Postanowienie SN z 29 stycznia 2013, sygn. V KO 80/12
Data orzeczenia
29 stycznia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Barbara Skoczkowska
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 29 stycznia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący)
SSN Roman Sądej
SSA del. do SN Dorota Wróblewska (sprawozdawca)
w sprawie D. W., oskarżonej o popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu bez udziału stron
w dniu 29 stycznia 2013 r.,
wniosku Sądu Rejonowego w S.
o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu
na podstawie art. 37 k.p.k. do Sądu Najwyższego
p o s t a n o w i ł:
uwzględnić wniosek i przekazać sprawę do rozpoznania
Sądowi Rejonowemu w W.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 30 listopada 2012 r. Sąd Rejonowy w S. zwrócił się z
inicjatywą do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy oskarżonej innemu sądowi
równorzędnemu - Sądowi Rejonowemu w W., motywując to stanem jej zdrowia. Jak
wskazano w treści wniosku, oskarżona w pismach nadsyłanych do sprawy
podnosiła, iż stan jej zdrowia i wynikające z niego trudności z poruszaniem się,
uniemożliwiają stawiennictwo w Sądzie Rejonowym w S. Wobec tego dopuszczono
dowód z opinii biegłych z Uniwersytetu Medycznego w W., w której stwierdzili, że
obecny stan zdrowia oskarżonej nie stanowi medycznego przeciwwskazania do
uczestnictwa w czynnościach procesowych w sądzie w W., jednakże ze względu na
stwierdzone schorzenia przeciwwskazane są podróże oskarżonej z miejsca
zamieszkania w W. do Sądu Rejonowego w S. Jednocześnie we wniosku
2
zaznaczono, że z uwagi na adres zamieszkania oskarżonej, sprawa powinna być
przekazana Sądowi Rejonowemu w W.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek Sądu Rejonowego w S. jest zasadny i zasługuje na uwzględnienie.
Trafnie wskazano w nim, że z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości sprawa
powinna zostać rozpoznana przez inny sąd równorzędny.
Jakkolwiek bowiem nie ulega wątpliwości, że instytucja określona w art. 37
k.p.k. ma charakter wyjątkowy, zaś odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy
przez sąd miejscowo właściwy może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji
jednoznacznie świadczącej o tym, że pozostawienie sprawy w gestii tego sądu
sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości, to właśnie w przedmiotowej
sprawie przesłanka powyższa zachodzi w sposób rzeczywisty. Kryterium „dobra
wymiaru sprawiedliwości” uzasadniające skorzystanie z właściwości delegacyjnej
na podstawie art. 37 k.p.k. przejawia się nie tylko w realnym zagrożeniu
obiektywizmu w orzekaniu w zakresie odpowiedzialności karnej, lecz także w
sytuacji rzeczywistego zagrożenia sprawnego i szybkiego przeprowadzenia
postępowania sądowego, realizującego ustawowy postulat rozpoznania sprawy w
rozsądnym terminie.
W interesie dobra wymiaru sprawiedliwości leży zatem dopuszczenie
odstępstwa od zasad wyznaczających właściwość sądu również wtedy, gdy
odstępstwo to doprowadzi do usunięcia niepożądanej sytuacji, która z powodu
stanu zdrowia oskarżonej mającej obowiązek stawienia się na rozprawę w sądzie
właściwym, stanowi przeszkodę do wydania w sprawie orzeczenia końcowego.
Podzielić więc należy pogląd wnioskującego Sądu Rejonowego, że stan
zdrowia oskarżonej stanowi przeszkodę do rozpoznania sprawy przed tym Sądem,
a niewątpliwie dobrem wymiaru sprawiedliwości w ujęciu art. 37 k.p.k. jest także
potrzeba skutecznego spowodowania przeprowadzenia procesu, co byłoby mało
realne, bądź zupełnie niemożliwe z uwagi na stan zdrowia oskarżonego, bez
odejścia od zasady właściwości miejscowej sądu (zob. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2012 r., III KO 13/12, LEX nr 1163346).
Dlatego też, mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w
postanowieniu.
3