Uzasadnienie z 31 października 2025, sygn. IV Ka 280/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 280/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 5 lutego 2025 roku w sprawie II K 466/24.

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że oskarżony w okresie od marca 2020 roku do sierpnia 2022 roku wielokrotnie obrażał M. oraz Ż. B. … .

Błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że oskarżony P. J. zajechał drogę pokrzywdzonemu i pokazał mu gest środkowego palca, w sytuacji gdy pomiędzy stronami występuje konflikt … .

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Analizując całokształt zebranych w sprawie dowodów należy uznać, że w zakresie czynów przypisanych w punkcie 2 zaskarżonego wyroku, sąd rejonowy zebrał je w sposób wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia i nalżycie ocenił, co pozwoliło mu na wyprowadzenie prawidłowych ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonego. Sąd ten ustosunkował się do istotnych dowodów w sprawie, mając w polu widzenia określone między nimi rozbieżności i stanowisku swemu dał wyraz w zasługującym na pełną aprobatę uzasadnieniu. Dlatego też podzielając ocenę dowodów zaprezentowaną przez sąd merytoryczny, sąd okręgowy nie widzi zasadniczych powodów, aby powtarzać okoliczności wyprowadzone w motywach zaskarżonego wyroku, co wiązałoby się z cytowaniem ich obszernych fragmentów. Poczynione przez sąd ustalenia faktyczne znajdują bowiem odpowiednie oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, który został poddany analizie oraz ocenie, respektującej wymogi art. 4 KPK, art. 5 KPK, art. 7 KPK, art. 410 KPK. Konfrontując ustalenia faktyczne z przeprowadzonymi na rozprawie głównej dowodami trzeba stwierdzić, iż dokonana przez sąd rejonowy rekonstrukcja zdarzeń i okoliczności popełnienia przypisanego oskarżonym przestępstwa nie wykazuje błędu i jest zgodna z przeprowadzonymi dowodami, którym sąd ten dał wiarę i się na nich oparł.

Sąd okręgowy podzielając ocenę dowodów zaprezentowaną przez sąd merytoryczny, musi się jednak odnieść do niektórych okoliczności wynikających z argumentacji podniesionej w środku odwoławczym.

Ma rację sąd merytoryczny, że kardynalnym dowodem inicjującymi przedmiotową sprawę w tej części są zeznania pokrzywdzonych Ż. B. i M. B..

Przy ocenie zeznań pokrzywdzonych należy uwzględnić wewnętrzną spójność depozycji tych świadków z jednoczesnym rozważeniem, czy istnieją dowody potwierdzające, choćby pośrednio ich twierdzenia, a nadto czy ich depozycje są stanowcze i konsekwentne. Porównując poszczególne relacje pokrzywdzonych oraz zestawiając je z innymi dowodami i okolicznościami ( zeznaniami D. J., nagraniami wypowiedzi i zachowań oskarżonego na nośnikach elektronicznych ) należy uznać, iż podane przez nich przejawy znieważającej aktywności oskarżonego wobec pokrzywdzonych generalnie zasługują na wiarę. Wskazane dowody osobowe nie relacjonują różnych wersji tych samych zdarzeń, ich twierdzenia wzajemnie się uzupełniają. Co więcej te relacje znajdują odzwierciedlenie w nagranych postawach i wypowiedziach oskarżonego na nośnikach elektronicznych, na których jest wulgarny wobec pokrzywdzonego, podejmuje się określeń i gestów znieważających, będąc przy tym niesprowokowanym i intencjonalnym.

Oskarżony w wyjaśnieniach z postępowania przygotowawczego podniósł tylko, że miał założone przez teścia i żonę około 9 spraw różnego rodzaju i żadna nie zakończyła się aktem oskarżenia.

Na rozprawie głównej P. J. podkreślił, iż:

- między nami jest konflikt, padały różne słowa z jednej i drugiej strony, ale nie były to groźby karalne;

- był wyrzucany z własnego domu przy ulicy (...), gdzie mieszkał razem z żoną i to rodziło konflikty;

- kłóciliśmy się z teściami, w moją stronę też były kierowane różne słowa. Wyzuwali się na mieście, oni pokazywali mu palec środkowy;

- od strony teścia słyszał, że „i tak cię udupię, będziesz siedział”;

- nie jest w stanie powiedzieć jakich słów używał do teścia;

- była sytuacja na mieście, kiedy teść pokazywał mu dwa palce wielokrotnie, przejeżdżał kilka razy, pokazywał mu środkowy palec … . Miał sytuacje, że mijali się i teść pokazywał mu środkowy palec. To teść zajeżdżał mu drogę autem, on mu nie zajechał. Na ulicy (...) teść dojechał mu do zderzaka, po czym go wyprzedził i zahamował. Teść wyszedł z auta i uderzył go pięścią w twarz … . On nie wysiadał z auta ( k 279-280 ).

Wersję stron o przebiegu zdarzeń z dnia 12 sierpnia 2022 roku obiektywizują zeznania D. K.. Wprawdzie świadek ten nie widział początkowej fazy zajścia, to jednak sposób ustawienia samochodów oskarżonego i M. B., wskazuje, że P. J. zajechał drogę pokrzywdzonemu i zainicjował awanturę ( przez pokazanie nieprzyjaznego gestu ), która eskalowała po wyjściu mężczyzn z pojazdów wzajemnymi wyzwiskami i przepychaniem.

Akcentowane przez M. S. i M. J. wulgarne gesty ze strony M. B. czy wypowiedzi, że „będzie siedział” były widziane przez niech okazjonalne. Wiedzę na temat wzajemnych relacji pomiędzy oskarżonym a byłymi teściami mają przede wszystkim z przekazów P. J..

Wyjaśnienia oskarżonego są niespójne. Najpierw zaprzeczał kontaktom z teściami, by następnie potwierdzić wzajemny konflikt z akcentowaniem nieprzyjaznych postaw teścia wobec niego. Przyznał, że z jego strony najwyżej dochodziło do wzajemnych reakcji, których szczegółów nie pamięta. Jego wyjaśnienia mają charakter obronny. Pomija on całą gamę swoich inkryminowanych zachowań, które nie wynikały z postaw pokrzywdzonych. Sąd I instancji w szczególności przeanalizował źródło konfliktu pomiędzy stronami, osobowość pokrzywdzonego M. B. i wykazał również jego nieprzyjazne postawy wobec oskarżonego. Tego rodzaju sytuacje wskazują na konflikt pomiędzy stronami, w którym również M. B. nie pozostawał bierny. Ilość tego rodzaju zachowań pokrzywdzonego, nawet wymienionych przez oskarżonego nie odpowiada intensywności działań oskarżonego znieważających pokrzywdzonych, który nawet mówiąc o M. B. nie potrafił powstrzymać się wulgaryzmów ( tak negatywne emocje musiały eskalować w czasie spotkań z pokrzywdzonymi ). Słusznie więc uznał sąd I instancji, że w tych uwarunkowaniach nie było postaw, aby zastosować w stosunku do oskarżonego instytucji przewidzianej w art. 216 § 3 KK. Wystarczającym przejawem łagodnego potraktowania oskarżonego za ten czyn ciągły ( uwzględniającego również nieprzyjazne wobec niego zachowania pokrzywdzonego ) jest wymierzenie mu najłagodniejszego rodzaju kary – kary grzywny ( 150 stawek dziennych po 20 złotych jedna stawka ) i to w umiarkowanej wysokości.

Wniosek

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego P. J. od zarzucanych mu czynów.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Poczynione przez sąd ustalenia faktyczne odnośnie przedmiotowych czynów znajdują odpowiednie oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Argumenty wywiedzione w apelacji nie mogły doprowadzić do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia oskarżonego, bowiem nie pozwala na to ocena istotnych w sprawie dowodów. Weryfikacja materiału dowodowego w instancji odwoławczego doprowadziła jedynie sąd odwoławczy do potwierdzenia analiz w zakresie oceny dowodów i prawa, dokonanej przez sąd I instancji. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji sąd odwoławczy nie stwierdził podstaw do ustalenia, iż wyjaśnienia oskarżonego negujące sprawstwo w ramach przedmiotowych czynów zasługują na wiarę.

Za represję rażąco niewspółmierną uznaje się taką karę, która - pomijając dyrektywy wymiaru kary - w sposób istotny lub wręcz drastyczny odbiega od tej, jaką należałoby wymierzyć przy uwzględnieniu okoliczności przedmiotowych charakteryzujących czyn przypisany sprawcy oraz podmiotowych, związanych z jego osobą. Rażąca niewspółmierność kary, o jakiej mowa w art. 438 pkt 4 KPK ma miejsce zatem jedynie wówczas, gdy nie uwzględnia należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizuje potrzeb w zakresie prawidłowego kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (społeczne oddziaływanie kary) oraz celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma kara osiągnąć w stosunku do skazanego. Taka sytuacja w ocenie sądu odwoławczego w niniejszej sprawie nie zachodziła.

Waga i okoliczności popełnienia przedmiotowych czynów przeciwstawiają się łagodzeniu kary. Odpowiednia reakcja karna nie może służyć premiowaniu skazanego przez ograniczenie jego odpowiedzialności karnej lecz rzeczywistemu oddaniu zawartości kryminalnej czynów, jakich się dopuścił. W sprawie bowiem przeważają zdecydowanie okoliczności obciążające. W tych warunkach nie tylko rodzaj kary i jej nieuchronność, a także jej wysokość ma decydujące znaczenie z punktu widzenia prewencji indywidualnej, bowiem uświadamia oskarżonemu nieopłacalność godzenia w porządek prawny.

3.2.

Błąd w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że P. J. w nocy z 14 na 15 sierpnia 2022 roku przemieszczał się rowerem swojego ojca – M. J., u którego w tamtym okresie mieszkał i dokonał zniszczenia mienia pokrzywdzonych J., które sąd wywiódł na podstawie nagrań z monitoringu … .

Błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że na nagraniu z monitoringu można było zauważyć twarz oskarżonego, podczas gdy z tego nagrania nie jest możliwe określenie twarzy osoby poruszającej się rowerem, bez dokładnej analizy biegłego ( brak ostrości na nagraniu oraz pora nocna – zaciemnienie ).

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Przedmiotowa sprawa w odniesieniu do czynu II ( przypisanego w punkcie 3 wyroku ) ma charakter poszlakowy; oskarżony nie przyznał się do winy a brak jest bezpośrednich dowodów indywidualizujących jego sprawstwo. Fakt, że w sprawie nie występują dowody bezpośrednio wskazujące na sprawstwo oskarżonego, nie przekreśla jeszcze możliwości przypisania mu popełnienia zarzucanego czynu i pociągnięcia go do odpowiedzialności karnej. W takiej sytuacji bowiem pełnowartościowy dowód sprawstwa mogą stanowić tzw. dowody pośrednie (poszlaki). Warunkiem wówczas niezbędnym jest jednak, aby poszlaki te, rozumiane jako udowodnione fakty uboczne, z jednej strony prowadziły w drodze logicznego rozumowania do ustalenia w sposób niewątpliwy owego sprawstwa, a jednocześnie pozwalały na wykluczenie innej wersji zdarzenia. Całokształt materiału dowodowego pozwalać musi zatem na stwierdzenie, że inna interpretacja przyjętych faktów ubocznych - poszlak, nie jest możliwa. W procesie poszlakowym nie ulegają zawieszeniu zasady ani też reguły dowodzenia właściwe dla procesu poznawczego w sprawach karnych. Jest najzupełniej oczywiste, że tak jak w większości spraw o złożonym stanie faktycznym i złożonym przebiegu zdarzenia (w szczególności, gdy oskarżony zaprzecza zarzutom), tak też w procesie poszlakowym - zwłaszcza w procesie tego typu - możliwe jest teoretyczne stworzenie różnych hipotetycznych wersji przebiegu zdarzenia, mniej lub bardziej prawdopodobnych. Nie wyklucza to jednak efektywności dowodzenia poszlakowego. Rzecz w tym, że jeśli powstają dwie lub więcej wersji zdarzenia, przyjęcie jednej z nich i odrzucenie pozostałych wymaga logicznie nienagannego wykazania, że te inne ewentualne wersje zdarzenia są nieprawdopodobne lub też ich prawdopodobieństwo jest w racjonalnej ocenie znikome, niedające się rozsądnie uzasadnić, pozostaje w sprzeczności z elementarnymi zasadami życiowego doświadczenia lub w sprzeczności ze wskazaniami wiedzy. Poszlaki można określić jako okoliczności, z których można wysnuć przekonanie o prawdziwości jakiegoś zdarzenia pozwalającego wnosić o popełnieniu przez oskarżonego zarzucanego mu czynu. Nie stwierdzają one bezpośrednio prawdopodobieństwa jakiegoś faktu, lecz jedynie wykazują prawdziwość takiej okoliczności faktycznej (lub zdarzenia), z której można wnosić o prawdziwości owego faktu. Pośredniość dowodu poszlakowego polega na tym, że środki dowodowe wskazują na fakt główny „za pośrednictwem” faktów ubocznych (poszlak). Słusznie też podkreśla się w literaturze, iż organ procesowy przy uzyskiwaniu dowodu poszlakowego nie jest związany żadnymi ograniczeniami w zakresie oceny przydatności poszczególnych faktów. Wszystkie poszlaki prawidłowo ustalone, przy trafnie ustalonym ich związku przyczynowym z faktem głównym, mają tą samą wartość przy konstruowaniu podstawy dowodu poszlakowego (wnioskowaniu pewnym co do sprawstwa i winy) i brak jest podstaw do twierdzenia, że dowód poszlakowy ma niższą wartość od dowodu bezpośredniego, czy też, że stanowi on gorszą postać dowodu, każdy z nich bowiem podlega ocenie według tych samych kryteriów oceny sędziowskiej zawartych w art. 7 KPK. Ma rację obrońca, iż fakty takie rozpatrywane pojedynczo stwarzają jedynie prawdopodobieństwo dotyczące sprawcy przestępstwa; pominął jednak, że łącznie z innymi faktami stworzyły podstawę do pewności co do sprawstwa oskarżonego w ramach przypisanego mu czynu.

W kontekście ustaleń sądu I instancji i zarzutów środka odwoławczego wyników sąd odwoławczy musi jednak podnieść, iż:

- oskarżony już uprzednio zapowiadał, że użyje farby do uszkodzenia mienia pokrzywdzonych;

- miał prowadzone postepowanie karne z art. 288 § 1 KK, w którym prawomocnie orzeczono wobec niego warunkowe umorzenie postępowania, czyli jest zdolny do kreowania czynów tego rodzaju;

- twierdzenia pokrzywdzonych i byłej żony oskarżonego o identyfikacji sprawcy z nagrań monitoringu oraz roweru, użytego przez niego do przemieszczania się (należącego do jego ojca, z którym wówczas mieszkał) należy jednak rozpatrywać w kontekście dużego prawdopodobieństwa tego rozpoznania. Słusznie wskazali wymienieni świadkowie, iż budowa ciała sprawcy, jego wygląd, sposób ubierania i poruszania się, kształt głowy i twarzy – odpowiada wizerunkowi oskarżonego. Zauważyli, że sprawca miał buty z białą podeszwą, a obuwie z takim elementem P. J. często nosił. Ich twierdzenia z uwagi na jakość nagrania nie dają jednak pewności co do identyfikacji oskarżonego, jednakże określają takie cechy sprawcy, które wskazują na podobieństwo do P. J. i stwarzają bardzo duże prawdopodobieństwo prawidłowości jego rozpoznania. Nie stwierdzili jednocześnie cech napastnika, które kolidowałyby z wyglądem oskarżonego; do takich różnic nie odnosił się także oskarżony. Świadkowie ci podali, że oskarżony poruszał się charakterystycznym rowerem, który odpowiada wyglądowi roweru jego ojca M. J.. Dokonane sprawdzenia wykazały, że rower M. J. rzeczywiście odpowiada cechom roweru użytego przez sprawcę ( rodzaj i barwa ramy, charakterystyczne lusterko po lewej stronie kierownika, aluminiowy bagażnik, odblaski na szprychach, lampa z przodu zamontowana nad kołem, brak oświetlenia z tyłu pod siedzeniem i na błotniku). Z zeznań M. J. z postępowania przygotowawczego ( 8 grudnia 2022 roku ) wynika, że stanowiący jego własność rower był od kwietnia do września 2022 roku rozebrany w garażu ( k 107 ). Zeznania te poprzedziło przeszukanie i zabezpieczenie tego roweru – k 104-106 ). Na rozprawie głównej świadek ten podał niespójnie iż „w tym czasie ten mój rower był w remoncie, bo jeżdżąc po lesie wpadłem w dziurę i nadpękła rama, on był ponad miesiąc naprawiany. Część robiłem ja, część kolega mi pomagał”; „wjechałem na konar i w dołek, skrzywiło mi się koło i nadpękła mi rama na spawie z przodu jak widełki za sztycą. Koło sam wyprostowałem, potrafię to. … Ramę zespawałem, Kolega miał spawarkę i mi zespawał. Razem z kolegą dosuneliśmy i zespawaliśmy. … Nic więcej nie było robione, ale było to rozłożone przez dłuższy czasokres czasu, przez to że nie miałem czasu” ( k 377, k 378 ); „Ja koło robiłem tak długo, dlatego że nie miałem czasu. … Trzeba było nałożyć koła , zmienić łożyska. Nie miałem czasu tego robić” ( k 379 ); „Policjanci przeszukali mi garaż i pomieszczenie gospodarcze. Rower stał obok, był częściowo złożony. Nie był jezdny. Pamiętam, że założyłem koło i oni go zebrali ze sobą … . Wystarczyło założyć koło, żeby tym rowerem pojechać. Założenie koła i zdjęcie to nie było nic skomplikowane, bardzo proste, wystarczyło nałożyć na widełki, dokręcić śrubę … ”; „Rower zdemontowałem, czekał aż go naprawię. … Jak policjanci chcieli rower zabrać, to nałożyłem tylko koło … . Wcześniej bez koła stał w pomieszczeniu gospodarczym. Wtedy w nocy z 14 na 15 sierpnia 2022 roku rower stał ze zdjętym kołem w pomieszczeniu gospodarczym, Koło stało z boku roweru” ( K 380 ). Twierdzenia M. J. wykluczają się, co do stanu roweru, podjętych czynności naprawczych, ich czasookresu, znaczenia dla sprawności roweru. Obiektywizuje je przeszukanie w dniu 8 grudnia 2022 roku, do którego odnosi się M. J. i przyznając, że wówczas „wystarczyło założyć koło, żeby tym rowerem pojechać”. Zeznania tego świadka mają charakter ochronny dla oskarżonego. Nie mogą doprowadzić do wykluczenia, iż oskarżony w czasie czynu popełnionego w nocy z 14 na 15 sierpnia 2022 roku nie mógł użyć roweru ojca, albowiem przeczy temu stan roweru z daty przeszukania, a nie korespondujące ze sobą twierdzenia M. J. nie dają podstaw do przyjęcia, że rower w tej dacie był niezdatny do jazdy;

- nagrania z monitoringu, zbieżność czasowo-przestrzenna, analogiczny sposób działania w obu miejscach, użycie do dokonania uszkodzeń mienia jednakowej substancji, działanie w obu przypadkach na szkodę tych samych pokrzywdzonych wskazują, że był jeden sprawca, musiał znać przywodzonych i wiedzieć, jakie mają mienie. Co więcej sposób działania był emocjonalny a jednocześnie zaplanowany, nastawiony na zemstę i wyrządzenie szkody właścicielom, przy podjęciu starań przez sprawcę o ochronę własnej anonimowości. Oskarżony miał pobudki i motywy do odwetu na pokrzywdzonych, z którymi pozostawał w ostrym konflikcie i nie unikał z nimi konfrontacji, w tym również o charakterze karygodnym;

- nagrany mężczyzna jadący na miejsce przestępstw miał założoną na twarz maseczkę ochronną w kolorze ciemnym. Wracając nie miał już tej maseczki na twarzy. Tego rodzaju maseczkę zabezpieczyli funkcjonariusze policji po przeszukaniu terenu posesji w R. przy ulicy (...) ( ujawniono w zaroślach między torami a ogrodzeniem posesji czarną maseczkę zakrywającą usta oraz nos – k 9 ).

Materiał DNA na zabezpieczonej maseczce zgadza się z materiałem DNA P. J. i dwóch innych przypadkowych, niespokrewnionych osób. Miejsce jej znalezienia wskazuje, że została po czynie wyrzucona przez sprawcę. Jej znalezienie było przypadkowe, a znacznie tego dowodu dla rozstrzygnięcia sprawy okazało się determinujące po ujawnieniu nagrań z monitoringu wizerunku sprawcy używającego tego rodzaju maseczki, której nie miał wracając po dokonaniu tych czynów. Teza o podrzuceniu w tych realiach dowodowej maseczki jest absurdalna, gdyż fakt użycia przez sprawcę tego rodzaju kamuflażu wyniknął dopiero z późniejszych czynności dowodowych ( pozyskania i odtworzenia nagrań z monitoringu na miejscu zdarzenia i trasie przejazdu sprawcy ), a sugerowana próba bezpodstawnego obciążenia oskarżonego nie mogłaby polegać na podrzuceniu jej w nieoczywistym miejscu. Maseczka ta jest zasadniczym dowodem wskazującym na sprawstwo oskarżanego, które znajduje potwierdzenie w innych poszlakach wskazanych przez sąd I instancji; ich znaczenie dowodowe jest różne, to jednak we wzajemnym powiązaniu potwierdzają tezę o sprawstwie oskarżonego;

- oskarżony był od początku podejrzewany przez pokrzywdzonych jako potencjalny sprawca tych uszkodzeń, z uwagi na eskalujący konflikt pomiędzy stronami ( k 4 ). Materiał dowodowy wskazuje, że pokrzywdzeni takie podejrzenia wyrażali także wobec innych członków rodziny, z którymi byli skonfliktowani. Dopiero okazanie im nagrania sprawcy na monitoringu zweryfikowało te podejrzenia, gdyż uznali, że rowerzysta odpowiada wyglądowi właśnie oskarżonego;

- brak opinii identyfikującej osobnika i roweru z monitoringu z uwagi na to, że tej identyfikacji w sposób mający znaczenie dowodowe nie da się przeprowadzić z powodu zbyt niskiej jakości nagrania, otwiera pytanie czy pozostały materiał dowodowy jest w tym zakresie wystarczający do ustalenia sprawstwa oskarżonego za te czyny - sąd odwoławczy uznał, że zabrane dowody, także pośrednie dają podstawy do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy odnośnie czynów z art. 288 § 1 KK.

Sąd I instancji ustalił fakty stanowiące poszlaki; po ich analizie we wzajemnym powiązaniu przyjął, iż dają one podstawę do poczynienia dalszych ustaleń co do faktu głównego, tj. popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu czynów przestępnych polegających na zniszczeniu mienia i swoje stanowisko uzasadnił oraz wykazał, że całokształt materiału dowodowego wyłącza inną interpretację przyjętych faktów ubocznych; w konsekwencji odrzucił wersję lansowaną przez skarżącego, jako nieprawdopodobną, nieracjonalną, pozostającą w sprzeczności z zasadami życiowego doświadczenia oraz wskazaniami wiedzy. Opisane i pogrupowane okoliczności obciążające oskarżonego wyraźnie układają się w łańcuch udowodnionych faktów ubocznych, dających podstawę do stwierdzenia, że oskarżony popełnił inkryminowane mu w tym zakresie zachowania. Zebrane dowody na wielu płaszczyznach łączą oskarżonego z przedmiotowym czynem i dookreślają jego sprawczą rolę w przestępczym przedsięwzięciu. Argumentów sądu merytorycznego co do oceny dowodów – pominąć się nie da; ponieważ są racjonalne i zakotwiczone w zasadach doświadczenia życiowego – w pełni zasługują na wiarę.

Wniosek

Jak wyżej

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Jak wyżej

3.3.

Błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że w dniu 29 sierpnia 2022 roku odchodząc od samochodu policyjnego P. J. wulgarnie odniósł się do Ż. B. i powiedział jej po cichu, że za te filmiki o pedofilii zrobi jej krzywdę, podczas gdy fakt ten został oparty wyłącznie na twierdzeniach pokrzywdzonej skonfliktowanej z oskarżonym.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Analizując całokształt zebranych w sprawie dowodów w odniesieniu do czynu przypisanego w punkcie 1 ( z art. 190 § 1 KK ) należy uznać, że sąd I instancji nalżycie je ocenił w zakresie ustalenia sprawstwa oskarżonego, co pozwoliło mu na wyprowadzenie prawidłowych ustaleń faktycznych. Weryfikacja materiału dowodowego w tej części w II instancji doprowadziła jedynie sąd odwoławczy do potwierdzenia analiz w zakresie oceny dowodów i prawa, dokonanej przez sąd I instancji. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji sąd odwoławczy nie stwierdził podstaw do ustalenia, iż wyjaśnienia oskarżonego negujące sprawstwo w ramach przedmiotowego czynu zasługują na wiarę. Nie przedstawił on swojej wersji tego zdarzenia. Słusznie za podstawę ustaleń faktycznych sąd I instancji przyjął zeznania: M. B., Ż. B. i D. J., które korespondują ze sobą i wzajemnie się uzupełniają. Drobne nieścisłości nie mogą podważyć ich twierdzeń, zwłaszcza jeżeli uwzględni się upływ czasu od daty tego zajścia, przeżywane wówczas emocje, jego obserwację z różnych pozycji. W ich świetle to oskarżony w okolicach miejsca zamieszkania D. J. zaczepił pokrzywdzonego i wszczął awanturę mając pretensje o brak dostępu do mieszkania. Została wezwana policja przez obu mężczyzn. Ż. B. i D. J. wyszły do M. B. i uczestniczyły w interwencji. Po jej zakończeniu i pouczeniu stron przechodząc obok Ż. B. oskarżony zagroził jej jak na k 151. Zajście to zostało niezwłocznie zgłoszone organom ścigania – 29 sierpnia 2022 roku ( k 138 ).

Pamiętać należy, że przy ocenie, czy groźba wzbudziła w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, iż zostanie spełniona, należy uwzględniać tak kryteria obiektywne, jak i subiektywne. Trzeba badać, czy groźby sformułowane przez sprawcę są na tyle poważne i w taki sposób wyrażone, że każdy rozsądny człowiek bałby się ich spełnienia, nie abstrahując od subiektywnych odczuć pokrzywdzonego, których ocena musi uwzględniać jego osobowość, stan psychiki i intelektu. Sam fakt uprzedniej agresji słownej M. B. i sprawcy nie może mieć natomiast bezpośredniego wpływu na prawidłowość zakwalifikowania zachowania jako wyczerpującego znamiona art. 190 § 1 KK ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2017 r., III KK 251/17).

Obawę o realność spełnienia groźby osadzić należy przede wszystkim w kategoriach obiektywnych. Nie wystarczy, że pokrzywdzony oświadczy, iż obawiał się spełnienia groźby. Konieczne jest bowiem dokonanie oceny, czy jego przekonanie miało obiektywne podstawy w ustalonych okolicznościach. Obiektywizacja podstawy wymaga zaś oceny w oparciu zarówno o osobowość pokrzywdzonego, jak i okoliczności, które pozwalają stwierdzić, że każdy przeciętny człowiek o podobnej osobowości, cechach psychiki, intelektu co pokrzywdzony, w ustalonych okolicznościach, uwzględniając także wcześniejsze ewentualne relacje pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym, towarzyszące wypowiedziom zachowania, uznałby groźbę za rzeczywistą i wzbudzającą obawę jej spełnienia ( postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 18 kwietnia 2023 r. V KK 63/23, Legalis ). Przekładając powyższe na okoliczności faktyczne niniejszej sprawy zwrócić uwagę należało przede wszystkim na kompleksowe tło relacji pokrzywdzonej i oskarżonego. Kierowana przez oskarżonego groźba będąca wynikiem silnie emocjonalnego podłoża wzajemnych relacji, musiała wzbudzić u pokrzywdzonej realną obawę jej spełnienia. Zdaniem sądu odwoławczego obawa ta nie była tylko iluzoryczna ale także wykraczała poza kategorię rodzinnych niesnasek. Nie jest wymagane, by adresat groźby miał pewność, był przekonany, że zapowiadane zdarzenie faktycznie nastąpi. Wystarczy, że jedynie przewiduje, że groźba może się urzeczywistnić, że liczy się z taką możliwością. Stopień obawy u adresata groźby, równoznaczny z zaistnieniem znamienia skutku przestępstwa określonego w art. 190 § 1 KK, jest niższy od przekonania o pewności zrealizowania zapowiedzianej groźby. Zostaje on osiągnięty wtedy, gdy zagrożony przewiduje, że groźba może się urzeczywistnić, a więc że nastąpienie zapowiadanego zdarzenia jest realne. Także ustalone przez sąd akty agresji oskarżonego wobec pokrzywdzonych, winny prowadzić do wniosków, iż pokrzywdzona - obiektywnie, oceniając jej przeżycia - miała się niewątpliwie czego obawiać. Celem tego działania było zastraszanie pokrzywdzonej, że spotka ją odwet ( krzywda fizyczna ) za wystąpienie przeciwko oskarżonemu oraz zniechęcenie jej do realizacji tego typu zachowań.

Pokrzywdzona w początkowym okresie konfliktu nie podejmowała zdecydowanych czynności przeciwko oskarżonemu licząc, że ten zmieni wobec niej swoje postępowanie i unikała kontaktu z nim, zaś złożyła stosowne doniesienia dopiero wówczas, gdy uznała, iż jej przypuszczenia były chybione. Ustawodawca nie wymaga, aby między wyrażeniem groźby a powstaniem obawy jej spełnienia musiała zaistnieć koincydencja czasowa. Tak samo, jak ma to miejsce w przypadku innych przestępstw materialnych, tak i w przypadku przestępstwa z art. 190 § 1 KK skutek jest ze swojej istoty okolicznością oderwaną od samego działania sprawcy. Nie zmienia tego fakt, że akurat w przypadku występku groźby ma on charakter niefizykalny. Nie jest tak, że lęk przed spełnieniem groźby musi być wywołany wyłącznie zachowaniem sprawcy kończącym się z chwilą jej wyrażenia, ale mogą go katalizować inne okoliczności, w tym także późniejsze zachowanie sprawcy

( postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 21 maja 2020 r. V KK 85/20, Legalis ). W tym przypadku okazania z udziałem pokrzywdzonych rowerzysty nagranego w nocy z dnia 14 na 15 sierpnia 2022 roku, gdzie zindywidualizowali jako potencjalnego sprawę uszkodzenia mienia - oskarżonego ( 18 października 2022 roku, k 80 i nast.) niewątpliwie musiały dodatkowo uzmysłowić Ż. B., iż P. J. jest zdolny do popełniania przestępstw na pokrzywdzonych z zemsty mającej podłoże w obwinianiu teściów za jakość wzajemnych relacji.

Wniosek

Jak wyżej

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Jak wyżej

3.4.

Obraza przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść orzeczenia:

– art. 7 KPK, art. 4 KPK i art. 410 KPK poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów wyrażającej się w wybiórczym i dowolnym dopasowaniu dowodów na potwierdzanie przyjętej przez sąd wersji zdarzeń opierającej się na zeznaniach pokrzywdzonych oraz zdjęć monitoringu, z których to nie wynika, że oskarżony miał dopuścić się zniszczenia mienia określonego w art. 288 KK … .;

- art. 170 KPK poprzez oddalenie wniosków dowodowych obrony mających na celu ustalenie stanu faktycznego, tj. kto kierował rowerem w nocy z 14 na 15 sierpnia 2022 roku na nagraniu.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd I instancji ustosunkował się do istotnych dowodów w odniesieniu do czynów z art. 288 § 1 KK ( przypisanych w punkcie 3 ), mając w polu widzenia określone między nimi rozbieżności i stanowisku swemu dał wyraz w zasługującym na aprobatę uzasadnieniu.

Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 KPK, jeśli jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego i jest zgodne ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku. Wszystkim tym wymaganiom sąd rejonowy sprostał.

Sąd merytoryczny przeprowadził analizę każdego dowodu, tak dowodu uznawanego za niewiarygodny, jak też takiego dowodu, który został przyjęty za podstawę ustaleń faktycznych, oraz dokonał też analizy całokształtu zebranych dowodów w ich wzajemnym powiązaniu, z dbałością o odzwierciedlenie ich treści i obiektywizm wniosków co do sprawstwa oskarżonego. Nie można w niniejszej sprawie zarzucać, że niektóre dowody nie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych, jeśli sąd je rozważył i ocenił na płaszczyźnie art. 7 KPK jako niewiarygodne. Odrzucenie przez sąd pewnych dowodów w końcowej ocenie, przy jednoczesnym uwzględnieniu innych dowodów, stanowi przecież uprawnienie sądu. Kontrola instancyjna oceny dowodów nie obejmuje sfery przekonania sędziowskiego, jaka wiąże się z bezpośredniością przesłuchania, sprowadza się natomiast do sprawdzenia, czy ocena ta nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu, pominięcia pewnych dowodów) lub logicznej (błędności rozumowania i wnioskowania) albo czy nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy, a takich błędów sąd merytoryczny uniknął. Zarzut rażącego naruszenia art. 7 KPK wymaga wykazania wad w sposobie dokonania oceny konkretnych dowodów, podczas gdy apelacja kwestionuje jedynie wynik oceny domagając się podzielenia oceny dokonanej przez jej autora. Przepisu art. 410 KPK nie można rozumieć w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Nie można czynić skutecznego zarzutu obrazy tego przepisu, w sytuacji gdy sąd uczynił podstawą swoich ustaleń co do sprawstwa oskarżonego wersję zdarzeń wynikającą z dowodów pośrednich, jeśli dowód z wyjaśnień samego oskarżonego, które nie stanowiły podstawy owych ustaleń, został przez sąd należycie rozważony i oceniony krytycznie w sposób przewidziany w art. 7 KPK. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest słuszny tylko wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu. Takich przekonujących argumentów apelacja - w odniesieniu do ustaleń dotyczących sprawstwa oskarżonego w tej części - nie podniosła. Wbrew odmiennym twierdzeniom zawartym w apelacji, mającym charakter polemiczny – nie ma podstaw, ani do skutecznego kwestionowania dokonanej przez sąd I instancji oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, ani też poczynionych na podstawie tego materiału dowodowego ustaleń faktycznych odnośnie sprawstwa oskarżonych. Apelacja kwestionuje stanowisko sądu z pozycji wyjaśnień oskarżonego oraz własnych subiektywnych ocen wymowy przeprowadzonych na rozprawie dowodów, przy wybiórczym i subiektywnym ujęciu ich zakresu, charakteru i treści. Podniesione wyżej okoliczności, a także inne wskazane w motywach zaskarżonego wyroku dały jednak podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych odnośnie sprawstwa P. J. w ramach przypisanych mu czynów. Wyjaśnienia P. J. mają charakter obronny. Z uwagi na swoją ogólnikowość i sprzeczność z podstawowymi dowodami, nie zdołały zachwiać wersją przyjętą w zaskarżonym wyroku. Dlatego słusznie sąd rejonowy w zasadniczych elementach związanych z odpowiedzialnością prawnokarną odmówił wiary temu oskarżonemu, do czego był w pełni uprawniony.

Regulacja z art. 170 § 2 KPK stanowi o zakazie oddalania wniosku dowodowego na tej tylko podstawie, że dotychczas przeprowadzone dowody wykazały przeciwieństwo tego, co wnioskodawca zamierza udowodnić (tzw. zakaz antycypacji dowodu). Zakaz ten oznacza więc w istocie niedopuszczalność oceny dowodu przed jego przeprowadzeniem (wyr. SN z 12.7.1988 r., IV KR 176/88, OSNPG 1988, Nr 12, poz. 138; post. SN z 4.12.1981 r., I KZ 172/81, KZS 2010, Nr 9A, poz. 349; wyr. SN z 28.10.1985 r., I KR 317/85, niepubl.). W sytuacji gdy ewentualna opinia biegłego w zakresie identyfikacji osoby na podstawie nagrania z monitoringu miałyby być jedynym wnioskowanym przez obrońcę dowodem zmierzającym do podważenia wiarygodności dowodów obciążających oskarżonego w ramach czynów z art. 288 § 1 KK ( przypisanych w punkcie 3 ), obowiązkiem sądu I instancji było wnikliwe i rzetelne rozważenie potrzeby przeprowadzenia tego dowodu i wywołania u oskarżonego poczucia sprawiedliwego procesu. Oddalenie tego wniosku dowodowego w I instancji przy zadeklarowanych przesłankach tej decyzji, stanowiło naruszenie art. 170 § 12 KPK.

Dlatego sąd odwoławczy dopuścił na podniesione przez obrońcę w apelacji okoliczności dowód z opinii Biura (...) w L. ( identyfikacja osoby i roweru - k 486 ). Przeprowadzanie tego typu opinii przebiega dwufazowo; w pierwszej kolejności biegli ustalają, czy materiał dowodowy nadaje się do identyfikacji, jeżeli tak – wydają opinię. W niniejszej sprawie Biuro po zbadaniu materiału dowodowego poinformowało sąd odwoławczy, iż:

- jakość nagrania z monitoringu jest bardzo słaba;

- możliwa jest jedynie bardzo ogólna ocena roweru z nagrania w porównaniu z rowerem zabezpieczonym u M. J., dotycząca takich cech jak geometra ramy czy widoczne błotniki. Brak jest szczegółów pozwalających na kategoryczne stwierdzenie, że jest to ten sam rower lub wykluczenie tej zgodności;

- identyfikacja roweru oraz osoby może być dokonana wyłącznie na podstawie niskiego stopnia prawdopodobieństwa, wynikającego z niewystarczającej ilości materiału dowodowego ( k 488 ).

Wnioski opinii stanowiące o niskim stopniu prawdopodobieństwa identyfikacji, bez stwierdzenia cech wykluczających, z uwagi na niską jakość dowodowego nagrania, nie miałyby znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie można więc ostatecznie zaakceptować woli wnioskodawcy dowodzenia czegoś, co nie będzie w ogóle brane pod uwagę ani przy ustalaniu sprawstwa lub winy, ani dla wymiaru kary (T. Grzegorczyk, KPK. Komentarz, t. 1, 2014, s. 574) , a spowoduje dodatkowe koszty procesu i wpłynie na przewlekłość postępowania odwoławczego.

Ponadto dowodu tego w sposób mający znaczenie dla oceny dowodów nie da się przeprowadzić. Niemożność przeprowadzenia dowodu wynika ze zbyt słabej jakości materiału badawczego. "Nie zachodzi obraza art. 170 § 1 KPK, gdy sąd pomija dowód dawniej dopuszczony, jeśli dowodu nie da się przeprowadzić (arg. z art. 170 § 4 KPK)" (wyr. SA w Krakowie z 21.6.2000 r., II AKa 97/00, KZS 2000, Nr 7-8, poz. 48). W takiej sytuacji organ powinien jednak przeprowadzić ustalenia przemawiające za niemożnością dokonania identyfikacji na podstawie nagrania z monitoringu. W wydanej opinii wstępnej Biuro stwierdziło, że dokonanie identyfikacji zgodnie z postanowieniem sądu odwoławczego, nawet wykluczającej, nie jest niemożliwe i wskazało podstawy tej oceny w słabej jakości dowodowego nagrania.

Wniosek

Jak wyżej

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Jak wyżej

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Sprawstwo i wina w zakresie przypisanych oskarżonemu czynów

Kary jednostkowe grzywny i pozbawienia wolności za przypisane oskarżonemu czyny

Kara łączna pozbawienia wolności

Warunkowe zawieszenie wykonania kary łącznej pozbawienia wolności na okres 3 lat

Dozór kuratora

Obowiązki w okresie próby ( informacyjny, zakaz zbliżania się i m]kontaktowania się z pokrzywdzonymi )

Przepadek dowodu rzeczowego

Zwrot wydatków dla oskarżycieli posiłkowych Ż. B. i M. B.

Zasądzenie od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Brak jest podstaw faktycznych i prawnych do korekty zaskarżonego wyroku

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2

3

Sąd odwoławczy zasądził od oskarżonego:

- na rzecz oskarżycieli posiłkowych Ż. B. I M. B. kwoty po 1008 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym ( art. 636 § 1 KPK, art. 627 KPK );

- na rzecz Skarbu Państwa; 480 złotych opłaty za drugą instancję ( art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych ) oraz 20 złotych tytułem zwrotu wydatków za postępowanie odwoławcze ( koszt doręczania zawiadomień i pism – art. 636 § 1 KPK).

7.  PODPIS

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wina

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana