------------------------------------------

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

--------------

-------------------------------------------------------------------------------------------

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Sąd Okręgowy na podstawie art. 636§1 k.p.k. w zw. z art. 616§1 pkt 2 k.p.k. zasądził od oskarżonej I. B. na rzecz oskarżyciela posiłkowego J. B. kwotę 2000 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym, gdyż na rozprawie przed sądem okręgowym korzystał on z pomocy pełnomocnika ustanowionego z wyboru a koszty jego udziału nie były wygórowane.

IV.

Sąd Okręgowy na podstawie art. 636§1 k.p.k. zasądził od oskarżonej I. B. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 140 zł, w tym 120 złotych opłaty za obie instancje ( art.2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych ).

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonej

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Uznanie winy i sprawstwa oskarżonej I. B. w zakresie przypisanego jej czynu.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana