Postanowienie SN z 30 stycznia 2013, sygn. IV KO 100/12
Data orzeczenia
30 stycznia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Jarosław Matras
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 30 stycznia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Matras (przewodniczący)
SSN Tomasz Grzegorczyk
SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca)
w sprawie S. P.
oskarżonego o przestępstwo z art. 270 § 1 kk i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 30 stycznia 2013 r.,
wniosku Sądu Rejonowego w K.
o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu
na podstawie art. 37 kpk
postanowił:
przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w M.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 11 grudnia 2012 r. Sąd Rejonowy w K. wystąpił do Sądu
Najwyższego o przekazanie sprawy S. P., oskarżonego o przestępstwo z art. 270 §
1 k.k. i in. innemu sądowi równorzędnemu, tj. Sądowi Rejonowemu w M. Jako
przesłankę, która – z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości – przemawia za
przekazaniem sprawy temu Sądowi, wskazał zły stan zdrowia oskarżonego, co
uniemożliwia mu uczestniczenie w czynnościach procesowych w sądzie miejscowo
właściwym i w konsekwencji przeprowadzenie i zakończenie procesu karnego
przez ten sąd.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowane jest zapatrywanie, że
dobro wymiaru sprawiedliwości, o jakim mowa w art. 37 k.p.k. przemawia za
2
przekazaniem sprawy innemu, niż miejscowo właściwy, sądowi równorzędnemu
również wtedy, gdy wymaga tego potrzeba szybkiego przeprowadzenia i
zakończenia procesu karnego, który okazuje się mało realny bez odejścia od
zasady właściwości miejscowej sądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26
stycznia 2006 r., II KO 48/04, OSNKW 2006, z.2, poz.23).
Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Postępowanie
jurysdykcyjne w tej sprawie (po uchyleniu pierwszego wyroku) rozpoczęło się w
kwietniu 2012 r. Oskarżony brał w nim aktywny udział, stawiając się na kolejnych
terminach rozprawy. Jednak w dniu 29 czerwca 2012 r. doznał zawału mięśnia
sercowego. Jak wynika z przeprowadzonej przez sąd właściwy w listopadzie 2012
r. opinii biegłego kardiologa, oskarżony cierpi na chorobę niedokrwienną serca, jest
po przebytym zawale mięśnia sercowego, przeszedł zabieg kardiochirurgiczny w
postaci pomostowania naczyń wieńcowych w krążeniu pozaustrojowym, cierpi na
nadciśnienie tętnicze. Będzie zdolny do udziału w czynnościach procesowych w
lutym 2013 r. – po zakończeniu rehabilitacji sanatoryjnej. Z opinii tej wynika
ponadto, że jest celowa – biorąc pod uwagę całość obrazu klinicznego stanu
zdrowia – zmiana miejsca prowadzenia procesu i przeniesienie go do sądu w
miejscu zamieszkania oskarżonego.
W związku z powyższym, mając na uwadze również wiek oskarżonego (72
lata) oraz odległość od miejsca zamieszkania oskarżonego do siedziby sądu
właściwego (ok. 150 km), stwierdzić należy, że określona w art. 37 k.p.k.
przesłanka przekazania niniejszej sprawy innemu sądowi równorzędnemu została
spełniona. Podkreślić przy tym trzeba, że stawiennictwo oskarżonego i udział w
rozprawie w sądzie w miejscu jego zamieszkania będzie, w świetle powołanej
opinii, możliwe.
W tym stanie rzeczy dobro wymiaru sprawiedliwości przemawia za
przekazaniem sprawy oskarżonego S. P. do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w
M.
Dlatego należało postanowić jak na wstępie.