Postanowienie SN z 29 stycznia 2013, sygn. IV KK 378/12
Data orzeczenia
29 stycznia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Wiesław Kozielewicz
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
POSTANOWIENIE
Dnia 29 stycznia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Wiesław Kozielewicz
na posiedzeniu
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 29 stycznia 2013 r.,
sprawy E. P. i Z.K.
skazanych z art. 282 k.k.,
z powodu kasacji wniesionych przez obrońcę skazanych
od wyroku Sądu Okręgowego w G.
z dnia 27 kwietnia 2012 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w G.
z dnia 29 czerwca 2011 r.,
oddala obie kasacje jako oczywiście bezzasadne, a kosztami
sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazane w
częściach na nie przypadających.
UZASADNIENIE
Kasacje obrońcy skazanych E. P. i Z. K. są oczywiście bezzasadne.
W obu kasacjach sformułowano zarzuty:
1) rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego – to jest art. 457 § 3
k.p.k.,
2) rażącej obrazy przepisów prawa materialnego – to jest art. 282 k.k. i art. 191
§ 2 k.k.,
3) rażącej niewspółmierności orzeczonej kary pozbawienia wolności
wynikającej z rażącego naruszenia prawa materialnego, a to art. 53 k.k.
2
Odnosząc się do tych zarzutów Sąd Najwyższy stwierdził co następuje.
ad. 1 Uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego sporządza się po wydaniu
wyroku. Niemożliwe jest zatem, z logicznego punktu widzenia, aby wadliwości tego
dokumentu procesowego miały jakikolwiek wpływ na zapadły wcześniej wyrok.
Gdyby zaś zinterpretować podniesiony w kasacji zarzut obrazy art. 457 § 3 k.p.k. w
ten sposób, że w istocie dotyczy on obrazy art. 433 § 2 k.p.k., to również tak
„odczytany” zarzut jest oczywiście bezzasadny, co trafnie wykazał oskarżyciel
publiczny w odpowiedziach na obie kasacje (pisma z dnia 24 września 2012 r.).
ad. 2 Nie można z powodów podanych przez oskarżyciela publicznego w
odpowiedziach na wniesione kasacje podzielić wywodów obrońcy skazanych
odnośnie rażącej obrazy przepisów prawa materialnego. Podzielając w tym
zakresie stanowisko oskarżyciela publicznego i nie widząc potrzeby jego
powtarzania w uzasadnieniu postanowienia, Sąd Najwyższy odsyła w tej części do
lektury obu odpowiedzi na kasacje.
ad. 3 Skarżący dostrzega, że z art. 523 § 1 k.p.k. jasno wynika, iż „kasacja
nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary”. „Wiąże”
zatem ten zarzut z zarzutem rażącego naruszenia art. 53 k.k.
Tak podniesiony zarzut, w realiach niniejszej sprawy, musi być oceniony jako
typowy zarzut apelacyjny. Przypomnieć należy, że w orzecznictwie Sądu
Najwyższego prezentowany jest pogląd, że zakaz z art. 523 § 1 k.p.k. nie może być
omijany przez formułowanie w kasacji zarzutu obrazy np. przepisu art. 53 k.k. czy
art. 69 k.k., albowiem zarzut dotyczący wymierzenia kary nieodpowiadającej
dyrektywom wymiaru kary jest zarzutem o jakim mowa w art. 438 pkt 4 k.p.k., czyli
zarzutem rażącej niewspółmierności kary, a nie obrazy prawa materialnego.
Przedstawione względy zdecydowały, że Sąd Najwyższy oddalił obie kasacje
jako oczywiście bezzasadne (art. 535 § 3 k.p.k.).